De goeden, de slechten en de griezeligen
Auteur
Cherry Redwood
Lezers
58.0K
Hoofdstukken
39
In deze spinoff van Wild Wild Witch overleefde Linda Mae Walley de demonenstrijd bij de Hell Gate die haar vader het leven kostte – maar de inwoners van Copperwood wensten dat zij het ook niet had gered. Verstoten als een van de 'vervloekte' bezetenen, wordt ze geweerd uit winkels, veroordeeld door de dominee en genegeerd door Sheriff Richard Leland, de man van wie ze al sinds haar kindertijd stiekem houdt.
Nadat ze haar eigen heksenkrachten ontdekt terwijl ze Richard redt van een wolvenaanval – om vervolgens alleen op zijn afschuw en afwijzing te stuiten – bedenkt Linda een gevaarlijk plan: ze zal zich voordoen als de Dochter van de Elfenkoning, een demon uit het bos, en de kerk aanvallen met groenvuur-vuurwerk om het stadje te verenigen tegen een gemeenschappelijke vijand.
De misleiding werkt, maar de echte Dochter van de Elfenkoning slaat terug. Terwijl de chaos in Copperwood losbarst, wordt Linda gevangengenomen door de Elfenkoning zelf, die haar voor een keuze stelt: zijn koningin worden, of vechten om het stadje te redden dat haar uitkotst.
Kerosine en Tabak
LINDA MAE
Linda Mae Walley was al verliefd op Richard Leland sinds ze zeven jaar oud was. Destijds werd de twaalfjarige Richard nog Richie genoemd. Richie sloeg Aaron Schuster vol op de mond, omdat Aaron een kikker in de kleding van Linda Mae had gestopt. In hun jonge jaren dacht Linda een tijdje dat Richard misschien ook van haar hield.
Dat veranderde allemaal toen Adela Baldovino naar Copperwood kwam.
Ze was nu natuurlijk weg. Ze was in januari al vertrokken. Maar niets was meer hetzelfde sinds de komst van Addie.
Linda sloop de winkel Porter’s General Goods Store binnen. Ze had haar capuchon opgedaan en keek schichtig om zich heen. Ze wilde vandaag de blik van anderen vermijden. Als dat lukte, zou ze misschien uit de problemen blijven. Het maakte haar nerveus om Richard bij de toonbank te zien. Ze boog haar hoofd en liep naar het schap met jerrycans kerosine.
Linda nam het Addie niet eens kwalijk dat ze haar zoveel verdriet had bezorgd. Ze had haar kunnen haten, zoals de meeste mensen deden. Alleen had Linda met eigen ogen gezien wat Addie in het bos deed op die vreselijke dag, toen de hel letterlijk losbarstte. Dat maakte het onmogelijk om haar te haten.
Maar dat betekende niet dat Linda haar aardig vond.
Linda pakte een jerrycan van negentien liter en liep door naar de tabak. Linda hield niet van tabak. Het stonk enorm. Bovendien vond ze het een luxe die ze zich niet konden veroorloven. Maar tante Dora stond erop. Tante Dora sprak je niet tegen. Dus koos Linda een klein zakje uit. Ze legde het in haar mandje en verzonk weer in gedachten.
Hoe dan ook, haar gevoelens over Addie Baldovino deden er weinig toe. Addie was diezelfde dag nog uit Copperwood vertrokken. Ze reed weg met haar bandiet en de kleine Kitty Schuster. De helft van het dorp geloofde nog steeds dat Kitty was omgekomen in de sneeuwstorm.
Dat was nu een paar maanden geleden. Inmiddels noemde iedereen het de Schoolhouse Blizzard, of de Grote Sneeuwstorm. De schade van de storm was hier en daar nog steeds te zien. Al waren de grootste verwoestingen inmiddels hersteld.
Wat nog niet was hersteld, was de schade van het gevecht in het bos. Dat gevecht vond de dag na de storm plaats.
Linda koos een doos spijkers uit. Alleen zij en tante Dora werkten nu nog op de boerderij. Linda had geen idee welke maat spijkers ze nodig had. Tante Dora had er niets over gezegd. Normaal gesproken zou oom Will dat soort dingen regelen. Maar oom Will had het gevecht bij de Hell Gate niet overleefd.
De vader van Linda trouwens ook niet. Als hij nog leefde, hoefde ze helemaal geen spijkers te kopen. Dan zou ze bedden opmaken in de gastenkamers van de Walley Saloon. Of ze zou drankjes inschenken voor dorpsgenoten die kwamen kaarten.
