De Liefde van de Miljardair
Auteur
Kimi L. Davis
Lezers
243K
Hoofdstukken
40
Alice beleeft misschien wel de beste tijd van haar leven, maar haar problemen zijn nog lang niet voorbij. Wanneer oude vijanden weer opduiken en het leven bedreigen van degenen van wie ze houdt, weet ze dat ze er alles aan moet doen om hen te redden, zelfs als dat betekent dat ze zichzelf moet opofferen.
Terwijl het gevaar op de loer ligt, put Alice kracht uit de woorden van een dierbare: "Je hebt geen goud of diamanten nodig om te schitteren, Alice. Je bent van jezelf al een juweel. Een zeldzaam en kostbaar juweel."
Vastberaden om haar naasten te beschermen, gaat ze de ultieme test van liefde en moed aan, terwijl haar partner zweert: "Iedereen die er ook maar aan denkt om haar van me af te pakken, zal het vreselijkste lot ondergaan dat een mens kan overkomen."
Exclusief voor abonnees.
Hoofdstuk 1
Book 3
Ik liep de eetzaal binnen en zag mijn man op zijn vaste plek aan het hoofd van de tafel zitten. Hij scrolde op zijn tablet. Ik rolde met mijn ogen, liep stevig naar hem toe en griste de tablet uit zijn handen.
„Genoeg hiervan,“ zei ik, en ik leunde voor hem tegen de rand van de tafel.
Gideon keek me aan. Ik kon de liefde in zijn zeegroene ogen zien, gemengd met een vleugje frustratie. Mijn handen kriebelden om door zijn perfect gestylede haar te woelen. Hij moest echter snel naar zijn werk en ik wilde zijn haar niet in de war brengen.
„Ik was gewoon het nieuws aan het doornemen, klein duifje,“ zei hij. Hij gaf me een ietwat beschaamde glimlach toen ik hem streng aankeek.
„We weten allebei wat voor nieuws je leest, en daar is het nu de tijd niet voor,“ stelde ik vast, terwijl ik de tablet bij hem weghield.
Hij sloeg een arm om mijn middel en trok me op zijn schoot. „Daar is altijd tijd voor. Ik moet dit contract binnenhalen, kleine fee. Ik krijg geen rust tot ik het heb.“
Ik keek mijn man boos aan. „We weten allebei dat het je gaat lukken. Dat betekent echter niet dat je niet goed hoeft te eten.“
Hij rolde met zijn ogen uit gespeelde frustratie. Ik zag echter een glimlach op zijn gezicht verschijnen. „Ik héb gegeten. Ik wacht nu op Lola met de thee.“
Ik wierp hem een veelbetekenende blik toe en keek toen naar de gouden theepot die al voor zijn bord stond. „Bedoel je soms die thee?“
Hij volgde mijn blik en gaf me een verlegen grijns. Die grijns maakte me altijd direct week van binnen. „Die had ik niet gezien.“
„En daarom zeg ik altijd dat je geen technologie aan de eettafel mag gebruiken.“ Ik draaide me om en schonk wat thee voor hem in. „Alsjeblieft,“ zei ik, terwijl ik hem de kop aanreikte.
„Dank je, kleine fee. Wat zou ik toch zonder jou moeten?“ zei hij, en hij nam een slokje.
Terwijl hij zijn thee dronk, begon mijn hart op een vertrouwde manier te kloppen. Deze man was de liefde van mijn leven. Ik kon haast niet geloven dat we al zeventien jaar getrouwd waren. Het leek als de dag van gisteren dat hij mijn flat binnenstormde en eiste dat ik met hem zou trouwen. De tijd was gevlogen. Toch was er één ding onveranderd gebleven: onze liefde voor elkaar. Ik wilde alles doen voor deze liefde. Ik was bereid om alles op te geven om Gideon en mijn familie te beschermen.
Zodra hij zijn thee ophad, liep ik naar het raam en gluurde naar buiten. Ik probeerde onverschillig te lijken. Van binnen kookte ik echter van de spanning.
„Waar kijk je naar?“ vroeg Gideon.
