De tweelingdraken: Requiem-Stad Boek 4
Auteur
C. Swallow
Lezers
19.4K
Hoofdstukken
30
In een wereld waar draken en mensen samenleven, raakt Maddie verstrikt in een strijd tussen echte en metalen draken op de Xander Universiteit. Samen met vrienden en bondgenoten, onder wie de verscheurde Zayda en de machtige draak Xythor, moet ze het opnemen tegen drakendoders en eeuwenoude vloeken ontrafelen. Te midden van de chaos manoeuvreert Maddie tussen ingewikkelde relaties, gevaarlijke magie en een riskante kraak, terwijl ze probeert haar dierbaren te beschermen en een toekomst voor de draken veilig te stellen.
De Strijd om Dragonkind
MADDIE
Vuur vulde de lucht.
Een enorme wolk van veelkleurige vlammen verduisterde de zon met haar verblindende licht.
Draken, zowel echte als metalen, vochten in de lucht boven Xander University en wierpen een donkere schaduw over de school.
De visioenen worden werkelijkheid.
Summer zocht beschutting onder een stenen boog terwijl de hitte van het drakenvuur over de grond golfde.
Ik wist dat ik bij haar moest zijn, maar iets weerhield me ervan om me te verstoppen.
Mijn vrienden vochten voor hun leven en hun wereld. Dankzij mijn krachten kon ik daadwerkelijk iets doen om te helpen.
Terwijl de draken in de lucht streden, klonk er een luide kreet vanaf de andere kant van de school.
De drakendoders vielen aan.
Verdomme.
De school was besmeurd met Freesia's bloed, maar dat weerhield hen er niet van om op ons af te stormen. Ze droegen leren pakken die hun hele lichaam bedekten, waardoor ze beschermd waren tegen het gevaarlijke bloed.
Ik rende naar de stenen muur rond de school en begon te klimmen. Vanaf de top had ik beter zicht en kon ik me voorbereiden op de aanval van de drakendoders.
Ik speurde het schoolterrein af tot ik een vrouw met gitzwart haar ontwaarde.
Zayda.
Ze staarde naar het gevecht in de lucht, niet wetend dat er op de grond een ander gevecht op het punt stond los te barsten.
Ik volgde haar blik en zag Xythor, omringd door zijn groep robotdraken.
Op zijn rug zat Xander, die zich vasthield aan een leren riem bevestigd aan de robotonderdelen van Xythors lichaam.
Xander gebruikte Xythor als een metalen ros.
Het was afschuwelijk om een draak als rijdier behandeld te zien worden.
Vuur raakte Xanders lichaam, maar Xythor ontweek het gevaar behendig.
'Maddie! Kijk uit!'
Summers stem liet me net op tijd opkijken om een speer te ontwijken die op mijn borst gericht was. Ik rolde opzij en sprong overeind terwijl meer speren de rotsachtige grond raakten waar ik net had gelegen.
Ik zag Summer de muur opklimmen en naar me toe rennen. We klampten ons aan elkaar vast terwijl de moordenaars steeds dichterbij kwamen.
Terwijl de draken boven ons vochten, regende het vuur en as.
Zullen we nog leven om het einde van de wereld te aanschouwen?
ZAYDA
Mijn lief werd gebruikt als een paard in de strijd!
Mijn baby schopte hard, waardoor ik dubbel klapte van de pijn. Het was alsof het kind wist dat zijn vader in gevaar was.
Ik keek weer naar de lucht, waar Xythor vocht met zijn robotbroers. Het deed pijn om te zien hoe Loch en Hael hem steeds weer raakten.
Maar het was nog erger om te zien hoe hij Xander beschermde.
Ik had voor die gestoorde man gewerkt, maar alleen omdat hij beweerde dat hij mijn krachten kon ontgrendelen.
In plaats daarvan gebruikte hij mijn bloed om zijn robotleger te laten groeien om de draken te verslaan.
Ja, hij hielp Xythor weer tot leven te brengen. Maar Xythor was vroeger een draak, en nu vocht hij tegen alle draken.
Hoewel ik Xander had geholpen deze vreselijke situatie te creëren, behandelden de slayers mij als een vijand.
Zonder Xythor voelde ik me verloren en alleen. Maar met hem zat ik vast onder Xanders controle.
Een luide schreeuw onderbrak mijn gedachten.
De slayers vielen aan, en ze gingen recht op Summer en Maddie af.
Het maakte niet uit wat er in de lucht gebeurde... Als Xanders handlangers de twee mensen op de grond zouden doden, zouden hun drakenpartners ook sterven.
