Onconventionele Held Boek 2
Auteur
Jessie F Royle
Lezers
48,0K
Hoofdstukken
31
Het liefdesverhaal van Sydney en Conrad is een wervelwind van passie, liefdesverdriet en verlossing. Na een pijnlijke breuk bouwt Sydney haar leven weer op, maar dan duikt Conrad, inmiddels een beroemde muzikant, weer op, vastbesloten om haar terug te winnen. Terwijl ze hun weg vinden in weer opgelaaide gevoelens, oude liefdes en gevaarlijke obsessies, is hun reis een achtbaan van emoties en drama. Zal hun liefde de chaos overleven, of zal het verleden hen voorgoed uit elkaar drijven?
Proloog
CONRAD
Mijn hart breekt in duizend stukjes terwijl ik een huilende Sydney in mijn armen houd. We wiegen zachtjes heen en weer op de vloer van haar studentenkamer.
Ik heb zojuist het ondenkbare gedaan, het enige waarvan ik zwoer dat ik het nooit zou doen. Ik heb haar hart gebroken. Het is wel het laatste wat ik wil. Ik kan alleen maar hopen dat ze me het ooit zal vergeven.
Haar gefluisterde “Nee” en “Waarom?” vullen de kamer. Ik kan alleen maar denken dat ze later wel zal begrijpen waarom dit voor haar bestwil is.
Ik wil voor altijd bij haar zijn, zoals ik al zei, maar ze staat pas aan het begin van haar leven. Er is nog zoveel dat zij niet heeft gezien of gedaan en ik al wel.
Ik ben het aan haar verplicht om haar zichzelf te laten ontdekken zonder mij. Als of wanneer dat gebeurt, hoop ik dat we elkaar weer zullen vinden.
Ik neem een enorm risico. Misschien neem ik nu wel voor altijd afscheid van haar. Maar iets in mij zegt dat dit niet het geval is. We zullen elkaar weer vinden, en dan kan ons 'voor altijd' beginnen.
Als ze eindelijk stopt met huilen, besef ik dat ze in slaap is gevallen. Haar kleine handjes hebben mijn natte shirt nog steeds stevig vast.
Voorzichtig til ik haar op en leg ik haar op bed. Ik stop haar in met een deken.
Het kost me al mijn kracht om haar niet wakker te maken. Om te zeggen dat het een vreselijke droom was en dat ik niet heb gedaan wat ik heb gedaan. Ze rolt zich op als een klein balletje, maar wordt niet wakker.
Ik loop naar haar bureau en ga zitten. Ik kijk een paar minuten naar hoe ze slaapt. Ze is zo lief en mooi, en ik hou meer van haar dan van wat dan ook ter wereld. Waar ben ik in godsnaam mee bezig?
Ik pak een notitieblok en een pen van haar bureau om mijn laatste afscheid te schrijven. Mijn hand beweegt over het papier en dwingt de woorden eruit. Ik voel me de slechtste persoon op aarde.
Ben ik een complete lafaard, of doe ik haar een plezier? Alleen de tijd zal het leren. Zoals het cliché zegt: als je ergens van houdt, laat het dan vrij. Als het terugkomt, is het voorbestemd.
Ik hoop nu meer dan wat dan ook dat dat waar is. Ik leg mijn zielige briefje naast haar bed en loop naar de deur. Ik pauzeer om nog één laatste keer naar haar te kijken.
“Het spijt me zo,” fluister ik tegen haar. Dan doe ik de deur open en loop ik haar leven uit.
Na een ellendige vlucht kom ik terug bij mijn hotel in LA en ga ik direct naar mijn kamer. Ik besluit de jongens nog niet te vertellen dat ik terug ben. Ik had ze verteld wat ik ging doen en kreeg wisselende reacties.
Kevin noemde me een fucking idioot. Jake was het met Kevin eens, maar begreep het tegelijkertijd ook. Harrison leek irritant blij te zijn met mijn besluit.
Als hij denkt dat ik dit heb gedaan omdat ik weer het vrijgezellenleven wil leiden, dan heeft hij het goed mis.
Als de situatie anders was, zou ik nu een diamanten ring gaan kopen. Ik zou de band verlaten, direct terugvliegen naar Sydney en haar mijn belofte doen. Maar dat kan ik nog niet doen. Ze is te jong.
Ze denkt alleen maar dat ze klaar is voor 'voor altijd'.
Ik pak mijn dagboek erbij. Daar begon ik in te schrijven na de dood van mijn vader. Het was iets om me te helpen alles te verwerken wat er was gebeurd. Ik sla het open en haal de brief tevoorschijn die hij me schreef.
Mijn Liefste Zoon,
Ik kan niet eens in woorden uitdrukken hoe trots ik ben op de man die je bent geworden.