„Nergens naar. Ik kijk gewoon naar het weer. Ik denk dat het vandaag hard gaat regenen. Zorg dat je een paraplu meeneemt. Ik pak je regenjas wel even,“ antwoordde ik. Ik deed een stap bij het raam vandaan en liep naar de deuren. Toen pakte Gideon mijn pols beet en trok hij me weer op zijn schoot.
„Je komt te laat op je werk,“ vertelde ik hem. Stiekem genoot ik er intens van hoe zijn grote lichaam me omhelsde.
„Ik ben de baas. Ik mag te laat komen als ik dat wil,“ wierp hij tegen. Ik rolde lachend met mijn ogen.
„Gezien de grootte van het bedrijf, wat allemaal aan jou te danken is, kun je het je niet veroorloven om te laat te komen.“ Ik probeerde op te staan, maar zijn arm klemde zich strakker om me heen.
„Ik heb nooit gezegd dat je al mocht gaan,“ zei hij met een schorre stem. Vervolgens nam hij mijn oorlel in zijn mond. Het genot stroomde als een warme golf direct naar mijn kloppende kern.
„Gideon,“ kreunde ik, terwijl hij een spoor van kusjes in mijn nek plantte. „Je komt te laat op je werk en ik moet Lily wakker maken.“
„Ik heb haar een half uur geleden al gewekt,“ antwoordde hij.
„Je weet…“ siste ik van genot toen hij zachtjes in mijn nek beet, zoog en over de gevoelige plek likte. „Dat ze niet zo makkelijk wakker wordt.“
„Ze gaat over twee weken naar de middelbare school. Als ze niet wil opstaan, moet je haar niet dwingen,“ zei hij. Aan de manier waarop hij me vasthield, wist ik dat hij niet van plan was om me te laten gaan. Nee, hij zou eerst nemen wat hij wilde, en pas daarna zou hij me loslaten.
„We kunnen onze kinderen niet zo opvoeden… Gideon.“ Ik vergat spontaan wat ik wilde zeggen. Hij gleed met zijn hand onder mijn jurk en schoof mijn slipje opzij. Hij streelde zachtjes mijn gezwollen heuveltje. Ik sloeg mijn armen stevig om zijn nek toen hij twee vingers bij me naar binnen duwde.
„We kunnen onze kinderen niet hóé opvoeden, klein duifje?“ fluisterde hij. Hij bewoog zijn vingers ritmisch in en uit me. Hierdoor wakkerde hij de vlammen van het genot aan, dat me ongetwijfeld helemaal zou opslokken zodra hij klaar was.
„H-houd je mond,“ stotterde ik. Het klonk niet harder dan een zwakke fluistering. Ik probeerde me volledig te focussen op het heerlijke gevoel dat hij me gaf.
Hij lachte zacht en kuste mijn wang, terwijl hij me richting datgene duwde wat ik nu het hardst nodig had. Mijn lichaam en hart gaven zich direct over aan zijn aanrakingen. Mijn hoofd weigerde echter om de controle zomaar los te laten. Gideon was echter sterker; dat was hij altijd al geweest. Dus ook al probeerde mijn brein aan een bepaalde vijand te denken, Gideons liefde nam het volledig over. Ik voelde de twee aartsvijanden in mijn hoofd strijden om de macht. Ik twijfelde er geen moment aan wie er zou winnen. Toen Gideon de controle overnam, bereikte ik de absolute top en liet hij me volledig ontploffen van genot.
Een harde kreet ontsnapte aan mijn lippen toen het orgasme snoeihard door me heen schoot. Ik verloor even al het contact met de realiteit. Ik kon het niet helpen, maar ik wenste dat ik voor altijd in deze heerlijke extase kon blijven. Dan hoefde ik niet meer om te gaan met die constante angst. Dan hoefde ik me geen zorgen meer te maken over onze vijand.
Ik had niet eens door dat ik mijn ogen had gesloten, totdat Gideon zijn vingers uit me trok. Met zware oogleden keek ik toe hoe hij zijn vingers naar zijn lippen bracht. Vervolgens gleed hij met zijn vingers in zijn mond.