Maddie en ik waren geen dikke vriendinnen, maar ik wilde niet dat iemand het onderspit zou delven tegen de slayers - vooral niet iemand die ooit een goede vriendin was geweest.
Ik knielde neer en raakte het bloed aan met mijn handen, wreef toen de kleverige substantie tussen mijn vingers.
Hoewel drakenbloed menselijke huid ernstig verbrandde, deed het een bloedraaf geen pijn. Het leek me zelfs meer kracht te geven.
Mijn lichaam voelde sterker aan met nieuwe energie.
Ik sloot mijn ogen en concentreerde me op de krachten in mij.
Vervuld met de magie van Freesia's bloed, duwde ik mijn handen naar voren en voelde vuur uit me schieten richting de linie slayers achter me.
Het vuur vloog over hun hoofden en raakte de grond voor hen. Het explodeerde als een bom, waardoor stukken bloederige aarde de lucht in vlogen.
Verschillende slayers werden achteruit geworpen en landden hard op de rode grond.
Hoewel hun pakken hen beschermden tegen het giftige bloed, beschermden ze hen niet tegen de explosies van mijn magie.
De gelukkigen die de eerste explosie ontliepen, moesten zich nog steeds zorgen maken over druppels van Freesia's bloed die uit de lucht vielen en in hun beschadigde pantser terechtkwamen.
Pijnkreten vulden de lucht. Zelfs van veraf kon ik zien hoe hun huid borrelde en rookte.
Ik rende naar de slayers toe terwijl Maddie en Summer beiden van de stenen muur sprongen.
Als we dit gevecht wilden winnen, hadden we meer nodig dan alleen de magie van een bloedraaf.
Maddie dook naar beneden en pakte een bebloed zwaard op, onaangedaan door het gif.
We stonden schouder aan schouder, klaar om iedereen te bevechten die ons zou aanvallen.
Toen hoorde ik Xythors gebrul en keek naar de lucht.
Xythor vloog door het vuur terwijl hij recht op de grond afstevende. Op zijn rug stond Xander, die hem beval op ons af te komen.
'Dood ze!' schreeuwde hij als een bezetene.
Ik kon mijn ogen niet geloven. Hij wilde dat Xythor ons zou doden!
Maddie maakte haar zwaard klaar en ik begon mijn innerlijke kracht te verzamelen.
Het zag ernaar uit dat er geen andere uitweg was. Om deze waanzin te stoppen, zou ik tegen mijn geliefde moeten vechten...
Op het laatste moment vloog Xythor omhoog, waardoor Xander verrast werd. De drakenslayer wankelde en probeerde zich vast te houden aan het tuig.
Maar het lukte niet.
Xander verloor zijn grip en viel op de grond, op de met bloed bedekte campus. Hij sprong overeind, schreeuwend van de pijn terwijl giftig bloed door de scheuren in zijn pantser drong.
De huid op zijn lichaam borrelde al.
Xander greep zijn grote zwaard, het staal bedekt met symbolen van de drakenslayers.
Maddie rende op haar vader af, klaar om aan te vallen, maar werd getackeld door een slayer.
De twee vochten terwijl ze over de grond rolden.
Xander keek me aan met waanzinnige ogen.
'Jij teef!' schreeuwde hij. 'Ik heb je alleen maar geholpen. En zo betaal je me terug!?'
Zijn zwaard sneed door de lucht, maar ik was te snel voor Xanders vermoeide arm. Hij mocht dan een drakenslayer zijn, maar hij was oud en uit vorm.
Ik ontweek nog een slag en voelde de stenen muur die Xander University omringde tegen mijn rug.
Ik keek snel om me heen en zag Maddie boven op haar vijand. Ze duwde het gezicht van de slayer in het bloed, en de rook die van zijn huid opsteeg zag er verstikkend uit.
Xanders zwaard miste mijn hoofd op een haar na en raakte de steen, waardoor er vonken tussen ons vlogen.
Ik rende naar de veiligheid van de stenen boog, terwijl ik Xanders voetstappen achter me hoorde plassen.
Ik probeerde door het brandende gevoel in mijn benen heen te duwen, maar ik raakte uitgeput. Ik vocht tenslotte voor twee...
Ik draaide me om en keek naar Xanders angstaanjagende gestalte. Zijn gezicht zag er afschuwelijk uit. De huid was zwart en bedekt met bulten, en slechts één oog leek nog te kunnen zien.
'Ik ga je aan het spit rijgen als een varken. En dan haal ik je geliefde uit elkaar, stukje bij beetje.'
