Goede fee 8: uit chaos en waanzin
Auteur
F. R. Black
Lezers
1,4M
Hoofdstukken
39
Hoofdstuk 1
BOEK 8: Van Chaos en Waanzin
15 JAAR NA DE OVERNAME VAN DE LEGACY ASSOCIATION, ALIAS LEGACY INC.
Fairy Godmother Inc. is niet meer operationeel sinds de recente rechtszaken en de overname door de UIA-rechtbanken. Pierce Charming werd na een schuldigverklaring veroordeeld tot de dood op een onherbergzame wereld. Hij is sindsdien niet meer gezien en werd op deze dag doodverklaard.
Pierce Charming is niet meer dan een mythe en een legende in de geschiedenisboeken.
APRIL
Vandaag is het precies vijftien jaar geleden.
Vandaag is een heel belangrijke dag.
Voorzichtig gluur ik uit het raam van mijn kantoor. Mijn hart bonst terwijl ik luister. Ik zweer het, op een dag word ik gepakt en verbannen wegens verraad. Ze zullen me meenemen, me in elkaar slaan, me neerschieten, en me dan aan de duistere monsters voorbij de zesde poort voeren, een hel in die ik me niet eens kan voorstellen.
Ik heb gehoord over de zware straffen en de gruwelijke afrekeningen voor medewerkers die het protocol schonden. Jarenlang heb ik heel voorzichtig gehandeld, doodsbang om ontdekt te worden.
Een trillende ademhaling ontsnapt aan mijn lippen terwijl ik kijk hoe de gewapende bots langs mijn kantoor marcheren. Hun wapens houden ze stevig in hun metalen greep. Ik hoor het vertrouwde geklik van hun laarzen op de witte, glanzende vloeren. Ze lopen in een perfect ritme, als in een of ander militair commandocentrum in de ruimte. Ik sluit mijn ogen in stille opluchting. Ik ben zo dankbaar dat niemand mij verdenkt of mijn kleine kantoor binnenvalt.
Ik leef in geleende tijd en wacht op het juiste moment. De schok op hun gezichten zou enorm zijn als ze mijn kantoor zouden binnenvallen.
Ik maak een zacht geluid in mijn keel terwijl ik toekijk. Al het bewijs dat ik de afgelopen jaren heb verzameld, waarbij ik zo voorzichtig ben geweest. Ik ben ieders laatste hoop, als dat überhaupt nog iets betekent. Het is al zo lang geleden dat ik het gevoel heb dat mijn inspanningen nu gewoon worden weggewuifd. Zelfs Zoya's blik is afwezig en glazig als ik haar vertel over al het belastende bewijs dat ik heb. De laatste tijd is niemand echt geïnteresseerd in mijn complotten en theorieën. Het is alsof ze het zat zijn om ernaar te luisteren.
Het maakt niet uit. Ik geloof nog steeds dat Pierce ergens daarbuiten is.
Ergens.
Dat moet wel.
Ik haal diep adem. Ik wil niet zwak worden door de vreselijke gedachte dat hij vijftien jaar op een verlaten planeet niet zou hebben overleefd. Ik besef heus wel dat zoiets nog nooit iemand is gelukt. De overlevingskans hangt meestal af van de tijd die het kost voordat de persoon sterft door uitdroging of wordt opgegeten door een beest. Het is krankzinnig van me om te denken dat hij na vijftien jaar nog steeds ademt. Ik heb gewoon het gevoel dat Pierce zich niet op die manier uit het veld zou laten slaan.
Ik heb hem in mijn gedachten verboden om op te geven, al sinds de dag dat ze hem in handboeien wegvoerden. Waar een wil is, is een weg, toch?
Dion en Zoya waren de enigen in de top die niet ontslagen werden. Dat gebeurde ondanks dat Dion Pierce had geholpen met de God Particle op die fatale dag. Die vervloekte missie veranderde alles en verwoestte ieders leven. Ze wilden Dions kennis van AI en robots behouden, want er was simpelweg niemand beter dan hij. Hij was te waardevol om zomaar af te danken. Daarom mocht hij blijven en werd zijn genialiteit misbruikt. Dat betekende dat ook Zoya en haar familie mochten blijven.
Maar natuurlijk werden ze bedreigd. Als ze ook maar één misstap zouden begaan, zouden er vreselijke dingen met hun kinderen gebeuren. Zij waren het perfecte doelwit om gehoorzaamheid af te dwingen. Het was de typische pesterij waar Vincent om bekendstond. Die man is sinds de verbanning van Pierce in een enorme tiran veranderd. Ik zou uren kunnen doorgaan over hoe hij denkt dat hij het Universum bestuurt met zijn leugens en doofpotaffaires.
Plottwist.