„What the fuck?! Ik had je nog zo gezegd dat je daarmee moest stoppen.“
„Mhmm, net zo verrukkelijk als altijd,“ zei hij. „Sorry, klein duifje. Dat kan ik niet als je zo zoet smaakt.“ Hij gaf me een duivelse grijns waardoor ik direct snakte naar iets heel anders dan alleen zijn vingers.
„Ik heb het al vaker gezegd en ik herhaal het nog een keer. Je bent de duivel, Gideon Maslow.“ Ik gromde zacht, terwijl ik de vurige hitte op mijn wangen negeerde.
Hij gaf een kusje op mijn neus. „Ik ben jouw duivel, kleine fee.“ De vrolijkheid verdween in een flits uit zijn ogen. „Ontspan, klein duifje. Er is daar buiten helemaal niemand. Het is allemaal voorbij. Je bent volkomen veilig. Onze kinderen zijn veilig.“
Ik wilde er flink tegenin gaan, maar ik wist dat we daar nu geen tijd voor hadden. Gideon moest ervandoor en ik moest naar de kinderen toe.
„Ik weet het.“ Ik probeerde hem een geruststellende glimlach te geven. Ik betwijfelde echter of het erg geloofwaardig overkwam. „Nu moet je echt gaan. Je vergadering begint al over twee uur. Je weet heel goed dat deze klant cruciaal voor ons is.“
Hij zuchtte en knikte instemmend. „Je hebt gelijk. En hoe laat kom jij dan? De meeting kan echt niet zonder jou beginnen.“
„Ga jij je maar vast klaarmaken. Ik kom er over een uurtje wel achteraan.“
Gideon liet me eindelijk opstaan. Ik hielp hem met het aantrekken van zijn colbert en gaf de tablet weer aan hem terug. Hij gaf me nog een tedere kus en zei dat hij me straks zou zien. Vervolgens liep hij de deur uit. Ik keek toe hoe hij in de auto stapte en samen met de chauffeur wegreed. Ik wachtte op een appje van de chauffeur om te bevestigen dat alles veilig was. Pas toen ik dat berichtje kreeg, liep ik naar boven om Lily te wekken.
„Hé, je bent al wakker,“ zei ik, nadat ik had aangeklopt en haar kamer binnenstapte.
Lily zat geconcentreerd achter haar computer. Zodra ze mij zag, minimaliseerde ze razendsnel het venster. Ze lachte en speelde perfect de onschuld zelve. Ik wilde dolgraag vragen wat ze aan het doen was, maar besloot me toch in te houden. Ze was aan het opgroeien en haar privacy was momenteel ontzettend belangrijk voor haar. Ik wilde geen irritante, bemoeizuchtige ouder zijn. Dan zou ze enkel meer afstand nemen van mij en Gideon.
„Ja. Pap had me wakker gemaakt en ik kon niet meer in slaap komen,“ zei ze. Ze rolde theatraal met haar zeegroene ogen.
„Waarom kwam je dan niet even naar beneden voor het ontbijt?“ vroeg ik, terwijl ik met een schuin oog naar haar screensaver keek.
„Daar had ik geen zin in. Ik heb Anne gevraagd om mijn ontbijt naar boven te brengen,“ vertelde ze. Haar aardbeiblonde haar zwaaide wild heen en weer in haar strakke staart.
„Het zou wel fijn zijn als je af en toe eens gezellig met je familie ontbijt. Je vader en ik zaten op je te wachten,“ legde ik uit.
Ze rolde nogmaals met haar ogen, dit keer overduidelijk uit frustratie. „We eten 's avonds toch al samen. En ik had er gewoon écht geen zin in om naar beneden te komen.“
„Je kunt niet altijd maar doen waar je zelf zin in hebt, Lily. Soms moet je gewoon doen wat anderen van je verwachten.“
„Mam!“ Ze rekte het woord geërgerd uit. „Alsjeblieft, begin nu niet. Het is nog veel te vroeg voor al je levenslessen. Bewaar die maar mooi voor vanavond. Ik heb nu belangrijk werk te doen.“
„Heb je inmiddels al een lijstje gemaakt met alle spullen die je nodig hebt voor school?“ vroeg ik, om maar snel van onderwerp te veranderen.