Xander stapte op me af, zijn zwaard druppend van het bloed. Als ik niet snel een oplossing zou vinden, zou het binnenkort ook van mijn bloed druipen.
Er was nergens waar ik heen kon rennen... en dat was precies wat ik wilde.
Ik was uitgeput van mijn inspanningen, maar had nog net genoeg energie over voor één laatste vernietigende aanval.
Ik schopte met mijn voet in de lucht en stuurde giftig bloed naar Xanders gezicht.
Xander stormde naar voren en zwaaide wild met zijn zwaard.
Ik ontweek het zwaard ternauwernood en wist onder de stenen boog vandaan te komen.
Met mijn laatste restje energie verzamelde ik mijn magie en schoot vuur op de boog.
De enorme stenen braken en vielen naar beneden, waarbij ze Xander verpletterden.
Zijn hoge gil werd al snel overstemd door het geluid van de stenen die zijn lichaam vermorzelden.
Op dat moment klonk er een treurige kreet door de lucht. Al snel voegden meer en meer stemmen zich daarbij tot het geluid uitgroeide tot een verschrikkelijk gejammer.
De slayers wisten dat ze het onderspit hadden gedolven.
Xander was eindelijk dood.
MADDIE
. . Ik hoorde de zachte kreten van mijn vader terwijl de rotsen hem verpletterden.
Zayda stond bij Xander aan het begin van het gevecht, maar uiteindelijk koos ze de kant van de draken.
Ik kon het niet bevatten. Het was voorbij.
Xander was dood.
En Zayda had hem om het leven gebracht.
Ik had altijd de man willen doden die mijn leven had verwoest toen ik nog maar een klein kind was.
Hij was degene die me de harde wereld in had geduwd. Je zou kunnen zeggen dat hij de reden was dat ik geworden was wie ik nu was...
Plotseling klonk er lawaai achter me, waardoor ik mijn blik afwendde van de ingestorte boog.
De campus zag er vreemd uit... Bloed spoot als een fontein hoog de lucht in vanuit de grond.
Mijn oog viel op Freesia's Rots.
Het bloed aan de voet ervan bewoog wild, alsof Freesia meedeed aan het gevecht!
Ik wist niet wat er zou gebeuren, maar het zag er niet rooskleurig uit.
Mijn vrienden waren nog steeds in gevecht met robots in de lucht, dus ik bleef kijken naar wat er op de grond gebeurde.
Ik rende over de campus, gleed uit over het bloed terwijl de grond om me heen openscheurde.
De overgebleven slayers werden het hardst getroffen.
Bloed stroomde over hun lichamen, verbrandde hun huid en maakte op gruwelijke wijze een einde aan hun leven - langzaam en pijnlijk.
Als Freesia de vloek was begonnen met een lied en een dood, kon een lied misschien helpen de vloek te beëindigen. Er was al genoeg bloed gevloeid op deze zwarte dag...
Zayda had mijn vader gedood, maar ik zou de vloek stoppen.
Ik sloot mijn ogen en probeerde me Freesia's lied te herinneren. Al snel hoorde ik de woorden in mijn hoofd en zong ze hardop.
'O, donker is de wind...
Als hij door de grot waait...
En de wolf de kudde van de arme herder grijpt.'
Ik deed mijn ogen open.
Er veranderde niets!
Het bloed aan de voet van de rots zag er nog erger uit dan eerst.
Ik voelde iemand naast me en zag Zayda. Ze staarde gefascineerd naar de rots, geboeid door de magie ervan.
Ik wilde haar zeggen dat het geen zin had: de vloek kon niet worden gestopt...
Zayda sloot haar ogen, opende haar mond en begon te zingen.
In het begin bewoog en borrelde het bloed. Maar na een tijdje gebeurde er iets.
Het bloed begon te verdwijnen! Het trok terug in de grond van de campus.
De rode gloed van het drakenvuur was weg. Hoewel het gras nog steeds rood was, was het bloed verdwenen!
Ik stond perplex.
Zayda had Freesia's Lied gezongen en ons allemaal gered.
Een voor een begonnen de robots als vliegen uit de lucht te vallen.
De campus was zwaar gehavend.
Gebouwen en bogen waren ingestort, waardoor de ooit zo trotse universiteit er nu uitzag als een slagveld.
Ik hoorde mijn vrienden juichen en wist dat het gevecht voorbij was. We hadden gewonnen!
Maar toch voelde het alsof we hadden verloren...
Nu was er geen twijfel meer mogelijk - ik was niet de nieuwe Freesia.
Zayda was het...
