De Scherven Oppakken
Auteur
Collette G. May
Lezers
234K
Hoofdstukken
62
Adrian, een voormalige NHL-ster, verhuist naar een rustig stadje om het ijshockeyteam van een universiteit te coachen, in de hoop zijn zoon stabiliteit te bieden. Leah vecht om haar bakkerij draaiende te houden terwijl ze haar tienerdrieling opvoedt; hun levensonderhoud hangt aan een zijden draadje. Wanneer hun zonen een hechte vriendschap sluiten, raken hun levens met elkaar verweven. Naarmate Adrian en Leah dichter naar elkaar toe groeien, moeten ze leren hun verleden los te laten en een manier vinden om hun gezinnen samen te brengen. Maar wanneer ziekte toeslaat en alles verandert, worden ze gedwongen om uitdagingen onder ogen te zien die hun kracht, hun vertrouwen en de toekomst die ze beginnen op te bouwen, op de proef stellen.
Hoofdstuk 1
ADRIAN
„Hé, kleine man. Ik heb een partner nodig.“
„Ik?“ Kai's stem schoot omhoog van verbazing. Hij keek naar de drie tienerjongens die op een tafelvoetbalspel stonden te rammen.
„Ja, jij.“ De jongen met de karamelkleurige hanenkam en blauwgroene ogen bevestigde het en knikte in Kai's richting zonder zijn handen van de draaiende stangen te halen.
„Maar ik weet niet hoe het moet,“ stotterde Kai.
De jongen schonk hem een stralende glimlach, met aan weerszijden van zijn mond twee diepe kuiltjes. Hij keek naar de andere twee jongens, die hun hoofd schudden en zachtjes lachten.
„Wij ook niet.“ Hij haalde zijn schouders op en wenkte Kai met zijn vingers. „Het enige wat we weten is dat we ze de bal niet in het gat mogen laten krijgen.“
Kai keek naar Adrian, die zijn lach verborg achter zijn koffiekopje. De ogen van zijn zoon schitterden van hoop en onzekerheid. Adrian knikte, en Kai sprong overeind. Hij stootte bijna zijn stoel om in zijn enthousiasme, maar liep toch voorzichtig naar de lange jongen toe.
Adrian keek toe hoe de oudere jongen zijn arm om Kai's schouders legde en hem liet zien aan welke stangen hij moest trekken en draaien. Wat hem verraste was het geduld dat de jongens met Kai hadden. Ze legden hem het doel van het spel uit, beantwoordden zijn vragen en plaagden elkaar ondertussen.
Kai scoorde een punt, en hij en zijn partner deden een vreugdedansje terwijl het andere team wraak beloofde. Het spel werd snel en fel. Hoewel ze het team van zijn zoon uitdaagden, was het plagen goedmoedig en gezond. Het soort omgang dat Kai in zijn leven had gemist.
Adrian nam de tijd om de drie jongens te bestuderen. Ze waren identiek en lang, misschien wel een meter vijfentachtig, met lichtbruin haar dat op verschillende manieren was geknipt. Alle drie hadden ze de gratie en het lichaam van sporters, met brede schouders en sterke armen.
Ze deelden dezelfde gelaatstrekken: sterke, vierkante kaken, hoge jukbeenderen, hoge voorhoofden, rechte neuzen, cupidovormige monden en gemakkelijke glimlachen. Het enige andere verschil tussen hen waren hun ogen. Hoewel ze dezelfde tint blauw of groen hadden, had alleen die ene jongen de mix van beide kleuren. Ze waren meteen sympathiek.
Toen Kai naar hem keek, stak Adrian zijn duim op, en zijn groene ogen glinsterden nog meer. Kai had Adrians zwarte haar en groene ogen geërfd, en hoewel hij lang was voor zijn leeftijd, was hij te mager, bleek en verlegen.
Hij was ook intelligent, gevat, en had een ondeugende kant die maar weinig mensen te zien kregen. Maar deze drie jongens hadden hem weten te laten ontspannen, en Adrian zag stukjes van zijn zoons persoonlijkheid tevoorschijn komen terwijl hij met hen speelde. Kai had er in maanden niet zo gelukkig uitgezien.
Een kleine vrouw met een roze schort vol ruches kwam uit de keuken met een leeg dienblad. Er zat meer grijs dan zwart in haar haar, en haar warme bruine ogen hadden rimpeltjes aan de zijkanten die vertelden van jaren vol gelach. Ze keek met een liefdevolle glimlach naar de jongens, maar trok toen een streng gezicht toen ze zich naar hen omdraaide.
„Jullie mama zei dat ik moest zeggen dat jullie je kont naar school moeten bewegen, want als een van jullie weer te laat komt, haalt ze de wielen van jullie auto's.“ Haar accent was duidelijk zuidelijk, vol en rijk, hoewel haar stem dun klonk.
De jongens keken naar haar, en toen keek degene met het stekeltjeshaar op zijn horloge. „Aw, sh-chips!“ verbeterde hij zichzelf terwijl hij naar Kai keek, en knikte toen naar hem. „Welke kant moet jij op, roller?“
Kai knipperde geschokt met zijn ogen. „Eh, Sheldon Elementary.“
„Cool. Dat is op onze route. Ga je spullen pakken,“ zei hij. Adrians hart kromp samen toen hij Kai's stralende gezicht zag, blij dat hij meer tijd met deze onverwachte helden kon doorbrengen.
„Mag het, pap?“ vroeg hij toen hij bij de tafel kwam.
