Dantes Bezit
Auteur
Lezers
1,0M
Hoofdstukken
28
Hoofdstuk 1
ONBEKEND
Arlington. De temperatuur daalt naar achttien graden, en de bewoners van de stad maken zich op voor de winter.
Kinderen spelen bij de poorten van Kenzo’s nieuwe landhuis. Het ligt aan de rand van de stad, vlak achter het strandhuis van Dante.
Dante zit in zijn kantoor en leunt achterover in zijn stoel. Hij houdt zijn familie in de gaten via de beveiligingscamera's in hun huis.
Voor zover ze weten, heeft de Societa Oscura geen vijanden op de loer liggen. Toch voelt Dante de behoefte om zijn moeder en zus te beschermen.
Hij houdt zielsveel van ze en wil niet dat hen iets overkomt. Maar hij is nog steeds bang dat ze het doelwit van zijn vijanden kunnen worden.
Kenzo’s nachtclubs zijn de rest van het jaar volgeboekt. Ze trekken koppels en singles aan die graag de BDSM-wereld willen ontdekken.
Kenzo heeft alle panden in de straat gekocht en ze omgebouwd tot BDSM-clubs. Dante is zijn rechterhand en zorgt ervoor dat alles soepel verloopt.
Zij zijn de machtigste mannen in de stad, met meer geld dan ze kunnen opmaken. Er worden wolkenkrabbers gebouwd, en Dante en Kenzo werken hard aan hun imago.
Hun mannen patrouilleren op straat en houden iedereen onder controle. Als het nodig is, grijpen Dante en Kenzo in. Arlington is veiliger dan ooit.
Er worden bordelen geopend, waar vrouwen alleen werken als er vooraf een veiligheidscontract is getekend. Bendes die in mensen handelen worden opgerold, en mannen overtreden de wet niet meer.
Welkom in Arlington.
LATER DIE DAG
DANTE
„Ze doet het goed, man. Ik weet niet wat ze met haar hebben gedaan, maar Rebecca en ik zitten meer dan ooit op één lijn.“
Ik tik met mijn vingers op de zwartleren stoel in Kenzo's nieuwe kantoor. Mijn ogen zijn op de beveiligingscamera's gericht. Ik maak me zorgen om mijn familie.
Mijn moeder weet niets over mijn werk, omdat ik het geheim heb gehouden. Ze weet niet welke gevaren er op de loer liggen.
Ik heb een tracker op haar telefoon moeten installeren om haar in de gaten te houden. Ik weet dat het vreselijk klinkt, maar het was nodig.
Ik vind het nieuwe huis van Kenzo mooier. Zijn oude huis is verwoest toen de Mexicanen het opbliezen. Het was pijnlijk om te zien, maar zo is het leven.
Het was alleen maar materiële schade. Kenzo was opgelucht dat Rebecca niet binnen was toen het gebeurde.
Eerlijk gezegd ben ik blij dat vorig jaar voorbij is. Het was een gekke tijd. Het is wel jammer, want Kenzo begon net van zijn nieuwe huis te houden. Het was pas een paar maanden gebouwd voordat Rebecca verdween.
De waarheid over Rex was een harde klap voor ons allemaal: Kenzo, Rebecca, Trish en ik. Ik kon het gewoon niet geloven. Rex zat al bij de Societa Oscura voordat Kenzo en ik erbij kwamen. We dachten dat hij trouw was.
Toen Trish werd gevonden, was er niet veel meer van haar over. Kenzo moest de moeilijke beslissing nemen om haar naar Draven te sturen voor intensieve therapie. Ik vond het niet erg, maar ik was wel om haar gaan geven.
Kenzo heeft in ieder geval zijn lesje geleerd. Hij zal Rebecca nooit meer de rug toekeren of haar laten gaan. Niet dat hij dat zou willen. Zij is precies wat hij nodig heeft, en hij is wat zij nodig heeft.
„Het spijt me, broer. Echt waar. Maar je moet haar nu haar eigen leven laten leiden. Ze heeft al genoeg pijn en verdriet meegemaakt voor één leven. Je kunt dat niet nog erger maken.“
Ik leun achterover in mijn stoel en Kenzo zakt op de zwartleren bank. Hij laat zijn hoofd in zijn handen rusten. Hij heeft stress omdat Rebecca Trish wil zien, maar hij weet dat Trish haar emotioneel zal kwetsen.
