De Afspraak Boek 6
Auteur
S. S. Sahoo
Lezers
162K
Hoofdstukken
10
Het ogenschijnlijk perfecte leven van Angela en Xavier wordt op zijn kop gezet wanneer hun kinderen, Leah en Ace, vermist raken tijdens een feest. Terwijl ze hun weg vinden in de chaos van het ouderschap, zakelijke ondernemingen en familiedynamiek, komen ze voor onverwachte uitdagingen te staan die hun veerkracht en eenheid op de proef stellen. Van een huisbrand tot een mogelijke sponsordeal in Europa, en de plotselinge noodzaak om voor Angela's zieke vader te zorgen; hun reis is een achtbaan van emoties en onthullingen.
Een nieuw normaal
ANGELA
„Oké, kom hier, kinderen!” riep ik blij. „Het is tijd voor een foto!”
Ik glimlachte toen er een koor van opgewonden gilletjes en geërgerd gekreun klonk. Alle kleine meisjes gingen bij elkaar staan voor de foto, terwijl de jongens hun best deden om te ontsnappen.
Ik herinnerde me dat ik als kind een hekel had aan groepsfoto's.
Feestjes waren niet voor foto's... ze waren om te spelen.
En wat een geweldige plek om te spelen is dit.
Ik keek om me heen naar het prachtige landschap.
Een grote open weide met groen gras werd omringd door een doolhof van bloemperken. Het bos rondom ons landgoed bewoog zachtjes in de warme zomerwind. Een enorm feestpaviljoen bood schaduw aan tafels vol eten en drinken.
Het was moeilijk te geloven dat ik deze plek mijn achtertuin mocht noemen.
Het leek wel een scène rechtstreeks uit een sprookjesboek.
„Geniet je van het uitzicht?”
Ik draaide me om en zag Em, met een ijsje in haar ene hand en een camera in de andere. Met een glimlach pakte ik de camera van haar over.
„Zou je inmiddels niet aan deze plek gewend moeten zijn?” vroeg ze.
„Dat betekent niet dat ik niet even kan stoppen om aan de rozen te ruiken,” antwoordde ik.
„Ja. Rozen.” Em keek rond naar de bloementuinen. „En tulpen, en madeliefjes, en lelies, en orchideeën, en gardenia's…”
Ik lachte en dacht terug aan de tijd dat ik parttime in Ems bloemenwinkel werkte.
Dat leek wel een eeuwigheid geleden.
Het was bijna niet te geloven dat mijn leven in slechts een paar jaar tijd zo enorm was veranderd.
Goh, zelfs nu denk ik NOG STEEDS dat ik ineens wakker word in het kleine appartement van Em in New York, en dat dit allemaal een gekke droom was.
Maar het was allemaal echt.
Em en ik hadden allebei een gezin. We hadden kinderen. En we hadden onderweg zo veel geweldige mensen ontmoet.
Er waren veel mensen samengekomen in het huis van mij en Xavier voor deze speciale dag.
Pap had zich verschanst achter de enorme barbecue en was flink aan het bakken. Hij droeg zijn beruchte schort met de tekst Waag het niet de kok te kussen en zijn New York Giants-pet om zijn ogen tegen de zon te beschermen.
Lucille stond trouw aan zijn zijde en deelde borden en servetten uit aan de enthousiaste mensen die paps eten wilden proeven. Ze hielp nog steeds in ons nieuwe huis in Connecticut, maar niet meer fulltime.
Ik zag Marlena Marlboro en Penny in de schaduw van het paviljoen, diep in gesprek. Ik wist zeker dat ze het over werk hadden. De kunstmagnaat was goed bevriend geweest met Brad, en het leek erop dat ze ook een zwak had voor zijn opvolger.
Was je hier maar, Brad…
Ik lachte toen ik zag hoe Lucas en Danny de kinderen bij elkaar probeerden te drijven voor de groepsfoto. Veel vrienden hadden hun gezin meegenomen, en de dag was gevuld met gezang en gelach.
„Niet slecht, Angie,” riep een bekende stem, „maar waar zijn de marmeren beelden? Waar is de pièce de résistance om deze speciale gelegenheid te vieren?”
Ik rolde met mijn ogen toen Dustin achter me kwam staan, met een stralende glimlach op zijn gezicht.
„Te laat, zoals altijd,” grapte ik.
„De eregasten zijn altijd te laat,” antwoordde hij luchtig, terwijl hij me een knuffel gaf en me op beide wangen kuste. Dustin draaide zich om en deed hetzelfde bij Em.
„Waar is je man?” vroeg ik aan Dustin. Hij en Jake waren vrijwel onafscheidelijk sinds hun bruiloft.
„Precies hier!” Jake kwam achter hem aan lopen met een klein jongetje in zijn armen. Hij glimlachte naar me met twinkelende ogen. „Zeg maar hallo tegen tante Angie en Em,” zei Jake tegen de peuter.
Het jongetje keek naar ons op, zijn grote, bruine ogen wijd open en nieuwsgierig. Hij glimlachte en liet een klein, borrelend lachje horen.
Em en ik smolten en drongen ons om hem heen.