„Ja…“ Het woord bleef steken in de brok in Adrians keel. Hij probeerde zijn keel te schrapen voordat hij uitbracht: „Tuurlijk.“
Terwijl Kai zijn rugzak pakte, waren de jongens de keuken in gelopen en kwamen een paar minuten later terug. Ze kusten de vrouw op haar wang, hesen hun tassen op hun schouders en liepen naar Adrians tafel.
„Neem afscheid van je pa,“ zei de jongen met het stekeltjeshaar, en Kai ging voor Adrian staan met zijn heldergroene ogen op hem gericht.
„Doei, pap,“ mompelde Kai en draaide zich naar het drietal, maar de jongen met de hanenkam schudde zijn hoofd en duwde Kai zachtjes terug naar zijn vader.
„Nee-nee.“ Adrian zag de flits van een klein diamanten oorknopje toen hij zijn hoofd schudde, de punten van de hanenkam langs zijn wimpers strijkend. „Het leven is kort, roller. Wij begroeten onze ouders met een knuffel en een ik hou van je, hoe boos we ook op ze zijn. Het kan de laatste herinnering zijn die ze aan ons hebben.“
Adrian keek opnieuw naar de jongens. Ze konden niet ouder zijn dan zeventien, en hij vroeg zich af wat ze hadden meegemaakt om die levensles op zo'n jonge leeftijd te hebben geleerd.
Kai kantelde zijn hoofd en keek naar Adrian. Zijn ogen waren donker en vol spoken die Adrian wenste dat hij voor zijn zoon kon verdrijven. Ze wisten allebei maar al te goed hoe kort het leven kon zijn.
De kleine jongen knikte en viel in de armen van zijn vader.
Adrian omhelsde zijn zoon en ademde zijn geur in van zoete ahornsiroop waar hij zijn wafels mee had doordrenkt, en verse zeep met dennengeur. Die kleine deugniet had weer aan Adrians privévoorraad gezeten.
De therapeut had hem gewaarschuwd dat het kon gebeuren — de behoefte om dicht bij zijn vader te zijn wanneer ze uit elkaar waren. Hij drukte een kus op Kai's warrige zwarte krullen en nam zich voor om het te laten knippen.
„Wees braaf, wees veilig en wees sterk,“ mompelde hij hun vaste zin. „Ik zie je straks.“
„Ik hou van je, pap.“ Kai deed een stap naar achteren en draaide zich om naar zijn nieuwe vrienden.
„We zorgen goed voor hem, meneer,“ beloofde de jongen met het warrige kapsel, zijn blauwe ogen oprecht.
„Dank je wel,“ zei Adrian, in de hoop dat de jongen begreep dat het voor meer was dan alleen het ritje naar school.
Het was stil geworden nadat de jongens waren vertrokken, en Adrian genoot van de rust. Hij keek niet op toen de deurbel een paar minuten later rinkelde, maar werd alert toen een zachte hand zijn schouder aanraakte.
„Hé,“ begroette Miranda hem zacht.
„Hé,“ antwoordde hij terwijl hij opstond om haar wang te kussen. „Je hebt Kai net gemist.“
Op haar achtendertigste was Miranda nog steeds even slank en elegant als op haar tweeëntwintigste, toen ze op de covers van elk denkbaar modetijdschrift stond. Ze kreeg nog steeds telefoontjes van wereldberoemde ontwerpers om hun creaties te showen op de grootste podia ter wereld.
Ze was net terug uit Milaan, en was waarschijnlijk net van het vliegtuig gestapt als Adrian de tijd goed had berekend. Ze droeg een eenvoudige kokerrok, een wit overhemd en een blazer. Haar blonde haar zat in een paardenstaart die over haar rug viel. Haar make-up benadrukte haar perfecte jukbeenderen, volle mond en opvallende, grote bruine ogen.
Ze schudde haar hoofd terwijl ze aan tafel ging zitten. „Ik heb hem buiten nog gezien.“
„Kan ik iets voor je bestellen?“ vroeg Adrian, en Miranda vroeg om chai thee bij de bediening.
„Hoe bevalt het jullie hier?“ Haar stem was zacht, maar de vraag raakte Adrian hard.
Het huis dat hij had gekocht lag aan de rand van het stadje. Zowel hij als Kai waren gecharmeerd van de gelijkvloerse bungalow met twee slaapkamers, een open woonkamer en keuken, en een grote tuin. Ze hadden de hele afgelopen maand de muren in verschillende tinten blauw geschilderd, inclusief de keuken met zijn nieuwe donkerblauwe kasten en zilveren afwerking.
De aanrechtbladen waren van lichtgrijs graniet met zilveren apparatuur, wat het huis een bewust mannelijke uitstraling gaf.
Kai was zonder problemen op zijn nieuwe school terechtgekomen. Hoewel hij nog geen vrienden had gemaakt, wist Adrian dat hij de nieuwe uitdaging had aangepakt zoals hij alles deed — stilletjes, stoïcijns en onder de radar.
En hoewel Adrian vakmensen had ingehuurd om Kai's slaapkamer om te bouwen tot een How to Train Your Dragon-wereld, stopte dat de nachtmerries niet, of het bedplassen, de slapeloze nachten, de paniekaanvallen, of het bange tienjarige jongetje dat zich midden in de nacht aan hem vastklamde.
Hij nam een slok koude koffie en keek zijn schoonzus in de ogen, wat moeilijker was dan hij had verwacht, en loog glashard.
„Het gaat goed met ons.“
