Een baby voor Dana
Auteur
Lezers
2,4M
Hoofdstukken
26
Hoofdstuk 1
JAKE
„Wat is er aan de hand? Waarom moest ik hier komen?“ Als de afgemeten klank van Jakes stem niet al liet merken hoe ongeduldig hij was, deed het aanhoudende getik van zijn vingers op het bureau dat wel.
Jake Rayburn was nooit een geduldig man geweest en hij verwachtte dat mensen op tijd kwamen. Het feit dat de advocaat van zijn opa zo laat was gearriveerd, liet hem onrustig schuiven op zijn stoel.
Hij had nooit kunnen begrijpen waarom zoveel andere advocaten zulke kleine en ongemakkelijke stoelen in hun kantoren hadden. Jake had de meest comfortabele stoelen gekocht voor zijn cliënten in New York.
Of misschien was zijn grote lichaam het probleem. Hij was een lange en gespierde man. Jake verplaatste zijn gewicht en draaide zich om, zodat hij zijn lange benen parallel aan het bureau kon strekken.
„Meneer Rayburn, het spijt me zo dat ik u liet wachten,“ zei de advocaat. Hij maakte zijn stropdas los terwijl hij om Jake heen liep om bij zijn stoel aan de andere kant van het bureau te komen.
Een zweetdruppel rolde langs zijn wang, hoewel de airconditioning hoog stond.
Het was allemaal genoeg om Jake zijn lip te laten optrekken van afkeer.
Maar hij bleef zitten. Deze afspraak kon alleen maar gaan over de erfenis die hij zou ontvangen na het overlijden van zijn opa.
„Allereerst gecondoleerd met uw verlies, meneer Ray—“
„Jake is prima.“
De advocaat perste zijn lippen op elkaar en knikte kort. „Dan sta ik erop dat je me Allen noemt.“
„Ik neem aan dat dit over zijn testament gaat, Allen?“
„Inderdaad.“ De advocaat rommelde door de papieren op zijn bureau.
Papieren en mappen? dacht Jake. Waar is de computer van deze man? Geen wonder dat ik zoveel beter ben dan de concurrentie.
De zwaarlijvige man stak met een trillende hand de papieren uit over zijn bureau en Jake pakte ze aan.
„Je opa heeft je een totaalbedrag van twintig miljoen dollar nagelaten.“
Jake voelde de spieren in zijn gezicht en schouders ontspannen. Hij moest met zijn ogen knipperen om scherp te blijven zien. „Zei… zei je twintig…?“
„Miljoen, ja, dat zei ik.“ De glimlach van de advocaat leek eerder uit opluchting te bestaan dan uit oprecht plezier. „Je opa wist van je ambities om ooit je eigen advocatenkantoor te openen. Dit is je kans.“
Jake stond op en begon ijsberend heen en weer te lopen. „H-hij wist het?“
Allen leunde achterover in zijn stoel. „Met die schamele aandelen die je bezit, wist hij altijd al dat je weinig hoop had om onder hem en zijn partners uit te komen.“
Met ruim twintig miljoen dollar kon Jake eindelijk zijn eigen kantoor openen en zijn eigen baas zijn. Zolang hij zijn cliënten kon overtuigen om met hem mee te gaan, kon hij heel snel aan de slag.
Jake sloot zijn ogen en boog zijn hoofd naar achteren. „Dank je wel, opa. Bedankt voor alles.“
„Er is alleen, eh, één kleine voorwaarde…“
Jake opende zijn ogen en draaide zich naar Allen toe. De oude advocaat zweette alweer.
„Voorwaarde?“
„Nou, ehm, zie je, er staat een clausule in het testament van je opa.“ Allen lachte geforceerd en trok aan zijn kraag.
„En wat mag dat dan wel zijn?“ vroeg Jake. Hij leunde naar voren om de advocaat recht in de ogen te staren.
Allen schraapte zijn keel. „Om je erfenis te ontvangen, moet je getrouwd zijn.“
Jake kneep zijn ogen tot spleetjes. „Waar heb je het over?“
„Het is precies zoals ik het je vertel, Jake. Lees het contract, het is overduidelijk.“
Jake liet zijn blik over het handgeschreven testament glijden. Het krasserige handschrift van zijn opa vulde hem direct met verdriet en nostalgie, maar ook met pure woede.
