Infinity (Nederlands)
Auteur
Mikayla S
Lezers
🔥19,5M
Hoofdstukken
33
Mijn hele leven heeft om hem gedraaid... Zal hij me roepen? Zich aan mij tonen? Me de zijne maken? Me markeren? Ik heb geduldig achttien lange jaren gewacht. Maar ik ben er klaar mee. Ik kan geen minuut langer wachten. Nu zal ik hem de mijne maken. Ik zal HEM markeren. Hem bezitten. Hem liefhebben. Mijn zielsgenoot... Soren. Zelfs de dood zal ons niet uit elkaar kunnen houden.
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Nog een eenzame verjaardag
Zayla
Ik was zes jaar oud toen ik mijn partner ontmoette.
Ik was bij de rivier met mijn grote broers. Mijn ouders waren druk met roedelzaken.
Mijn broers speelden in het water. Ik rende achter vlinders aan.
Toen zag ik een prachtige vlinder. Hij was felblauwe met een bijzonder patroon op zijn vleugels. Hij was groot, zo groot als de vuist van mijn vader.
De vlinder vloog vlakbij het donkere bos bij de rivier. Ik rende erachteraan en kon hem bijna pakken voordat hij tussen de bomen verdween.
Ik baalde, dus volgde ik hem het bos in. Mijn broers zagen me niet weggaan omdat ze aan het spelen waren.
De vlinder leidde me dieper het bos in tot het erg donker om me heen werd.
Zijn vleugels gloeiden, waardoor ik kon zien terwijl het bos donkerder werd.
Ik voelde dat ik hem moest vangen, alsof er iets bijzonders zou gebeuren als ik dat deed.
Ik rende harder, vastbesloten hem te pakken.
Maar toen bleef mijn voet achter een boomwortel haken en viel ik.
Ik merkte hoe koud het was. En stil. Er waren geen vogelgeluiden of bladgeritsel. Het was vreemd.
Ik krabbelde overeind en keek om me heen.
De vlinder was weg en de bomen waren erg donker. De schaduwen zagen er eng uit.
Ik werd bang. Ik vroeg me af of ik buiten het gebied van mijn roedel was geraakt.
Ik begon te huilen. Ik kon mijn broers niet meer zien of horen.
Toen hoorde ik een takje knappen en hield ik op met huilen.
Er was iets in de buurt. Ik kon het door de bomen dichterbij horen komen.
Ik probeerde niet te huilen. Ik vroeg me af wat er in het bos bij me kon zijn.
Ik schoof achteruit tot ik tegen een boom zat en probeerde muisstil te zijn.
Ik kon voetstappen dichterbij horen komen.
Een man kwam de open plek op. Hij liep moeizaam en zat onder het bloed. Ik schrok toen ik een grote wond op zijn been zag.
Hij zag me niet. Hij keek naar de duisternis achter hem. Hij zag eruit alsof hij de stuipen op het lijf was gejaagd.
„Alsjeblieft! Doe me geen pijn!“ schreeuwde hij, terwijl hij wild om zich heen keek alsof hij iemand zocht die hij niet kon zien.
Plotseling maakte hij een angstig geluid. Ik keek waar hij naar keek en maakte ook een angstig geluid.
Een schaduw kwam op ons af.
Het was geen persoon. Het leek op een wolf, maar veel groter dan zelfs een alfa.
„Nee!“ riep de man uit. Hij viel achterover en landde hard.
De schaduw stopte net buiten zicht en wachtte even.
Toen begon de schaduw van vorm te veranderen. Wat het ook was, het veranderde in een menselijke vorm.
Even later stapte een zeer gespierde man uit de schaduwen waar het wezen was geweest. Ik keek snel weg toen ik zag dat hij geen kleren aan had.
Ik gluurde naar zijn gezicht. Zelfs na een vluchtige blik kon ik zien dat hij erg knap was.
De knappe man stapte de open plek op.
De andere man lag nu op zijn knieën te smeken. Hij zag er erg zwak uit naast de knappe man.
„Alsjeblieft, alsjeblieft. Doe me geen pijn, ik zal alles doen,“ smeekte hij.
De knappe man bleef voor hem staan en keek op hem neer met afkeer.