Hij heeft mij over het hoofd gezien, en beseft niet dat ik zijn grootste bedreiging ben.
Ik heb mezelf een belofte gedaan toen ik de rechtszaak bijwoonde. Daar zag ik hoe de man die ik al van kinds af aan adoreerde ter dood werd veroordeeld. Ze misleidden Zora zodat ze Pierce zou verraden en gebruikten haar tegen hem. Maar dat is een ander verhaal voor een andere keer. Ik heb niet de energie om die pijn nu op te rakelen. De blik op Pierces gezicht toen Zora de belangrijkste persoon in het proces bleek te zijn om hem te verbannen. Vincent en haar elfen-zussen bespeelden haar met het grootste gemak.
Ik haal diep adem en druk de herinneringen snel weg.
Niet doen.
Terug naar de plottwist.
De kleine, verlegen, lelijke April. Ze voert helemaal niets in haar schild.
Helemaal niets.
Kijk maar weg.
„Kijk maar weg, klootzakken“, fluister ik terwijl ik me omdraai en naar mijn bureau loop. Ze hebben me overgeplaatst naar de boekhoudafdeling, de dwazen. Dat betekende dat ik toegang kreeg tot de computers en systeembestanden. Zo had ik jarenlang de tijd om onregelmatigheden in hun administratie te vinden.
En of ik er veel heb gevonden.
Informatie die me in een oogwenk het leven zou kunnen kosten. Het is zulk belastend bewijs dat het me verbaast dat het niet direct is verbrand. Maar waarom zouden ze zulke voorzorgsmaatregelen nemen? Iedereen was ontslagen, behalve die nerdachtige April die nog geen vlieg kwaad deed. Ze hadden iemand nodig om de nieuwe medewerkers op te leiden. Bovendien moest iemand die de software kende blijven. Dus kozen ze de laatste persoon die hen problemen zou bezorgen.
Mij.
Grote fout.
Ze werden onzorgvuldig met hun dossiers en rekeningen. Zelfs nu lijken ze te sjoemelen met de boeken van de Alpha-missies. Een honderd procent slagingspercentage voor Legacy Inc. Ze breken records en ontvangen buitengewone onderscheidingen van de Hoge Hemelse Rechtbank.
Ik snuif verontwaardigd. Wat een verdomde leugen. Alleen Pierce kon zulke cijfers produceren.
Ze mogen van geluk spreken als ze een slagingspercentage van veertig procent halen, en dat is volstrekt onacceptabel. Als iemand dit zou weten, zou Vincent zo snel weggestuurd worden dat het zonnestelsel zou verschuiven en in zichzelf zou imploderen.
Mijn harde bewijs is Project Glass-Slipper. Vorig jaar vond ik documenten met de details daarvan. Het is een enorme doorbraak, hoewel Zoya gaapte toen ik het haar vertelde. Laat Zoya maar zitten. Ik leg haar later wel uit. Maar ze sturen in het geheim troepen naar de werelden waarin ze verliezen. Ze doden alles wat slecht is om het percentage neutraal te maken. Zo wordt het geregistreerd als een voltooide missie, zonder dat er daadwerkelijk een liefdesmatch is ontstaan.
Dit is ongekend.
Iedereen die vroeger bij FGI werkte, weet dat het moedwillig doden van de slechteriken grote gevolgen zal hebben. Op een dag zal dit uitgroeien tot iets wat Vincent niet meer aankan en in de doofpot kan stoppen. Werelden zullen hierdoor beïnvloed worden, als in een kettingreactie. Er is een reden waarom dit soort dingen ten strengste verboden zijn. De energie die dit universum omringt, zal zo zwaar beschadigd raken dat het misschien wel permanent verwoest wordt.
Het is ronduit afschuwelijk.
Dat is in strijd met de regels van het Lot. Het is zo schokkend en weerzinwekkend dat het me even kostte om de omvang van deze fraude te begrijpen. Het lijkt erop dat Vincent alleen maar vooruitkomt in het leven door vals te spelen. Ik denk niet dat hij de laatste tijd nog liefdesmatches heeft gecreëerd. In plaats daarvan stuurt hij de agenten van de Aarde gebroken en boos terug naar huis. Het is een enorme puinhoop. Hij tilt de uitdrukking fake it till you make it naar een heel ander niveau, en hij zal het nooit daadwerkelijk maken.
Project Glass-Slipper is mijn manier om Vincent genadeloos en pijnlijk ten val te brengen. Ik wil hem laten boeten voor wat hij FGI en Pierce heeft aangedaan. Ik wil dat hij wegslijt in een gevangenis en de rest van zijn lange leven met die schaamte moet leven. De dood is nog te goed voor hem. En als ik bedenk dat hij tijdens de rechtszaak op de een of andere manier met nepbewijs op de proppen kwam. Daarmee wilde hij aantonen dat Pierce jarenlang zijn ontwerpen had gestolen. Ik viel destijds bijna van mijn stoel. Ik moest letterlijk mijn hand voor mijn mond slaan om niet te gillen van woede.