„Oh, hallo kleine baby,” kirde ik, terwijl ik kusgezichtjes naar hem trok.
Dustin en Jake hadden een zoontje geadopteerd, en ik had deze hele bijeenkomst georganiseerd om dat te vieren.
Kleine DaVinci verdiende een groots welkom.
Hij is zo schattig!
Toen Dustin en Jake me voor het eerst vertelden dat ze wilden adopteren, smolt mijn hart. Kleine DaVinci kwam uit de Republiek Congo, en zonder Dustin en Jake zou hij een heel zwaar leven hebben gehad.
Dustin en Jake waren van plan om kleine DaVinci de wereld te geven, en daar bewonderde ik hen om.
„DaVinci is precies op tijd voor de groepsfoto,” zei ik. Lucas en Danny waren eindelijk klaar met het verzamelen van de kinderen.
De kleine peuter lachte en klapte in zijn handjes, en Dustin glimlachte trots. „Hij verlangt naar de spotlights,” zei hij melodramatisch.
„Ik vraag me af van wie hij dat heeft,” plaagde Em.
Jake liep naar de andere kinderen om DaVinci bij hen te zetten. Ik onderdrukte een geeuw. Ik had tot diep in de nacht gewerkt om het perfecte feest te plannen.
Ik wilde achter hem aan gaan met de camera, maar Dustin legde een hand op mijn arm.
„Gaat het wel goed met je?” vroeg hij me, zijn stem plotseling serieus.
Ik knipperde met mijn ogen, verrast door zijn vraag. „Natuurlijk,” zei ik. „Waarom niet?”
„Je ziet er… moe uit.”
„Alles plannen is hard werken,” grapte ik. „Ik moest tenslotte een evenement organiseren voor dé Dustin Sterling. Ik hoor dat jouw nieuwe kunstwerk in de Met-collectie veel aandacht trekt.”
„Natuurlijk. Ik ben het tenslotte.” Dustin glimlachte en liet het onderwerp rusten. „En als jij het zegt.” Hij keek Jake en DaVinci na. „Ik weet niet hoe je het doet, Angie. Ik heb mijn handen al vol aan mijn kleine jongen... en jij hebt een tweeling.”
Ah, dus daar gaat het over.
„Ze kunnen een handvol zijn,” gaf ik toe. „Maar ik zou het voor geen goud willen missen.”
Ik hield zielsveel van mijn kinderen.
De lichtpuntjes van mijn leven.
Mijn oogappeltjes…
„Hé, Angie.” Ik draaide me om en zag Lucas aan komen lopen. „Ik kan Leah en Ace niet vinden. Heb jij ze gezien?”
Ik keek snel de achtertuin rond en lette goed op de favoriete verstopplekken van mijn kinderen.
Ze waren daar niet.
Een vlaag van angst schoot door me heen, maar ik duwde het weg. Het waren gewoon mijn moederinstincten die op hol sloegen. Ze waren niet in gevaar.
Ik gaf Dustin de camera. „Ga jij je artistieke talent eens gebruiken, wil je?”
Ik hoorde zijn antwoord niet eens. Ik rende naar binnen, op zoek naar mijn kinderen.
Ze moeten hier ergens in de buurt zijn…
XAVIER
Ik fronste naar mijn Rolex.
„Hoe ver nog, Marco?”
„Slechts een paar minuten,” vertelde hij me.
Ik zuchtte toen ik uit het raam keek, waar het prachtige landschap van Connecticut in een flits voorbij zoefde. Het was heel anders dan de betonnen jungle in het hart van New York.
Door deze plek rijden voelde alsof je door Central Park reed.
Als Central Park een hele staat zou zijn.
Maar de prachtige omgeving kon me niet afleiden van één simpel feit:
Ik was te laat.
Wat heeft het voor zin om een privéjet te bezitten als je nog steeds vertraging hebt op de startbaan?
Ik wist zeker dat mijn prachtige vrouw boos zou zijn dat ik te laat was, maar er was niets aan te doen.
X-Label groeide enorm, en ik mikte op de sterren.
Ik was helemaal in mijn element. Ik had grote deals gesloten met distributeurs van LA tot Tokio. In de loop van vijf jaar was mijn distilleerderij in Brooklyn enorm succesvol geworden. We hadden zelfs plannen om uit te breiden naar nieuwe locaties op elk continent.
En het mooiste van alles was dat dit mijn bedrijf was.
Het was me niet zomaar in de schoot geworpen.
Xavier Knight was terug, en beter dan ooit.
Maar al het succes van de wereld kon niet tippen aan wat er thuis op me wachtte.
Geen enkele zakendeal kon me ooit zo in spanning houden, met een vol hart en een stomme grijns op mijn gezicht — tenminste, niet zoals Angela dat kon.
Marco reed eindelijk onze lange, kronkelende oprit op. Ik sprong haast uit de BMW toen hij tot stilstand kwam.
Ik liep naar achteren, deed de kofferbak open en haalde er een paar flessen X-Label whiskey uit. Ik kon het gelach en de muziek uit de achtertuin horen, en ik nam even de tijd om daarvan te genieten.