De band tussen Rebecca en Trish was heel bijzonder. Toen Trish terugkwam, was ze een compleet ander mens. Het was een schok die we allebei niet aan zagen komen.
„Ze krijgt nu tenminste de hulp die ze nodig heeft. Ze is in veilige handen bij Draven. Bekijk het maar van die kant.“ Ik haal mijn schouders op. Ik weet niet wat ik verder nog over zijn situatie moet zeggen.
„Je hebt vast gelijk.“ Kenzo staat op en loopt de deur uit, met een oud boek in zijn handen. Ik haal mijn schouders op en verlaat zijn kantoor. Het heeft geen zin om daar te blijven als hij er niet is.
Ik loop zijn keuken in en leun tegen de deurpost. Ik wacht tot Kenzo me opmerkt.
„Goed, ik ga ervandoor, broer.“ Hij knikt, waarna ik mijn sleutels pak en zijn huis verlaat.
Ik stap in mijn BMW en rijd de poort uit. Ik neem niet de moeite om te stoppen en een praatje te maken met de nieuwe bewakers. Ik ben uitgeput en moet terug naar mijn moeder.
Ze was er kapot van toen ik vorig jaar in coma raakte. Ik herinner me nog hoe ze me vasthield. Ze huilde en smeekte me om wakker te worden. Het breekt nog steeds mijn hart. Ik zal de blik op haar gezicht toen ik wakker werd nooit vergeten.
Alleen omdat ik stil en roerloos lag, betekent niet dat ik geen nachtmerrie beleefde. Ik kon alles horen. Maar hoe hard ik ook schreeuwde, niemand kon me horen. Dat wil ik nooit meer meemaken.
Ik parkeer voor mijn huis en gebruik mijn sleutels om de voordeur te openen. Ik trek mijn colbert uit en hang het aan de kapstok. Ik haal mijn pistool uit de binnenzak en stop het achter de broekband van mijn zwarte pantalon.
Ik loop de woonkamer in met mijn handen in mijn zakken en zucht.
Waarom is Hazel hier in godsnaam weer? Ik zweer dat ze meer tijd in mijn huis doorbrengt dan in haar eigen huis. Ik heb haar een paar jaar geleden opgegeven, omdat ze me tegenstrijdige signalen gaf. Veel gepraat, maar geen actie.
Ik weet nog dat ik haar in de bus zag en dat ze voor me wegrende. Daarna heb ik het niet meer geprobeerd. Ze kostte te veel moeite, dus ik heb haar nummer verwijderd en haar uit mijn leven gebannen.
Je kunt wel zeggen dat ze geen deel meer uitmaakt van mijn leven, ook al is ze nu negentien.
HAZEL
VIJF MINUTEN VOORDAT DANTE THUISKOMT
„Meiden, Dante en ik zijn van plan om straks uit eten te gaan.“
Ik zit op de bank naast Chloe. Ik luister naar Annette, die kletst over haar plannen met Dante voor vanavond. Op de een of andere manier ben ik bij hun gesprek en blijkbaar ook bij hun dinerplannen betrokken geraakt.
„Oh nee, het is goed zo. Toch bedankt.“ Ik geef Annette een beleefde glimlach, maar ze schudt alleen maar haar hoofd.
„Ik wil niet tot last zijn. Ik haal onderweg naar huis wel iets,“ verzeker ik haar, terwijl ik mijn handen overgevend opsteek. Het laatste wat ik wil, is weer ruzie met Dante krijgen.
Annette staat op en loopt rustig naar haar handtas. Ze rommelt er even in, haalt dan wat contant geld tevoorschijn en zwaait er vrolijk mee. Chloe grinnikt, en ik geef haar een geforceerde glimlach.
„Nee, Hazel. Je gaat met ons mee,“ staat Annette erop. Ze valt weer in de moederrol die ze al sinds mijn jeugd speelt. Ze is altijd de moeder geweest die ik nodig had, vooral toen mijn eigen moeder me in de steek liet.
Mijn relatie met mijn biologische moeder is op zijn zachtst gezegd moeizaam. Ze is meer geïnteresseerd in feesten en problemen veroorzaken dan in het moederschap.