Is iedereen dan helemaal gek geworden?
Pierce wordt bestempeld als een fraudeur, terwijl Vincent als het ware meesterbrein wordt geprezen en geëerd. Vincents ontwerpen zijn vreselijk. Ze lijken in de verste verte niet op wat Pierce vroeger maakte. Ze zijn strak, simpel en oersaai. Ze sluiten niet aan op het vrouwelijk lichaam zoals de ontwerpen van Pierce dat deden. Pierce is op een magnifieke manier gedurfd en uitdagend, terwijl Vincent zo... gewoontjes is.
Ik wil hem levend en lijdend zien. Maar zoiets als dit zou onvermijdelijk leiden tot de dood van Vincent. Als dit onder de aandacht zou worden gebracht van de Hoge Hemelse Rechtbank, de hoogste rechtbank van het Universum, zou er een gewelddadige opstand uitbreken.
Dus ja. Ik wil absoluut niet dat ze mijn kamer binnenvallen.
Nee, nee, nee.
Ik ben letterlijk de gevaarlijkste persoon voor Vincent, en hij heeft er geen flauw idee van dat alles op het punt staat gruwelijk mis te gaan voor hem. Ik ga aan mijn bureau zitten en blaas langzaam mijn adem uit.
Ik werk nauw samen met Jensen, die gezworen heeft om Vincent ten val te brengen. Vandaag is een speciale dag voor ons. Ik wacht al vijftien jaar op deze dag. Ik ontgrendel mijn bureau en trek een verborgen lade open. Ik haal er een oude FGI Darling-ketting uit. Ik maak er mentaal verbinding mee en bel Jensen via de magische telefoonlijn die nog steeds werkt. Dion heeft er al die tijd voor gezorgd dat de verbindingen actief bleven. Niets kan tippen aan de technologie van FGI, ook al beweert Vincent dat het defect is.
Hij is zelf defect.
Ik wacht af.
„April?“
Ik glimlach en kan mijn enthousiasme bijna niet inhouden. „Jensen“, fluister ik. „Ze hebben vandaag zijn overlijdensakte afgegeven. Ik heb het met eigen ogen gezien.“
Ik hoor een zucht. „Fucking eindelijk.“ Hij zwijgt even, en ik hoor een stem op de achtergrond. Hij klinkt opeens verder weg. „Pierce zijn overlijdensakte is vandaag uitgekomen.“ Dan klinkt zijn stem weer heel dichtbij. „Dan is het nu tijd om in actie te komen, April! Laten we die kleine klootzak pakken en de koning terughalen.“
„Ja!“, roep ik zachtjes. Dan laat ik mijn stem nog verder zakken. „Is dat Delilah?“
„Hoi, April!“ Ik hoor haar lieflijke stem ergens in de verte.
Ik grijns. „Hoi“, fluister ik terug. „Geef de informatie ook door aan Jack. Vertel hem dat hij alles in gang moet zetten om Pierce en een paar shifters op te sporen. We kunnen dit niet zonder hen doen. Ik hoop dat Babsi vanavond een beter visioen krijgt door de volle maan.“
Ik hoor hem grinniken en dan vloeken. „Babsi... Dat kleine mormel kan maar beter haar best doen. Ik ben die kleine betweter spuugzat. Komt in orde. We moeten hier nu wel verdomd voorzichtig mee zijn. We hebben hier te hard voor gewerkt om betrapt te worden. We hebben geen andere keuze dan te slagen.“ Ik kan de vermoeidheid duidelijk in zijn stem horen.
Met trillende stem haal ik adem. De zenuwen gieren door mijn lijf. „Ja.“
„Verbrand alles wat niet met Glass-Slipper te maken heeft. Dat is het bewijs dat hem achter de tralies zal krijgen. Al het andere is slechts bijzaak.“ Hij vervolgt: „Ik wil niet dat je gepakt wordt, nu we er zo dichtbij zijn.“
„Zal ik doen. Maak je geen zorgen. Ze verwachten helemaal niets van mij.“
„We bellen later wel terug, zodra we een lezing kunnen krijgen van die fucking kreeft.“ Ik grijns als ik een boze Delilah op de achtergrond hoor. Zijn stem klinkt gedempt als hij tegen haar praat. „Sorry... Ja, ik weet het. Hij is briljant. Nee. Ik doe niet uit de hoogte.“ Hij valt stil. „Beter dat dan een dombo zijn—“ Dan wordt de verbinding plotseling verbroken.
Ik rol met mijn ogen.