Ik weet dat we tot voor kort verre van hecht waren. Ik dank God elke dag voor deze tweede kans met jou.
Ik wil dat je weet dat ik altijd trots op je ben geweest. Ik heb altijd geweten hoe ontzettend slim en getalenteerd je bent. Zelfs als ik het niet liet zien door mijn eigen onwetendheid en egoïsme.
Al die jaren die ik met jou had kunnen hebben, waarin ik je had kunnen zien opgroeien tot de man die je nu bent... Ik wou dat ik kon zeggen dat ik daar iets mee te maken had, maar ik weet dat dit niet zo is.
Je bent geworden wie je bent ondanks mijn afwezigheid in je leven. Ik zal me altijd blijven afvragen of dat de juiste beslissing was. Ik zal me afvragen hoe je zou zijn geworden als ik degene was bij wie je elke dag terechtkon voor raad.
Ik denk niet dat ik een erg goed rolmodel zou zijn geweest. Alles wat ik nu kan doen is voor je toekomst zorgen, aangezien ik niet meer in je leven kan zijn.
Ik weet dat rijkdom nooit iets is geweest waar je naar streefde. Ik weet dat het niet je doel in het leven was. Maar het is alles wat ik je nu kan nalaten, dus hier is het.
Ik weet dat ik er goed aan doe om alles aan jou na te laten. Ik weet dat het voor iets goeds gebruikt zal worden.
Ik weet dat het gebruikt zal worden om je toekomstige leven te ondersteunen. Zo hoef je nooit meer te vechten om rond te komen.
Het zal worden gebruikt voor een leven dat ik graag met jou had willen hebben. Een leven dat ik graag had willen zien afspelen. Mijn droom voor jou is dit: je hebt een carrière waar je van houdt, maar die je niet weghaalt bij degenen die van je houden.
Een vrouw die van jou houdt om wie je bent, niet om wat je haar kunt geven. En kinderen die tegen je opkijken voor leiding en onvoorwaardelijke liefde, voor alles wat ik jou niet heb gegeven.
Nu ik je vriendin Sydney heb ontmoet, denk ik dat je misschien je toekomstige bruid wel hebt gevonden. Ik kon voelen hoeveel zij van jou houdt en jij van haar.
Ik heb ervan genoten om urenlang met Sydney te praten over haar leven en alles wat ze eruit wil halen.
Ik weet dat ze een carrière, een gezin en groot geluk wil. Ik denk dat jij haar dat kunt geven, net zoals zij dat aan jou kan geven.
Mijn enige angst is dat ze eigenlijk nog een kind is. Ze heeft nog niet genoeg meegemaakt in het leven om te weten wat ze er echt uit wil halen. Maar ik kan het ook helemaal mis hebben.
Wat weet ik er nou van, toch? Ik leerde je moeder kennen op de universiteit en we trouwden zodra we waren afgestudeerd. Ze heeft er, voor zover ik weet, nooit spijt van gehad dat ze jong is getrouwd.
Hoe dan ook, ik blijf maar doorpraten over dingen die me niet aangaan. Ik denk dat ik gewoon niet wil dat het misloopt tussen jullie. Ik duim voor jullie.
Ik hoop dat het waar is wat ze zeggen. Dat ik nu van bovenaf over je kan waken, en hopelijk niet van onderaf. Ik weet het, een vreselijke grap.
Ik hou van je, zoon. Je bent mijn grootste prestatie en mijn meest gekoesterde bezit, en dat ben je altijd al geweest.
Er is nog zoveel meer dat ik zou kunnen zeggen, maar ik stop hier.
Heb diep lief, leef voluit.
Voor altijd de jouwe, Pap
Ik vouw de brief op en stop hem terug in mijn dagboek. Ik heb zijn woorden al zo vaak gelezen, ze staan in mijn geheugen gegrift.
Zijn woorden zijn deels de reden waarom ik haar heb laten gaan. Het is een beslissing waar ik al bijna een jaar mee worstel. Ik kon het eerder niet, en ik weet niet zeker of ik het nu wel kan.
Ik wil dat ze begrijpt dat ze alles is wat ik wil. De blik op haar gezicht toen ik het uitmaakte, staat in mijn geheugen gegrift. Het is een spook dat me elke nacht achtervolgt.
Het is alsof al haar twijfels over ons zijn bevestigd. Alsof ze nooit echt heeft geloofd dat ik haar net zo graag wilde als ik daadwerkelijk doe. Ze heeft het helemaal mis. Ik wou dat ze meer vertrouwen in me had.
Ik denk dat ik ook had gehoopt dat ze voor ons zou vechten, maar ze liet me gewoon weglopen. Ik ben bang dat ik een enorme fout heb gemaakt, maar ik moet dit zijn beloop laten.