„Niemand blijft leven. Het enige wat je kunt doen is moedig zijn als je tijd gekomen is.“
De man op de grond begon hard te huilen terwijl de knappe man minachtend naar hem keek.
Toen zag ik hem iets langs en scherps optillen. De bange man begon oorverdovend te gillen. Ik kneep mijn ogen stijf dicht.
Ik hoorde een hard geluid en de man op de grond werd stil.
Na een paar seconden gluurde ik door mijn vingers. De man op de grond was verdwenen. Alleen de gespierde benen van de knappe man stonden voor me.
Langzaam keek ik op naar het gezicht van de knappe man. Ik was doodsbang.
Hij keek recht naar mij.
„Nee, alsjeblieft! Doe me geen pijn!“ riep ik uit. Maar het maakte niet uit. In een oogwenk was de knappe man de open plek overgestoken en stond hij voor me.
Ik sloot mijn ogen terwijl de tranen begonnen te stromen. Ik dacht dat ik mijn broers nooit meer zou zien. Ik zou nooit mijn wolf ontmoeten. Ik zou nooit van gedaante verwisselen. Ik zou nooit mijn partner vinden.
„Ssst, kleine Lux, het komt goed.“ Zijn stem was erg diep. Het beangstigde me maar stelde me ook gerust.
Ik hield mijn ogen gesloten, zelfs toen ik hem over de bladeren hoorde lopen. Hij kwam dichterbij, misschien knielde hij voor me neer.
„Je zou hier echt niet moeten zijn, mijn kleine Lux.“
Huilend in mijn mouwtje keek ik op, en plotseling keek ik recht in zijn ogen. Ik voelde een warme gloed door mijn lichaam gaan toen ik hem zag.
Ik voelde me minder bang. Ik voelde me veilig bij hem.
„Ik heb je eindelijk gevonden, mijn kleine Lux,“ zei hij zachtjes. Zijn stem was erg geruststellend. Ik wilde hem nog eens horen.
Ik kneep mijn ogen weer stijf dicht. Ik was nog steeds te bang om zijn hele gezicht te zien.
„Wie ben je?“ vroeg ik. Maar hij antwoordde niet.
Voorzichtig opende ik één oog. Toen het andere.
Wat?
Hij was weg. Ik was weer alleen in het bos.
***
VIJFTIEN JAAR LATER
Het vrolijke geluid van de rivier maakt me verdrietig.
Zittend aan de waterkant met mijn voeten in het water, voelt het alsof het me uitlacht.
Vandaag zou de gelukkigste dag van mijn leven moeten zijn. Het is mijn eenentwintigste verjaardag en ik zou moeten vieren met een liefdevolle partner zoals andere wolvinnen van mijn leeftijd.
Maar in plaats daarvan zit ik hier alleen bij de rivier, na urenlang huilen.
Het is niet eerlijk, S, denk ik terwijl ik met een gouden ketting speel en de letter 'S' eraan aanraak.
Ik ontmoette mijn partner voor het eerst bij deze rivier; het is logisch want het is sindsdien een plek van verdriet geweest.
De meeste wolvinnen ontmoeten hun partner pas als ze vijftien zijn. Dus toen ik de mijne ontmoette op die belangrijke dag in het bos toen ik zes was, dacht ik dat ik geluk had.
Ik wist, vanaf het moment dat ik dat warme gevoel kreeg toen hij tegen me praatte, dat hij mijn partner was.
Ik dacht dat hij terug zou komen. Ik bleef wachten tot hij zou terugkeren. Maar hij kwam nooit.
Soms voel ik alsof hij dichtbij is, maar hij is verborgen gebleven en heeft me zelfs geen vinger laten zien sinds die eerste dag vele jaren geleden.
Ik kan me niet meer herinneren hoe hij eruitzag. Ik heb hard geprobeerd het me te herinneren. Maar behalve dat ik weet dat hij erg knap was, weet ik niets over hem.
Ik begon te denken dat ik hem gewoon verzonnen had.
Hij liet me zien dat hij echt was toen ik vijftien werd. Ik werd wakker in de veronderstelling dat dit de dag zou zijn waarop hij zich eindelijk aan me zou laten zien. In plaats daarvan vond ik een mooie gouden ketting om mijn nek.
