Meer dan zwartwit boek 4: D'Angelo
Auteur
A. Duncan
Lezers
314K
Hoofdstukken
32
Hoofdstuk 1
Boek 4: D'Angelo
D’ANGELO
Wanneer ik naar beneden kijk en het blondje zie die me pijpt met haar kersrode lippen, lijkt verhuizen naar Vegas een stuk beter dan in New York blijven. Elke avond een ander meisje, en ik hoef niet eens mijn beste te doen om hun namen te onthouden.
Ik snap niet wat die Constantine-broers zien in maar één verdomde vrouw.
'Zo is het goed... Diep in je keel en niet praten.'
Ik twijfelde over het vermoorden van Alessandro, maar ik had echt behoefte om even alles te kunnen vergeten. Dus toen King belde om me om een gunst te vragen, greep ik mijn kans. En dat had goed voor me uitgepakt.
King en Carlos wilden alleen dat zielige meisje en Jasper. Ze hoorde bij Rook, en hij wilde degene vermoorden die aan zijn bezit had gezeten. Ik ben geen complete klootzak en kon hem goed begrijpen, dus ik stemde toe.
Ik nam zowel alle gebieden als de bedrijven van Alessandro over. Las Vegas werd mijn nieuwe thuis. Het was makkelijker om de veilingen hier te houden in plaats van op beide plekken, en ik had toch genoeg van de koude winters in New York.
Zo bleek dat de buitenlandse misdaadorganisaties het wel prettig vonden dat ze maar naar één plek hoeven te komen voor wat ze nodig hebben.
Huid.
Mooie, perfecte huid in alle kleuren, vormen en maten. Afhankelijk van de bestelling of wat mensen willen, sommigen zelfs nog nooit aangeraakt.
Maagden zijn niet mijn ding, maar we hebben wel kopers die een vermogen betalen voor het perfecte meisje dat nog nooit seks heeft gehad.
Voor mij is het gewoon geld, en het maakt me verdomme niet uit hoe het verdiend wordt. Die Constantine-broers hebben te veel moraal en zijn te gevoelig om het te maken in de mensenhandel.
Ook al is het zo’n gevaarlijke familie, je zou denken dat ze allemaal gewoon een stel watjes zijn. Maar ik heb ze in actie gezien en weet wie ze echt zijn.
Ik zou ze niet als vijand willen hebben.
Net als de tintelingen over mijn rug schieten en ik mijn benen wijder spreid omdat ik op het punt sta klaar te komen, trekt de goed gevormde blondine zich terug.
'Ik kan niet ademen...', klaagt ze.
'Wat zei ik verdomme over praten? Slik mijn lading door, dan zullen we het erover hebben of ik je laat ademen.'
Ik grijp haar achterhoofd en duw haar weer terug op mijn lul, ik kijk toe hoe ze elke druppel doorslikt die ik haar keel in stuur. Mijn hoofd valt achterover en mijn ogen rollen weg terwijl ik alles eruit gooi wat ik heb.
Ze gaat eindelijk zwaar ademend achterover zitten op haar benen, terwijl ik alles weer in mijn broek stop.
'Je kunt nu opdonderen. Schiet op voordat ik van gedachten verander en dat strakke kontje van je neuk.'
Ze rent naar buiten, sneller dan een hoer die op de vlucht is voor de politie. Ik pak mijn telefoon die op mijn bureau ligt te rinkelen.
Het zijn mijn mannen van het magazijn, wat betekent dat er een probleem moet zijn met de zending. 'Baas, je bent nodig in het magazijn', zegt een van de mannen.
'Is het niet iets wat jullie aankunnen? Waar betaal ik jullie voor?' vraag ik.
'Deze keer niet, Baas. Er is een klein probleem met de zending', antwoordt hij.
Ik kom aan bij het magazijn aan de rand van de stad dat er van buiten uitziet als een doorsnee distributiecentrum.
Eigenlijk lijkt het alsof we onderdelen verschepen—motoronderdelen, om precies te zijn. Aan de binnenkant begint de lol pas echt.
Een groot deel is speciaal voor de meisjes ingericht. Ik zorg ervoor dat ze zo comfortabel mogelijk zijn en goed te eten krijgen.
Ze hebben elk hun eigen bed, ze douchen privé, en ze hebben genoeg eten. Ze slapen wel in een gemeenschappelijke ruimte omdat het makkelijker is voor mijn mannen om 's nachts de wacht te houden.
Die mogen de meisjes op geen enkel moment aanraken. Ik heb een voorbeeld gemaakt van verschillende mannen om dit punt duidelijk te maken. Dit is een baan, geen bordeel.
Een andere grote ruimte is speciaal voor de veilingen gemaakt. Er is een podium met lampen erboven en een kleedkamer waar de meisjes nieuwe kleren uit kunnen kiezen en zich op kunnen maken.
De grootste betalers bieden op het meisje van hun keuze. Sommigen worden besteld en kosten meer geld. Sommigen zijn erg gewild, zoals meisjes met blauwe ogen of maagden.
Hoe dan ook: geen uitnodiging, geen toegang.
Als ik binnenloop, wordt me verteld dat het 'probleem' in het beveiligingsgebied is. Dat is het gebied waar we de meisjes naartoe brengen die moeilijk te hanteren zijn en hun wilskracht zo'n beetje breken.
Ik ga er dus vanuit dat het weer zo’n eigenwijs wijf is dat denkt dat ze kan ontsnappen door de goede dingen te zeggen. Maar als ik de ruimte binnenloop, kan ik zien dat dit helemaal niet het probleem is.