Er was veel veranderd sinds die vreselijke dag in januari.
Linda keek even naar de voorkant van de winkel. Richard stond daar nog steeds te praten met mevrouw Porter. Meneer Porter was ook omgekomen in het gevecht. Maar hij was een van de mensen zonder demon in zich.
Zij werden inmiddels de onvervloekten genoemd.
„Ik zeg je, ik ben ten einde raad,“ zei mevrouw Porter tegen Richard. Haar gezicht stond vol diepe zorgen en groot verdriet. „John regelde altijd de bestellingen en de rekeningen. Ik heb me daar nooit mee bemoeid.“
„U doet het hartstikke goed door de winkel open te houden, mevrouw Porter,“ zei Richard.
Linda besefte opeens hoe zwaar het voor mevrouw Porter moest zijn. Ze moest de hele winkel in haar eentje draaiende houden. Ze wilde haar graag helpen. Maar ze wist dat haar hulp niet gewenst was.
Iedereen was uit zijn doen sinds het gevecht. Het had een diepe kloof geslagen tussen de vervloekten en de onvervloekten, en hun families.
Dit was elke dag wel te merken. Ongeveer twee dozijn volwassenen uit Copperwood hadden een boze menigte gevormd. Ze gingen vol woede en met een sterk gevoel van rechtvaardigheid achter Addie aan. Ze volgden haar tot in het Northern Forest. Ongeveer de helft van hen kreeg daar tegen hun wil een demon in zich. Linda Mae was een van die mensen.
Ze herinnerde zich het bloedbad alleen nog maar in kleine, vage flitsen.
Maar Addie had de Hell Gate gesloten. Toen verlieten de demonen de lichamen van de dorpsbewoners. Dat was echter niet het einde van de ellende.
De onvervloekten en hun families vertrouwden de vervloekten voor geen meter. Ze haatten hen zelfs. Het hielp niet dat dominee Easton ook bij de onvervloekten hoorde. Net als zijn vrouw en zijn zus. De zus van de dominee was bovendien gesneuveld in het gevecht.
Dominee Easton stak zijn mening niet onder stoelen of banken. Hij geloofde stellig dat de vervloekte mensen de demonen zelf hadden binnengelaten. Hun zielen zouden bevuild zijn. Ze vormden een goede bodem voor de streken van de duivel.
Dat maakte het leven in Copperwood erg lastig voor een vervloekte overlevende.
Linda bekeek de rollen wollen flanel en katoen achter in de winkel. Geen van haar jurken of rokken was geschikt voor het werk op de boerderij. Ze had immers haar hele leven in het dorp gewoond.
Maar tante Dora zou woedend worden als ze ook maar één munt aan zichzelf uitgaf.
Linda plukte aan de mouw van de blouse onder haar jas. De stof wreef pijnlijk langs het litteken op haar arm. Dat litteken was al zes jaar oud. Je zou verwachten dat het niet meer zo gevoelig was, maar toch deed het zeer.
Een mooie nieuwe jurk van zacht flanel met lossere mouwen zou de perfecte oplossing zijn.
Maar ze zag al helemaal voor zich hoe tante Dora om dat idee uit haar slof zou schieten.
Ze slaakte een zucht en draaide zich weg van de stapels stof. Ze liep naar de toonbank voor in de winkel. Haar getreuzel had haar in elk geval één gelukje opgeleverd. Richard was weg.
Toen Linda naar de toonbank liep, keek mevrouw Porter haar ijskoud aan.
Linda sloeg haar ogen neer, zette haar mandje neer en pakte haar portemonnee. Ze was van plan om snel te betalen en te vertrekken.
„Ik wil jouw soort hier niet meer zien,“ zei mevrouw Porter met samengeknepen lippen.
Linda keek haar geschrokken aan. „Maar mevrouw Porter, er zijn verder geen andere winkels in de buurt.“
„Aan types zoals jij verkoop ik helemaal niets,“ zei mevrouw Porter.
Linda Mae staarde haar even met open mond aan.
„Maar we hebben deze spullen hard nodig,“ zei Linda ten slotte verbijsterd.