„Dat duurt niet lang. Ik beloof je dat ik hem voor het einde van de week af heb,“ zei ze. Ze gaf me een glimlach. Deze lach vertelde me echter vooral dat ze er helemaal klaar mee was en niet meer wilde praten.
Ik zuchtte en knikte begrijpend. „Is goed. Ga maar weer verder. Ik ga me nu klaarmaken voor werk. Als je nog ergens naartoe wilt, weet je dat—“
„Ja, ja. Ik weet dondersgoed dat ik nergens heen mag zonder chauffeur. Nina komt gezellig langs, als je dat tenminste goed vindt?“ Ze keek me aan terwijl ze zenuwachtig met haar knie op en neer wipte.
„Natuurlijk, schat. Maak er een leuke meidendag van. En bel me direct als er een noodgeval is,“ vertelde ik haar. Ik liep haar kamer uit en stond ineens oog in oog met Jack. Hij glimlachte breed toen hij me zag. Hij droeg zijn schooluniform en leek werkelijk op een jongere kopie van Gideon. Hij was nu al groter dan ik. Als zijn groeispurt zich zo doorzette, werd hij uiteindelijk nog langer dan zijn vader.
„Er zal heus geen noodgeval zijn,“ hoorde ik Lily roepen vanuit haar slaapkamer. Mijn zoon gaf me een veelbetekenende blik, die ik met een glimlach beantwoordde.
„Heb jij al gegeten?“ vroeg ik toen hij naar me toe kwam en me stevig knuffelde.
„Goedemorgen, mam,“ zei hij, en hij gaf me een zachte kus op mijn voorhoofd. „Nog niet. Ik hoopte eigenlijk dat we nog samen zouden ontbijten.“
„Dat had ik fantastisch gevonden, maar ik ben al laat voor een belangrijke afspraak. Je vader zit op kantoor op me te wachten,“ legde ik uit, terwijl ik zachtjes door zijn warrige haar streek.
Hij schonk me een begripvolle glimlach en knikte. „Morgen misschien dan?“
„Dat lijkt me heerlijk. Pas goed op jezelf en op je zusje.“
„Ik moet nu echt naar school,“ zei hij.
„Ja, dat weet ik. Ben je voorzichtig?“ zei ik tegen hem. Hij knikte braaf.
„Doe ik, mam. Werk ze vandaag,“ zei hij.
Ik keek hem na terwijl hij de trap af liep. Daarna liep ik mijn slaapkamer in om me klaar te maken voor de dag. Ik koos voor een elegante zijden blouse, een strakke kokerrok en mijn favoriete pumps. Terwijl ik me in de badkamer klaarmaakte, ging mijn telefoon af. De naam van Gideon lichtte direct op het scherm op.
„Hallo? Ben je er klaar voor?“ vroeg ik als begroeting.
„Waar blijf je toch? Je weet heel goed dat ik mijn kantoor verafschuw als jij er niet bent,“ reageerde Gideon.
„Ik sta op het punt om weg te gaan. Ik mis jou trouwens ook.“ Ik glimlachte en bracht een laagje lippenstift aan.
„Zijn de kinderen al wakker?“
„Ja, en ze hebben ook al goed ontbeten. Jack is net vertrokken naar school en Lily krijgt zo een vriendinnetje op visite. Dat houdt haar hopelijk wel lekker zoet tot we weer thuis zijn. Ik zal Lola vragen om een extra oogje in het zeil te houden.“
„Laat haar lekker ontspannen en genieten, kleine fee. Ze wordt langzaamaan volwassen. We moeten haar wat meer vrijheid gaan geven,“ stelde hij voor.
Onder normale omstandigheden zou ik hem daar absoluut gelijk in geven. Met een gevaarlijke vijand op de loer moest ik echter uiterst voorzichtig zijn. Ik kon mijn kinderen momenteel simpelweg niet de vrijheid geven die ze verdienden. Misschien zouden ze me daarvoor haten, maar dat nam ik dan maar voor lief. Ik zou het mezelf werkelijk nooit vergeven als er iets met ze zou gebeuren.
