De Vechters
Auteur
C. Sweets
Lezers
18,6K
Hoofdstukken
22
“Stop met staren, Ryker.” Lilly zegt het in haar hoofd terwijl ze voor zonsopgang bezig is met deadliften… en hij blijft toch staren. Voordat er een jongen in de weg loopt, probeert Lilly alleen maar Montisque Academy te overleven zonder opnieuw te huilen op de binnenplaats, haar hoofd laag te houden en sterk genoeg te worden om zich onaanraakbaar te voelen. Dan schuift haar docent, Mr. Coleson, kalm een stapel papieren naar haar toe en geeft toe dat hij niet alleen aan het nakijken is. Hij is de bodyguard van haar vader. Dus nu heeft Lilly een knappe, regelovertredende volwassene die haar schaduwt in de gangen, een rijke sportschooljongen die haar bekijkt alsof hij het uitzicht al bezit, en pestkoppen die dol zijn op publiek. Ze zou de aandacht moeten haten – ze haát het ook – wat het alleen maar erger maakt dat haar huid nog steeds tintelt. En ken je dat moment waarop je voelt hoe er een roddel wordt geboren? Ja, dat. Coleson loopt na school met haar mee naar buiten, zijn vingers raken haar elleboog aan alsof het niets is, en elk hoofd draait hun kant op. “Lilliana Lorenzo?” roept de administratie.
Hoofdstuk 1
LILLY
„Liliana Anne Rubio!“ hoor ik mijn moeder van beneden schreeuwen.
Ik spring uit bed en kijk naar mijn wekkerradio. Ik zie hoe laat het is. Ik raak even in paniek en ren naar mijn deur. Ik hoor mijn moeder nu de trap op rennen.
„Sorry, ik ben al wakker! Ik kom er zo aan!“ roep ik naar beneden.
Ik ren naar mijn kledingkast en trek mijn uniform aan. Het is een ruim, zwart overhemd met knoopjes en een kraag. Daarbij draag ik een oude, rood met zwart geblokte rok, vieze zwarte sneakers en een rood jasje.
Ik doe al mijn haar omhoog in een rommelige knot. Ik haast me snel naar de badkamer en poets mijn tanden.
„Ik zweer het, als je niet binnen vijf minuten beneden bent, sleur ik je aan je haren de trap af!“ schreeuwt mijn moeder.
Zonder er verder bij na te denken pak ik mijn tas en gooi hem over mijn schouder. Ik loop de trap af. Mijn moeder grijpt mijn arm vast en trekt me de deur uit, richting de bushalte. We halen het nog maar net op tijd.
Mijn moeder stapt voor mij uit, terwijl ik de route naar school afmaak. Niemand van mijn school neemt de bus. Dat vind ik eerlijk gezegd wel best zo.
Montisque Academy Prep. Mijn persoonlijke hel. Ik ben hier alleen maar binnengekomen door een hoge score op de toelatingstest. Daardoor kreeg ik financiële hulp en een beurs. Mijn moeder zou er namelijk nooit voor betalen om mij hierheen te sturen.
We zijn best arm, omdat we het geld van mijn vader niet aannemen. Ze heeft heel duidelijk gemaakt dat ze niet om me geeft. Als ze kon, had ze me in een pleeggezin gestopt. Maar mijn vader stond dat niet toe.
Zodra ik het schoolplein op loop, schiet ik naar mijn kluisje. Ik gooi mijn tas erin en pak mijn boeken voor de eerste les van de dag. Dat is Italiaans op een hoog niveau. De gangen stromen snel vol met mensen. Ze praten luid, haasten zich en botsen tegen me aan.
Ik kijk even rond en loop rechtstreeks naar mijn lokaal. Voor de bel wacht ik bij de deur tot de leraar opendoet. Mensen verzamelen zich rond de deur voor de les. Niemand praat tegen me.
Zodra we het lokaal ingaan, loop ik naar mijn plek. Die is bij het bureau van de leraar en het raam. Na vijf minuten gaat de laatste bel. De deuren gaan dicht.
„Buongiorno classe. Oggi abbiamo un test. Non sarà scritto, ma orale, dato che ho beccato diversi di voi a imbrogliare l’ultima volta.“ De leraar vertelt ons meteen dat hij ons een toets gaat geven.
„Lilly, dimmi cosa dici a qualcuno se ti chiede di descriverti?“ vraagt hij aan mij. Hij trekt een wenkbrauw op.
Ik zucht en denk even na. Hoe zou jij mij beschrijven?
„Sono molto tranquilla e riservata,“ zeg ik. Ik tik met mijn pen op tafel.
Hij knikt en gaat verder met de andere leerlingen. Hij vraagt hun om zichzelf of hun uiterlijk te beschrijven. Hij neemt de makkelijke dingen door.
De schooldag gaat ontzettend traag voorbij. De meeste van mijn vakken zijn extra moeilijk. Daardoor hoef ik later minder te betalen voor mijn studie. Tenminste, áls ik ga studeren. Mijn vader wil eigenlijk dat ik later in zijn bedrijf kom werken.