'Wat krijgen we nou? Deze stond niet op de lijst', zeg ik meteen.
We hebben specifieke lijsten, en die werken we heel precies af om dit soort situaties te voorkomen. Vrouwen worden gecontroleerd voordat ze worden opgehaald.
We weten alles wat er te weten valt over elke vrouw en hoeveel geld er aan haar verdiend kan worden. Gezichten komen overeen met namen, enzovoort.
'Nee, Baas. Er was een kleine verwarring bij het transport', zegt een van mijn mannen voorzichtig.
'Klein? Ze ziet er niet eens oud genoeg uit! Hoe heeft dit kunnen gebeuren? We hebben hier regels voor!' schreeuw ik in zijn gezicht.
Voor me ligt een donkerharig meisje in een hoopje. Ze lijkt nog steeds bewusteloos van de drugs die we ze geven voor transport. Ze is klein—minuscuul, zelfs. Zo jong dat het niet legaal kan zijn.
Ik schat haar in als jonger dan achttien. Een klein meisje, en ze is hier bij de duivel.
'De laatste op de lijst beet Hansen en ontsnapte. We achtervolgden haar, en toen hij terugkwam met dit meisje, hebben we er verder niet over nagedacht. We gingen er gewoon vanuit dat hij haar had gevangen. Ze schreeuwde dat ze dokter was en dat we de verkeerde persoon hadden. Pas toen we in de lucht waren en de meisjes controleerden, kwamen we erachter dat het niet dezelfde was', legt hij uit.
'Wie is ze?' vraag ik.
Met trillende handen geeft hij me een map. Hij weet wat het betekent als mijn mannen fouten maken. Iemand gaat de prijs betalen.
'We hebben meteen haar vingerafdrukken genomen en naar Sakina gestuurd. Ze is zesentwintig en net klaar met haar medische opleiding in Spanje, maar ze is staatsburger van de Verenigde Staten. Heeft haar hele leven in New York gewoond tot deze laatste paar jaar. Het lijkt erop dat ze een van die superslimme mensen is. Ze begon aan de universiteit op vijftienjarige leeftijd.'
'Teagan Annalise Blaire. Ze ziet er zeker niet uit als zesentwintig, en ze hoort hier absoluut niet thuis. Waarom is ze niet wakker zoals de anderen? Hoeveel hebben jullie haar gegeven?'
'Gewoon de gebruikelijke dosis, Baas. Ze vocht tegen ons, en ze zei dat ze nog nooit drugs heeft gebruikt, dus misschien is ze gewoon gevoelig', probeert hij uit te leggen.
'Nou, ik kan haar niet zomaar laten gaan. Ze is nu een gevaar waar we vanaf moeten. Ik kan me niet voorstellen dat de goede dokter haar mond houdt, jij wel? Zo jammer. Waar is Hansen? Breng hem naar me toe.'
Zodra Hansen de kamer binnenloopt, schiet ik hem door zijn hoofd. Mensen die hun werk niet goed doen, kan ik niet uitstaan.
Het geluid van het schot moet onze kleine dokter wakker hebben gemaakt, want ze begint te kreunen en rolt op haar rug. Ik buig me voorover om haar op te pakken voordat ze begint te vechten, en ik bevries.
'Ik wilde alleen maar geliefd zijn. Waarom heeft hij me dat aangedaan? Ik heb niets verkeerd gedaan. Waar ben ik?'
Het zijn niet de tranen die over haar gezicht rollen waardoor ik bevries—het zijn haar onscherpe ogen die naar me kijken terwijl ze wakker begint te worden. Ze hebben een opvallende violette kleur. Een kleur die ik nog nooit in mijn leven heb gezien.
Ze hebben de kleur van de zonsondergang net na een middagregen, maar voordat de duisternis het overneemt. Haar stem is zo zacht dat zelfs ik degene wil vermoorden die haar pijn heeft gedaan.
Ik schud mijn hoofd, want door deze kleine vrouw ben ik nu aan het nadenken over fucking zonsondergangen en het verdedigen van haar eer. Ik pak haar op en loop naar de deur. 'Hoe heet je, schatje?'
'Teagan, denk ik. Ik ben in de hel, toch? Dat moet wel, want bewapende mannen in pakken van duizend dollar bestaan alleen in de hel', mompelt ze.
Drieduizend, om precies te zijn, maar ik verbeter haar niet. Ik kijk terug naar mijn mannen. 'Ze gaat met mij mee tot ik deze shit kan uitzoeken. Kijken of ik meer informatie uit haar kan krijgen. En ruim dit op. Ik wil geen spoor dat hij hier zelfs maar was.'
'Ja, meneer.'
Haar hoofd valt tegen mijn schouder, en ik hoor een zacht lachje. Ik kijk naar beneden naar haar hartvormige gezicht en zie die violette ogen naar me terugkijken.
Ik kan zien dat ze nog steeds onder invloed is van de drugs.
'Je parfum ruikt lekker. Hoe heet je?' vraagt ze zachtjes.
'Dante. Dante D'Angelo.'
Ze glimlacht, trekt dan plotseling terug en vertrekt haar gezicht. 'Je doet me denken aan mijn broer, Dante', zegt ze, met een blik alsof ze net rotte vis heeft geroken.
'Hoe dan?'
'Je parfum verbergt alleen maar de geur van stinkend hoerparfum en slechte beslissingen.'
Voor het eerst in maanden betrap ik mezelf erop dat ik glimlach.