„Ze groeien snel op, maar ze zijn nog lang niet oud genoeg om helemaal alleen te zijn.“
„Dan wordt het tijd dat ze dat leren, vind je ook niet?“
„Ja. En jij bent er om ze dat te leren. Laat mij me nu maar even druk maken om hen, oké?“
„Ik weet dat je gelijk hebt. Toch wil ik stiekem dat al je aandacht en zorgen alleen maar naar míj uitgaan,“ bekende hij. Ik barstte in lachen uit.
„Ik máák me ook zorgen om jou.“ Ik maak me meer zorgen om jou dan je denkt.
„Dat is anders niet te merken. Je bent namelijk nog gewoon thuis, terwijl je hier voor me hoort te staan,“ zei hij, en ik hoorde de pruillip in zijn stem.
„Geef me dertig minuutjes en dan ben ik bij je.“
„Nou, als je mij een half uur laat wachten, laat ik jou onvermijdelijk ook een half uur wachten, klein duifje.“
Mijn mond viel open van pure verbazing. Ik voelde een warme hitte samenstromen tussen mijn dijen. „Wat? Waarom in vredesnaam? Ik kleed me mooi aan, juist om er goed uit te zien voor jou.“
„Dat is totaal niet nodig. Vijf minuten na je aankomst lig je toch al poedelnaakt over mijn bureau gespreid.“
„Gideon, kap daarmee,“ zei ik hijgend. Mijn fantasie vertaalde zijn pikante woorden direct naar een prachtig, erotisch plaatje.
„Dertig minuten, meer krijg je absoluut niet. Als je niet binnen een half uur hier verschijnt, kun je die vergadering wel vergeten. Dan lig je namelijk de rest van de dag stevig vastgebonden op mijn bureau.“
Voordat ik er ook maar iets tegenin kon brengen, had hij al opgehangen. Ik legde mijn telefoon neer en drukte een trillende hand tegen mijn razende hart. Verdomde Gideon en zijn dreigementen, die hij overigens áltijd waarmaakte. Hoe presteerde hij het toch om me na zeventien jaar huwelijk nog steeds te laten blozen en kronkelen als een onervaren maagd? Waarom kreeg ik dat bij hem nou nooit voor elkaar?
Toen mijn hartslag eindelijk wat was gedaald, rondde ik de rest van mijn uiterlijk af. Net toen ik mijn handtas wilde pakken, begon mijn telefoon weer luid te rinkelen. In de veronderstelling dat het Gideon was, dacht ik er serieus over na om het gesprek te negeren. Het was een vorm van verzet, zodat hij mijn straf straks nóg leuker kon maken. De naam op het scherm hield me echter tegen. Ik pauzeerde en nam snel op.
„Vertel het me,“ beval ik streng.
„Mijn excuses, mevrouw Maslow, maar we hebben nog steeds helemaal niets gevonden,“ antwoordde hij aan de andere kant van de lijn.
„U zei onlangs nog dat u een belangrijk spoor had,“ zei ik strak, terwijl ik de schouderband van mijn tas verschoof.
„Dat bleek helaas een dood spoor te zijn. We zijn echter nog altijd hard op zoek. Er moet ongetwijfeld snel iets opduiken. Ik belde puur om u van de laatste stand van zaken op de hoogte te houden,“ reageerde hij.
„Dank u. Toch moet u hem echt zo snel mogelijk opsporen. Dit kan zo niet langer. Jullie staan erom bekend de allerbeste van het land te zijn,“ sneerde ik.
„We zullen hem hoe dan ook vinden, mevrouw Maslow.“
„Zorg er dan maar voor dat dat ook echt gebeurt.“
Ik drukte het gesprek gefrustreerd weg en liet de telefoon in mijn tas vallen. Ik slaakte een diepe zucht en staarde wezenloos uit het raam dat uitkeek over de uitgestrekte stad.
Declan Pierce, waar hang je toch uit?