„Ga maar naar Bismarck,“ zei mevrouw Porter. „Dat is niet mijn probleem.“
Bismarck was met goed weer een hele dag reizen. Linda schudde vol ongeloof haar hoofd. „Mevrouw Porter, alsjeblieft. Laat me deze spullen in ieder geval kopen. Daarna zal ik u niet meer lastigvallen.“
„Nee!“ riep ze uit.
Precies op dat moment kwamen mevrouw Jordan en mevrouw Dooley de winkel binnen. Ronnie, de man van mevrouw Jordan, was een onvervloekte die was omgekomen in de strijd. De echtgenoot van mevrouw Dooley was eveneens onvervloekt. Hij had het wel overleefd, en toevallig was hij de broer van mevrouw Porter. De komst van deze vrouwen was dus geen goed nieuws voor Linda Mae.
Linda keek naar de artikelen in haar mandje.
Ze zou nu eigenlijk meteen moeten weggaan. Maar tante Dora zou door het lint gaan als ze met lege handen thuiskwam.
„Alsjeblieft, mevrouw Porter,“ smeekte ze.
„Ik zei nee, jij groenogig gevaar!“ snauwde mevrouw Porter. Ze liet het feit dat Linda groene ogen had klinken als nog een extra minpunt.
„Zeg Mary Rose, wat is hier precies het probleem?“ vroeg mevrouw Dooley, terwijl ze dichterbij kwam. Ze was een vrouw van middelbare leeftijd. Ze had wangen die rood aangelopen waren van haar werk op de Dooley Farm. Ze zag er sterk genoeg uit om Linda hoogstpersoonlijk naar buiten te sleuren. Aan haar gezicht te zien, was ze daar zeker toe bereid.
„Er is geen probleem,“ wierp Linda tegen. „Ik wil alleen mijn spullen afrekenen en weggaan.“
„Als mevrouw Porter nee zegt, kun je maar beter luisteren,“ siste mevrouw Jordan.
Linda staarde haar verslagen aan. De inmiddels overleden Ronnie Jordan had zo lang als Linda zich kon herinneren als kok gewerkt in de zaak van Vic Walley. Linda had daar jarenlang naast hem gewerkt als serveerster. Zij bracht elke dag de maaltijden die hij kookte naar de klanten. Ze had mevrouw Jordan nooit echt gemogen. Maar dat ze nu op deze toon tegen Linda sprak, was onbegrijpelijk.
Mevrouw Dooley stapte naar Linda’s mandje toe en begon met snelle bewegingen de spullen eruit te pakken.
„Mevrouw, alsjeblieft, we hebben die kerosine echt nodig!“ riep Linda smekend.
Precies op dat moment kwam Richard Leland weer binnen.
Linda keek naar hem met een sprankje hoop.
Richard was dan wel een onvervloekte, maar hij was ook de sheriff. Bovendien hadden ze jaren geleden een goede band. Hij zou er vast en zeker een stokje voor steken.
„Wat is hier het probleem, dames?“ vroeg hij. Hij liep rustig naar de toonbank. Daar stonden Linda en mevrouw Dooley te trekken aan de jerrycan kerosine.
„Alsjeblieft, Rich—Sheriff,“ zei Linda. Ze herstelde zich snel. Hem nu met zijn voornaam aanspreken was niet op zijn plaats.
Richard keek naar haar met zijn warme, blauwe ogen.
Gerustgesteld ging ze verder. „Ik wil gewoon even wat spullen kopen. Daarna zal ik direct weer vertrekken.“
„Ik wil haar soort hier in mijn winkel niet zien!“ verklaarde mevrouw Porter. Ze richtte zich op als een trotse kip.
De vier vrouwen keken Richard vol verwachting aan.
„Nou, ik denk dat u beter kunt luisteren naar wat mevrouw Porter zegt, juffrouw Walley. Dit is immers haar winkel.“
Had Linda zijn ogen net nog warm gevonden? Nee. Ze stonden nu zo koud en hard als ijs.
Verslagen liet Linda de jerrycan met kerosine los. Ze haalde de rest van de spullen maar weer uit haar mandje. Mevrouw Dooley wilde het zakje tabak pakken, maar Linda griste het net iets sneller weg. Ze gooide het daarna op de toonbank.
Met tranen in haar brandende ogen wierp ze hen nog een laatste blik toe. Daarna sloop ze de winkel weer uit.
Die hele ruzie in de winkel was al verschrikkelijk genoeg. Maar zodra ze buiten stapte, besefte ze dat haar problemen eigenlijk nog maar net begonnen waren.