Het is eindelijk lunchpauze. Ik ga naar buiten, naar mijn vaste plekje onder een boom op de binnenplaats. Ik pak de oude mp3-speler van mijn vader en mijn koptelefoon.
„Ah, kijk, daar is het liefdadigheidsgevalletje van de school weer.“ Ik hoor hoe Noel de spot met me drijft.
Noel is het populairste meisje van de school. Ze is cheerleader en heeft een relatie met de beste American football-speler. Ze heeft een perfect lichaam, ijswit blond haar en blauwe ogen. Oh, en ze is rijk.
Carry is bleek met donkerbruin haar tot op haar kin, grote lippen en een hoop plastische chirurgie, terwijl Ariel wat donkerder is met zwart, gevlochten haar, groene ogen en het figuur van een zandloper.
„Zeg eens, wanneer ga je snappen dat je hier gewoon niet thuishoort? Ik bedoel, je hebt geen vrienden, geen sociaal leven, geen geld en geen familie,“ voegt Carry eraan toe.
Het drietal lacht me uit. Ik zucht alleen maar en probeer ze te negeren. Alsof dat kan. Ze gaan niet weg voordat ik óf begin te huilen óf ontplof.
„Kom op, gun haar op z'n minst wat erkenning. De leraren mogen haar wel. Ik hoorde dat meneer Coleson haar wil neuken. Daarom blijft ze de meeste dagen met hem na,“ lacht Luca, terwijl hij aan komt lopen en zijn handen over Noels buik laat glijden.
„Non vi sopporto tutti. Giuro che vi prenderei a calci nel sedere se non rischiassi la sospensione.“ Ik rol met mijn ogen. Ik stop mijn boek weg en sta op.
Ze kijken me allemaal verward aan. Niemand van hen spreekt goed Italiaans. Ik draai me om en zie een groepje mensen naar me kijken. Zij hebben me duidelijk wél begrepen. Ze lachen en praten onderling met elkaar.
„Echt zo zielig. Ga lekker weer in je hol kruipen, trol,“ snauwt Ariel me toe.
Ik loop naar de trap en zet mijn koptelefoon weer op. Ik ga aan de zijkant zitten en sla mijn boek weer open. Ik hoor hoe de groep het nog steeds over me heeft. Daarna praten ze over een feestje vanavond.
Als de school eindelijk uit is voor vandaag, ga ik naar het lokaal van meneer Coleson. Ik zucht en ga voor zijn bureau zitten.
„Weer een zware dag gehad?“ vraagt hij. Hij kijkt proefwerken na zonder op te kijken.
„Zoals altijd. Waarom kunnen ze me niet gewoon met rust laten? Ik doe niets om hen lastig te vallen. Maar op de een of andere manier word ik altijd belachelijk gemaakt, gewoon om wie ik ben,“ zeg ik. Hij geeft me wat papieren aan om hem te helpen nakijken.
„Omdat jij hebt wat zij missen. Denk er eens over na, Lil. Je bent ontzettend slim. Je bent helemaal zelf binnengekomen op deze school. Niemand heeft je daarbij geholpen. Bovendien ben je erg knap. Je sluit jezelf alleen graag af. Daardoor is het moeilijk voor mensen om tegen je te praten,“ zegt hij. Hij leunt achterover in zijn stoel.
„Waarom zou ik willen dat mensen tegen me praten? Ik weet dat ze me dan toch alleen maar weer heel slecht behandelen,“ zeg ik eerlijk.
„Je kunt niet iedereen wegduwen vanwege wie je vader is. Ik snap dat je niet met hem praat en niets met hem te maken wilt hebben, maar als mensen wisten wie hij was, zou jij hier het populairste meisje van de school zijn. In plaats daarvan woon je in een sociale huurwoning en weiger je al zijn hulp,“ zegt meneer Coleson nu serieus.
„Alsjeblieft, zeg me niet dat ik naar hem moet luisteren. Je weet waarom ik dat niet kan. De laatste keer dat we elkaar spraken, wilde hij dat ik bij hem zou komen wonen. Bij hem, zijn nieuwe vrouw en hun kinderen. Ik wil geen probleem voor hen zijn. Ik wil hem ook niet blij maken door te laten zien dat ik hem nodig heb om te overleven,“ zeg ik. Ik kijk niet op.
„Waarom train je dan nog steeds?“
Ik kijk naar hem op en houd mijn hoofd schuin. Ik denk na.
Meneer Coleson werkt voor mijn vader. Mijn vader heeft hem een baan gegeven om mij te beschermen. We weten allebei dat ik niet terug wil naar mijn vader of naar mijn moeder. Ik wil weg om te gaan studeren, als ik een studiebeurs kan krijgen. Maar dat lijkt me erg moeilijk. Mijn vader zegt vaak tegen hem dat hij me uiteindelijk weer thuis wil hebben.
„Ik moet wel. Ik mag hem en zijn familie dan misschien niet. Maar ik ben wel in gevaar zodra mensen achter mijn echte naam komen,“ zeg ik. Ik leun achterover.
„Prima. Wil je naar de sportschool?“ lacht hij. Hij helpt me overeind en ruimt de papieren op.
Daarna lopen we samen de kamer uit.
