Alle ogen op ons
Auteur
Rebeca Ruiz
Lezers
4,5M
Hoofdstukken
30
Rock-'n-roll Bruiloft
Laney
Addie, help me
Laney
Er is overal bloed
Addie
?!??!?!
Addie
waar heb je het over?
Laney
Wat als het de baby is
Laney
Het is te vroeg
Laney
Ik raak in paniek
Addie
alles komt goed, zus!
Addie
ik bel nu meteen een ambulance.
Laney
Ik kan niet goed meer zien
Addie
laney, blijf rustig.
Addie
bel ace.
Addie
hij moet het weten.
Laney
NEE
Laney
Iedereen behalve Ace
Addie
laney.
Addie
hij is de vader.
Laney
Ik denbkasdk dta ij’ ga vavlen
Addie
laney!
Addie
laney?!?!
Addie
laney!!!! geef antwoord!!!!
Ik heb me de afgelopen zes maanden op dit moment voorbereid. Maar dit was niet hoe het moest gebeuren.
Mijn vliezen zijn niet gebroken. In plaats daarvan lig ik in een plas van mijn eigen bloed op een krakende trap.
Het is geen negen maanden. Het is pas zevenenhalve maand.
De vader is niet bij me. In plaats daarvan ben ik helemaal alleen.
Ik ben doodsbang en ik zie overal zwarte vlekken. Ik weet niet of het door het bloed komt of iets anders, maar ik voel dat ik ga flauwvallen.
Ik kan niet geloven dat het zo ver is gekomen. Wat als mijn baby het niet redt? Wat als onze baby het niet redt?
Ik denk aan Ace. Ik denk aan hoe we elkaar ontmoetten en hoe we de liefde bedreven. En ik denk, terwijl mijn ogen wegdraaien…
Zou het Ace iets kunnen schelen als we alles kwijtraken?
Wat betekent één baby voor de grootste rockster ter wereld?
Waar ben je, Ace Flanagan, de vader van mijn kind?
Waar ben je?
***
LANEY
ZEVEN MAANDEN EERDER
Dus zo trouwt een rockster met een supermodel.
Ik loop een klein pad op. Ik volg vijftig gasten naar een privéfeest in de bergen van Californië. Zelfs in oktober is het hier ontzettend heet, en het is veel te warm voor een meisje uit Chicago zoals ik.
Ik ben bang dat ik dwars door deze bruidsmeisjesjurk heen ga zweten. Maar voor Addie? Voor mijn tweelingzus? Voor haar doe ik alles.
Als we eindelijk bij de open plek komen, valt mijn mond open van verbazing. Er hangen mooie lichtjes in de hoge bomen om ons heen. Ze geven de rand van het bos een roze gloed, en aan het einde van een wit gangpad staat een altaar vol met honderden bloemen.
Als er ooit een sprookjesbruiloft bestond, dan is dit het wel.
Addie vertelde me dat de bruiloft privé zou zijn. Maar ik wist niet dat ze zo privé bedoelde, al is dat de prijs van beroemd zijn, denk ik.
Ik zie Melody, zij is Addie's assistente, beste vriendin en getuige.
„Melody, alles ziet er geweldig uit!“
„Bedankt, Laney,“ zegt ze met een zenuwachtige lach. „Ik hoop maar dat Addie tevreden is. Eigenlijk zou jij de speech moeten geven, en niet ik.“
Ik haal verlegen mijn schouders op. De waarheid is dat ik heel erg blij ben dat Melody dit doet. Ik heb altijd last gehad van plankenkoorts en bleef altijd uit de spotlights. Dat soort aandacht?
Dat is gewoon niets voor mij.
Dat is grappig, want het gezicht van mijn zus is overal te zien. Ze staat dag en nacht in tijdschriften, op roddelblogs en in het nieuws. Ze was al beroemd voordat ze zich verloofde met Eric Flanagan, de zanger van Vagabond, de grootste rockband van Amerika. Maar nu?
Ze kunnen nergens heen zonder dat iemand een foto van ze maakt.