Mijn vader ging ervandoor toen ik pas zes was. Mijn moeder zocht haar toevlucht in alcohol en drugs om ermee om te gaan. Ik vind het verschrikkelijk om naar huis te gaan. Ik breng mijn meeste tijd hier door met Chloe en haar lieve moeder. Dat doe ik, ook al is Dante niet blij met mijn constante aanwezigheid.
Ik weet vrij zeker dat hij me haat. Zeker nadat ik zijn voorstel voor seks in het openbaar weigerde. Wie bij zijn volle verstand zou daarmee instemmen? Ik heb tenslotte mijn eer hoog te houden.
Toch, ondanks zijn overdreven gedrag, kan ik de aantrekkingskracht niet ontkennen. Mijn maag draait zich om bij de gedachte aan hem. Mijn gevoelens voor hem zijn extreem sterk.
„Hazel, ik zeg het niet nog een keer. Ik weet dat je geen geld hebt. Dat betekent dat je geen fatsoenlijke maaltijd zult eten. Ik heb je al talloze keren verteld dat je hier mag wonen.“
„Waarom blijf je daar teruggaan? Ik begrijp het gewoon niet.“ Annette staat bij het raam met haar handen op haar heupen. Ze is het perfecte plaatje van een bezorgde ouder. Chloe legt een troostende hand op mijn schouder en trekt vragend een wenkbrauw op.
Haar glanzende zwarte haar valt over haar rug. Haar prachtige blauwe ogen maken me altijd een beetje jaloers. Ik heb altijd al een zwak gehad voor blauwe ogen.
Chloe is het evenbeeld van haar moeder, tot aan de blauwe ogen toe. Dante heeft daarentegen groene ogen en een olijfkleurige huid. Al heeft hij nu wel een kleurtje van zijn recente reis naar Italië.
„Kom op. Wat heb je te verliezen? We eten vanavond Italiaans,“ haalt Chloe me over. Ik voel me een beetje schuldig dat ik er überhaupt over nadenk.
Annette is altijd al zo geweest. Tijdens de middelbare school pakte ze zelfs een extra lunch voor me in. Ze wist namelijk dat ik anders niets te eten zou hebben. Ze is het perfecte rolmodel.
Ik probeerde afstand te houden toen Dante in coma raakte, omdat ze rouwden om hun verlies. Het was vreselijk om te horen dat hij het niet zou halen. Hij had een hersenbloeding, en de artsen zeiden dat hij nooit meer wakker zou worden.
Maar toen merkte Kenzo iets op. Ik weet nog dat Dante onverwachts wakker werd. Dat was een schok voor ons allemaal. Maar dat zou niet zijn gebeurd als Kenzo hem niet naar zijn huis had verplaatst.
Naar mijn mening was het een wonder. Zelfs in de dagen daarvoor keek Annette naar me om. Ze zorgde ervoor dat ik te eten had en schone kleren droeg.
Ik ben drie keer in het ziekenhuis geweest. Elke keer was het ondraaglijk om het levenloze lichaam van Dante te zien. Hij was niet de Dante die ik me herinnerde, en de dokters vertelden me dat hij er al niet meer was.
Voor hen was hij al dagen voor mijn bezoek overleden. De machines waren het enige wat hem nog in leven hield. De verpleegsters voerden talloze tests uit en vertelden me dat het tijd was om afscheid te nemen, dus dat deed ik.
Toen ik de kamer uitkwam, stond Annette daar. Ze gaf me een broodje en drong erop aan dat ik at. Ze is een schat, en dit is al ons kleine geheim sinds ik zeven was.
Ik ben dankbaar voor haar, voor Chloe en zelfs voor Dante. Het geld dat Dante binnenbracht, hielp ook om mij te onderhouden. Dat weet hij niet, maar daarom waardeer ik hem zo erg.
Ik wil niet te ver gaan, want ik ben hem meer schuldig dan hij beseft. De kinderalimentatie die mijn moeder kreeg? Ze dronk het op en kocht er pillen van.
Het is een trieste realiteit, maar het is wel mijn realiteit.
„Alleen als je het zeker weet,“ zeg ik tegen Annette, en ze knikt. „Dat weet ik altijd, lieverd.“