„Niemand kan iemand dwingen om te trouwen, dat bestaat niet. Wat is dit, Allen? Heb je hem verteld dat dit zomaar kon? Wat voor circus run je hier eigenlijk?“
„Je opa heeft het testament een paar jaar geleden opgesteld, Jake, helemaal alleen. En tegen mijn advies in, moet ik daaraan toevoegen.“
„Probeer je me te vertellen dat de enige manier om dat geld te krijgen is door te trouwen?“
De advocaat veegde met de rug van zijn hand over zijn voorhoofd. „Ja, maar het goede nieuws is dat je maar één jaar getrouwd hoeft te zijn. Als dat jaar voorbij is, krijg je het geld sowieso.“
„Dit is krankzinnig.“ Jake gooide het testament op Allens bureau en gaf een tik tegen de lamp van de advocaat, terwijl hij zich razendsnel omdraaide. „Hij was krankzinnig. Naar de hel met dat geld, ik ga niet trouwen. Het huwelijk is voor dwazen.“
Jake tuurde naar het fotolijstje op het bureau van Allen. De ronde advocaat omhelsde een klein vrouwtje. Er stond een jongere man achter hen, met zijn armen om hun schouders. „Niet beledigend bedoeld.“
„Dat is aan jou, Jake. Zoals je al zei, niemand kan je dwingen om te trouwen. Maar we weten allebei dat dit de enige manier is waarop je binnenkort je eigen praktijk kunt openen.“
Met een boze blik op zijn gezicht zakte Jake weer terug in de kleine stoel. „Allen, er moet een andere manier zijn om dat geld te krijgen.“
„Sorry, Jake. Het testament is waterdicht, je kunt er niet omheen.“ De advocaat grinnikte. „Ik bedoel, ik neem aan dat je altijd nog een vrouw kunt kopen.“
Er verscheen een brede grijns op Jakes gezicht. „Mijn God, Allen, je bent een genie! Ja, dat is wat ik ga doen. Ik betaal gewoon iemand om met me te trouwen.“
„Jake, ik maakte maar een grapje—“
„Nou, ik niet.“
„Maar hoe ga je iemand overtuigen om met je te trouwen, alleen zodat jij het geld kunt krijgen? Wie zou daar nu een jaar van haar leven voor opgeven?“
„Ik betaal haar wel.“
„Waarvan dan? Ik weet dat je goed verdient, maar dit zou enorm veel geld kosten.“
Jake wees naar het contract. „Ik beloof haar gewoon een deel van het fortuin. Vijfhonderdduizend moet wel genoeg zijn. Dat is voor iedereen genoeg motivatie om te trouwen. En het is ook genoeg om daarna voorgoed uit mijn leven te blijven.“
„Weet je het zeker?“
„Ik weet het zeker. Stel de contracten op en verspreid het nieuws. Er is vast wel iemand die het voor het geld wil doen. De meeste vrouwen zijn hebzuchtig. Daarom proberen ze altijd een man in de val van een huwelijk te lokken.“
Allen fronste. „Wat? Niet alle vrouwen zijn zo, Jake.“
Jake ging weer zitten en strekte zijn benen, terwijl hij in zichzelf glimlachte. „We hebben huwelijkse voorwaarden nodig. Die moeten bij het contract komen waarin staat dat we na een jaar zullen scheiden.
„Ze is dan alleen in naam mijn vrouw. Het is niet zo dat ik met haar hoef samen te wonen.“ Jake keek naar de advocaat toen Allen geen antwoord gaf. „Klopt dat, Allen?“
„Klopt,“ zei de advocaat, terwijl hij met zijn zakdoek nog meer zweet van zijn gezicht veegde.
Jake wreef over zijn slapen. Hij kwam overeind en plaatste zijn handen op tafel. „Allen, is er iets mis? Je lijkt een beetje zenuwachtig.“
Hij schudde zijn hoofd. „Nee, nee, het is niets.“
Jake wreef over zijn kin. God, ik moet me echt scheren. „Oké dan. Jij gaat me dus helpen om haar te vinden.“
„Ik?“ De advocaat keek geschokt. „Waarom ik?“
Jake knipoogde. „Omdat jij al God mag weten hoe lang van dit testament afwist en die gek het nooit uit zijn hoofd hebt gepraat. In mijn ogen ben je net zo schuldig als hij.
„Luister, ik heb geen voorkeur voor hoe ze eruitziet. Ze mag wat mij betreft zelfs lesbisch zijn. Zorg er gewoon voor dat ze niet het type is dat problemen veroorzaakt als alles voorbij is.“
„Jake, dit idee is krankzinnig. Het kan zich gigantisch tegen je keren. Wat als ze verliefd op je wordt en weigert te vertrekken als het jaar om is?“
Jake grijnsde minachtend. „Het laatste wat ik wil, is voor de rest van mijn leven aan één vrouw vastzitten. En ik wil al helemaal geen krijsend nest van een kind om me heen hebben rennen.
„Dus, zoek iemand die zich niet wil binden. Iemand die gewoon op zoek is naar een flinke smak geld.“
Allen deed zijn bril af en wreef in zijn ogen. Na een diepe zucht zei hij: „Oké, Jake, ik zal zien wat ik kan doen.“