Nu, terwijl ik met die ketting speel, het enige bewijs dat ik hem niet gewoon verbeeld heb, overweeg ik om hem in de rivier te gooien.
Elk jaar na mijn vijftiende verjaardag heeft hij me een nieuw verjaardagscadeau gegeven, en nu heb ik een mooie zaklamp-bedel, een kleine metalen wolf, een bedeltje met „Lux“ erop, en een metalen „S“, wat volgens mij de eerste letter van zijn naam moet zijn.
Ik hou van de cadeaus maar wat ik altijd heb gewild is hem zien, of zelfs maar een klein stukje van hem.
Ik hoopte dat hij het vandaag zou doen. Het is mijn eenentwintigste verjaardag. Ik ben nu volwassen en dit zou het perfecte moment zijn om zich eindelijk te laten zien.
Maar dit jaar kreeg ik niet eens een cadeau. Nee, hij lijkt me volledig vergeten te zijn.
Ik voel me verdrietig. Misschien wenst hij dat hij niet mijn partner was. Misschien wil hij me niet.
“Je hebt het mis.“
Zijn stem is dichtbij, dichterbij dan ooit tevoren. Het is alsof hij vlak achter me staat. Maar als ik me omdraai, is er niets. Ik ben alleen.
Ik voel woede in me opkomen. Hoe durft hij me zo te behandelen? Hij is mijn partner!
Bekijk het maar. Ik sta op, leg mijn ketting op de zachte grond naast me en trek mijn shirt uit. Ik moet zwemmen om tot rust te komen.
Maar als ik mijn korte broek begin uit te trekken, hoor ik een zacht gekreun achter me.
Ik stop. Wat? Was dat een geluid van... verlangen?
Hoewel ik hem eerder in de buurt heb gevoeld, heeft hij nooit op me gereageerd.
Kijkt hij nu naar me? Raakt hij... opgewonden?
Een ondeugende glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik een plan begin te bedenken.
Ik ga staan en kijk strak naar de plek waar ik denk dat hij waarschijnlijk staat.
Als ik mijn ondergoed begin uit te trekken, hoor ik hem weer.
Hij maakt een geluid alsof hij pijn heeft terwijl mijn ondergoed snel op de grond valt.
Ik kan een glimlach niet onderdrukken; hij is meestal zo goed in verborgen blijven, maar vanavond heb ik hem laten reageren.
Ik spring in de rivier en zwem een paar keer boven water, waarbij ik de zonsondergang zoveel mogelijk op mijn natte naakte lichaam laat schijnen. Ik zorg ervoor dat ik in de lichte plekken in het water blijf. Als hij hier is, zal hij alles van me moeten zien.
Tijdens mijn laatste zwembeurt ruik ik het. Hij verlangt naar me!
Hij moet dichterbij zijn gekomen want ik kan zijn verlangen zo sterk ruiken dat ik stop met bewegen in het water. Mijn mond watert bij de geur en mijn wolf probeert uit me te komen om bij hem te komen!
Haar sterke behoefte om hem tevreden te stellen is sterker dan mijn behoefte om zelfs te ademen.
De geur van hem is zo sterk dat ik een geluid maak terwijl mijn lichaam heftig reageert.
Ik kan het niet meer aan en zwem naar de oever, zonder zelfs mijn kleren aan te trekken. Ik loop naar waar ik hem het sterkst kan ruiken, een groepje struiken vlak onder de bomen.
En dan zie ik hem... of tenminste een deel van hem.
Hij is nog steeds onzichtbaar, maar ik kan zijn contouren een beetje zien, alsof het moeilijk voor hem is om verborgen te blijven.
Zelfs van de dunne vorm die ik kan zien, weet ik dat hij erg sexy is, met grote spieren over zijn hele lichaam.
En dan kijk ik op naar waar zijn gezicht zou moeten zijn en ik snak naar adem.
Ik kan zijn ogen zien. Niet alleen de contouren, maar helemaal.
Ze zijn donkergrijs, bijna zwart. En hij heeft felrode cirkels in het midden.
Het zijn de mooiste dingen die ik ooit heb gezien.
Ik kan niets anders doen dan daar staan en naar hem kijken, mijn hart klopt heel snel.
En dan zet hij een stap naar me toe.