Daarom trouwen ze hier, midden in het bos, met maar vijftig gasten. Maar toch is deze bruiloft vol beroemdheden, filmsterren en zangers erg veel voor een verlegen kunstenaar zoals ik.
Ik ga op de voorste rij zitten. Ik begin te dromen over mijn studio in Chicago en de schilderijen die ik zo graag wil afmaken. Precies op dat moment hoor ik naast me voor het eerst zijn stem met een Brooklyn-accent.
„Vind je het erg als ik hier ga zitten?“
Ik draai me om. Ik zie een heel knappe, gespierde man met donker haar. Hij heeft een wat rode baard en ogen die zo diepblauw zijn, dat je erin zou kunnen zwemmen.
Op de een of andere manier komen zijn stem en gezicht me bekend voor. Maar hoe? Ik weet het niet zeker.
„Ga je gang,“ zeg ik, terwijl ik besef dat ik naar hem zit te staren.
Hij gaat naast me zitten in zijn strakke zwarte pak. Ik kan het niet helpen dat ik zijn lichaam bewonder. Hij is lang en fit, en hij is duidelijk het soort man dat alles krijgt wat hij wil.
„Ken je de bruid of de bruidegom?“ vraagt hij.
Ik kijk in zijn ogen. Ik zie hoe zijn blik over mij heen glijdt, van mijn korte zwarte jurk naar mijn blote benen en mijn roze laarsjes.
„Nou,“ zeg ik, „Addie en ik zijn erg hecht.“
„Hoe hecht?“
„Zo hecht dat we in dezelfde buik zijn gegroeid... We zijn een tweeling.“
Hij kijkt verbaasd, dus ik leg het een beetje uit. „Twee-eiig.“
Veel mensen kijken ons zo aan als Addie en ik zeggen dat we een tweeling zijn. Zij heeft bruin haar, groene ogen en het lange lichaam van een supermodel. Ik heb roodblond haar, grijze ogen en vrouwelijke vormen, dus we zien er heel anders uit.
Nu ben ik zelf ook nieuwsgierig naar deze knappe vreemdeling naast me. Hoe kent hij de bruid of bruidegom?
„Jij bent vast een vriend van Eric?“ vraag ik.
„Je maakt een grapje, toch?“ reageert hij verbaasd.
„Wat bedoel je?“
„Ik zit bij Eric in Vagabond,“ legt hij uit met een lach. „Ik ben de sologitarist en zing meestal op de achtergrond. Soms zing ik de hoofdrol.“
Daarvan kende ik hem dus. Natuurlijk. Ik loop zo erg achter de feiten aan. Ik kijk bijna geen tv, luister nooit naar de radio, en gebruik mijn iPhone alleen om te bellen en foto's te maken.
Ik bloos van schaamte. „Sorry. Je vindt me vast heel erg dom.“
„Helemaal niet,“ zegt hij. „Het is een verademing. Om gewoon iemand te ontmoeten.“
„Dus jij bent...“
„Ace Flanagan. De neef van Eric.“
We schudden elkaar de hand. Ik voel het eelt op zijn vingertoppen en weet daardoor hoe hard hij werkt voor zijn muziek. Ik vraag me af wat hij nog meer kan doen met die handen.
„En jouw naam is...?“
„Oh, ik ben Laney,“ zeg ik, terwijl ik ineens onzeker word. „Laney Michaels.“
„Laney Michaels,“ zegt hij, terwijl hij de naam langzaam uitspreekt. „Dat klinkt mooi.“
Hij is aan het flirten, dat is heel duidelijk. Maar om de een of andere reden vind ik het niet erg. Ik weet dat ik voorzichtig moet zijn, want rocksterren hebben niet voor niets een reputatie. En toch...
„Je weet nu wat ik doe,“ zegt hij. „Wat doe jij, Laney?“
„Ik ben een kunstenaar.“
„Iets wat ik zou kunnen kennen?“
Ik schud mijn hoofd. „Waarschijnlijk niet. Ik maak veel muurschilderingen voor scholen en andere gebouwen bij mij in de buurt.“
Bij dit antwoord lijken zijn ogen te gaan stralen. Het is moeilijk om er te lang in te kijken. Het is alsof je recht in de zon kijkt.