Het leven was perfect.
En ons prachtige huis van steen en glas was een perfecte plek om ons gezin groot te brengen.
Ik volgde het lichte, marmeren pad dat rond het huis naar onze achtertuin liep.
„Verdorie nog aan toe!”
Wie is dat?!
Ik zag Angela's zakenpartner Zoe worstelen om een enorme kar te duwen die bijna twee keer zo groot was als zij. Er lag een beschermhoes overheen om te verbergen wat eronder zat.
„Hulp nodig?” riep ik.
Zoe draaide zich om, met een rood aangelopen gezicht.
„Graag,” zei ze. „Dit is waarschijnlijk de zwaarste taart in het hele sterrenstelsel.”
„Zit hier een taart onder?” vroeg ik vol ongeloof. Ik tikte op de glazen behuizing onder de hoes. Het ding was bijna net zo groot als ik.
„Het evenement is voor de koning en koning van het hele universum. Althans, volgens de Sterlings zelf,” zei Zoe, alsof die uitleg het zoete monster goedpraatte.
Ik stelde me de flamboyante kunstenaar en zijn mode-goeroe man voor. Eigenlijk verklaart dat het wel.
Samen duwden we de kar de achtertuin in. Ik keek rond naar iedereen die zich had verzameld voor het feest.
Kennen wij echt zó veel mensen?
Ik zocht naar mijn gezin, maar kon ze niet vinden.
Ken keek op van een bankje toen we langs liepen.
„Kijk eens wie er besloten heeft op te komen dagen,” stak hij de draak met me.
„Ik heb taart meegebracht,” zei ik, terwijl ik op de verborgen kar tikte. Ken zag er uitgeput uit, met een lichte zweetlaag op zijn voorhoofd. „Alles goed met je?”
„Prima,” gromde hij. „Jij zou ook kapot zijn als je de hele dag vlees had staan omdraaien.”
Hij zag er iets meer dan alleen moe uit, maar ik liet het rusten. Ken was een trotse man. Het laatste wat hij wilde, was dat zijn schoonzoon zich zorgen om hem maakte.
„Heb je Angela en de kinderen gezien?” vroeg ik.
„Die zijn vast ergens binnen,” zei hij. „Succes met ze vinden in dat landhuis. Ik verdwaalde al toen ik naar de wc probeerde te gaan.”
„We hangen meestal bordjes op tijdens feestjes…”
Ken liet een blaf van een lach horen. „Je weet dat er iets mis is als je een plattegrond nodig hebt om te gaan pissen.”
Zoe en ik rolden verder. Ze stuurde me naar het paviljoen en zorgde ervoor dat de taart in het middelpunt van het feest stond.
„Oké allemaal!” riep Zoe. „Wie wil er taart?”
Iedereen verzamelde zich eromheen, nieuwsgierig naar wat er onder de kap zat. Ik zag Dustin en zijn man naar voren lopen, met hun kind tussen hen in gewiegd.
„Het is een schattig kind, vind je niet?”
Ik draaide me om en zag Penny naast me staan.
Er was een tijd dat ik voor haar zou zijn teruggedeinsd. Haar stijf had uitgescholden en weggestuurd van het feest. Maar dat was verleden tijd.
Ondanks ons… ingewikkelde verleden, waren we goede vrienden geworden.
Ik draaide me weer om naar Dustin en zijn gezin.
„Ze hebben hem DaVinci genoemd, toch?”
Penny knikte.
„Oei. Hopelijk groeit hij goed op en houdt hij allebei zijn oren.”
„Dat was Van Gogh, Xavier.”
„Wat dan ook.”
Penny lachte, en ik kon het niet helpen om ook te glimlachen.
„Hé, heb jij—” Maar voordat ik mijn zin kon afmaken, zag ik haar. We waren nog maar een paar dagen apart geweest, maar het voelde alsof ik weer helemaal opnieuw verliefd werd.
Haar blonde haar glansde goud in de zon; haar ogen straalden blauwer dan de wolkenloze lucht boven ons. Ik voelde hoe mijn lippen zich tot een glimlach krulden, maar plotseling zonk de moed me in de schoenen.
Er is iets mis.
Angela keek doodsbang.
Ik liep meteen naar haar toe en sloeg mijn armen om haar heen.
„Wat is er aan de hand?” vroeg ik dringend.
„Ik kan Leah en Ace niet vinden,” zei ze, haar ogen wijd open van angst. „Ik denk dat we de—”
„Ta-daahhhhhh!” riep Zoe uit. Ze trok de hoes weg en onthulde de taart…
Een geschokte ademhaling klonk door de feestgangers. Want in de glazen doos zat geen taart.
In plaats daarvan zaten er een jong meisje en een jongen. Ze zaten allebei onder de stukken taart, met een dikke laag glazuur in hun haar.
Leah en Ace.
Leah grijnsde van oor tot oor, terwijl Ace daar maar zat, zijn bril met groot montuur beslagen met suiker.
Ik moest lachen; Angela keek toe met een blik van opluchting en afschuw.
Zomaar een normale dag in het paradijs.