Ik kijk weg net op het moment dat er een bel klinkt. We draaien ons om en zien Eric, de bruidegom, door het gangpad lopen.
„Daar gaan we,“ zegt Ace.
Ik haal diep adem. Ik ben blij dat de bruiloft ons gesprek onderbreekt. Ik vind het heel leuk om met Ace te praten, maar zijn houding en zijn roem maken me ook een beetje bang.
En ik ben hier niet om bang gemaakt te worden. Ik ben hier voor mijn zus. Zij gaat vandaag trouwen met de liefde van haar leven en een heel nieuw soort gezin beginnen, en ik ben hier om haar enige familie te zijn.
Terwijl Eric door het gangpad loopt, ziet hij eruit als een echte rockster, zelfs in een smoking. Zijn blonde haar is naar achteren gekamd, en zijn bruine ogen stralen van de pret. Hij knipoogt naar me als hij langsloopt, en ik vraag me af hoe het kan dat ik zijn neef Ace nooit eerder heb ontmoet.
Dan zie ik mijn zus door het gangpad lopen, en mijn hart barst bijna uit elkaar van geluk. Ik ben zo blij voor haar. Addie heeft er nog nooit zo mooi uitgezien in haar witte designerjurk. Haar glimlach straalt pure vreugde uit.
Michael loopt naast haar en houdt haar arm vast. Hij was onze maatschappelijk werker toen we kinderen waren. Onze moeder liet ons ooit achter bij de brandweerkazerne met alleen een briefje, en daarna hadden we een moeilijke jeugd in pleeggezinnen. Maar dat voelt nu zo ver weg.
Als Michael niet zo lief was geweest, waren we hier misschien wel nooit beland.
Eindelijk pakt Addie de hand van Eric vast. De ceremonie begint.
Het lijkt allemaal voorbij te vliegen. Voordat ik weet wat er gebeurt, leunt ze naar voren om Eric te zoenen. Ze zijn nu man en vrouw. Het is gewoon voorbij.
Ik kan het niet geloven.
„Verdomme, wat zijn die twee prachtig,“ hoor ik links van me met een Brooklyn-accent mompelen.
Ik draai me om en kijk naar Ace Flanagan. Tot mijn verbazing heeft de man tranen in zijn ogen. Een rockster die huilt op een bruiloft? Dat had ik nooit verwacht.
Ik geef hem een zakdoekje uit mijn tas. Hij lacht en schudt zijn hoofd.
„Ik zie er vast belachelijk uit.“
„Helemaal niet,“ zeg ik. „Wat je net zelf al zei. Het is een verademing.“
„Om een volwassen man te zien huilen?“
„Om iemand te zien die niet bang is om zijn gevoelens te tonen.“
„Dat is mijn werk, Laney,“ zegt hij. „Dat is wat we allebei doen. We zijn kunstenaars.“
„Ik denk dat dat waar is.“
Ik kijk weer naar Eric en Addie, die elkaar stevig vasthouden. Ze lachen alsof ze helemaal alleen op de wereld zijn, en hij draait haar in het rond. Ik voel kriebels in mijn buik.
Ik vraag me af of er ooit een man zal zijn die zo naar mij kijkt. Die naar me kijkt zoals Eric naar Addie kijkt.
Op dat moment besef ik dat Ace Flanagan nog steeds naar me staart.
Ik draai me om en kijk hem aan. Ik staar in de blauwe ogen van een van de grootste rocksterren ter wereld. Precies op dat moment besef ik dat mijn leven voor altijd gaat veranderen.
Ik weet niet hoe, maar mijn gevoel zegt me iets. Aan het einde van deze bruiloft zullen Eric en Addie niet de enigen zijn die de liefde bedrijven.
Ace Flanagan, vraag ik me af. Voel jij hetzelfde?