Die twee hebben dit lange wachten draaglijk gemaakt. Maar Vincent heeft hen ook enorm benadeeld. Ik weet dat zijn team het laatste medaillonstuk heeft meegenomen en ergens heeft verstopt. Het ligt immers niet waar het had moeten zijn. Vijftien lange jaren van zoeken en telkens met lege handen thuiskomen, dat slaat helemaal nergens op.
Vincent heeft een bloedhekel aan Jensen. Ik durf er mijn leven op te verwedden dat hij het in handen heeft.
Ondanks die tegenslag hebben ze gelukkig goed kunnen leven met de stukken van het medaillon die ze wél hebben. Het enige nadeel is dat Jensen geen kinderen kan verwekken totdat het laatste stuk is gevonden. Dat maakt dit allemaal erg persoonlijk voor hen. Ze willen wanhopig graag kinderen. Jensen en Delilah voelen echter zoveel liefde voor elkaar dat ze die pijn hebben overwonnen. Het ene moment vliegen ze elkaar in de haren, en het volgende moment bespringen ze elkaar. Het werkt voor hen; het is hun liefdestaal.
Mijn gezicht wordt warm. Ik heb er geen idee van hoe het zou zijn om zo'n diepe connectie met iemand te hebben. Ik ben slechts een nerdachtige maagd die pas vier keer tot het tweede honk is gekomen, waarna ik helemaal in paniek raakte en wegrende. Ik ben mijn hele leven te veel beschermd geweest, dus het is geen wonder dat ik ontzettend onhandig ben. Ik denk even aan de man. Jared heette hij, mijn ex-vriendje. Hij mocht alleen maar mijn hand vasthouden. Zodra hij mijn borst aanraakte en mijn bril afzette, rende ik keihard weg. Ik voelde me de grootste sukkel op aarde.
Maar ik bewaar een groot geheim. Een geheim dat deze hele missie om Pierce te vinden in gevaar zou kunnen brengen.
Ik hoor mijn deur opengaan en ik verstijf meteen. Mijn hart staat even stil, maar dan ontspan ik als ik Zoya in de deuropening zie leunen, gekleed in haar zwarte broekpak. „Jeetje“, adem ik uit, „je liet me echt schrikken.“
Ze ziet er geen dag ouder uit dan het moment waarop ik haar jaren geleden voor het eerst ontmoette. Ze draagt haar haar nog steeds in dezelfde hoge knot. Het verouderingsproces is in het grootste deel van het Universum vrijwel verwaarloosbaar. Dat geldt niet voor een handvol planeten en natuurlijk onze thuisplaneet, de Aarde.
Ik staar haar aan, terwijl mijn hart bonst.
„Pierce's—“
„Zijn overlijdensakte“, onderbreek ik haar met een flauwe glimlach. „Zijn straf zit erop. Als hij nog in leven is, kunnen ze hem niets meer maken. Zijn tijd is voorbij.“
Ze knikt en kijkt naar beneden. Ze zegt niet veel, maar de sfeer in de kamer is geladen. Ik voel de spanning met de seconde opbouwen. Ik weet dat ze het zat is om mijn constante gepraat over Pierce te horen. Maar dit is anders. „We kunnen nu in actie komen—eindelijk.“
Ze glimlacht en kijkt me met betraande ogen aan. Dat maakt me gespannen. Ik weet dat ze veel heeft doorgemaakt in de jaren na zijn doodvonnis. Ze heeft het er erg moeilijk mee gehad, net als wij allemaal. „Denk je nu echt dat hij na vijftien jaar nog leeft, April?“ Haar blik is hard. Ze kijkt alsof ik een klein kind ben dat nog in eenhoorns gelooft.
Ik wil er even aan toevoegen dat die wel degelijk bestaan. Dus zo vergezocht zijn mijn waanbeelden over Pierce helemaal niet.
Ik slik. „Ja“, fluister ik. Ik wou dat ik iets overtuigender klonk.
Hij moet nog in leven zijn.
Ze schudt haar hoofd en neemt een moment voordat ze weer opkijkt. „Er is werkelijk niemand die meer hoopt dat hij nog leeft dan ik.“ Haar stem is krachtig. Ik frons mijn wenkbrauwen als onze blikken elkaar kruisen. „Maar ik weet precies wat er gaat gebeuren als je hem niet kunt vinden!“ Ze verheft haar door pijn getekende stem, kijkt dan even om zich heen en slikt. „Dit is gewoon ongezond, April. Ik was bang voor deze dag. Ik ben doodsbang voor hoe je eraan toe zult zijn als dit plan in duigen valt. Ik kan dat niet nog een keer doormaken. Het heeft me jaren gekost om te accepteren dat hij er niet meer is.“
„Ik weet het, maar ik zál hem vinden.“
„Je moet je erop voorbereiden, want je bent heel kwetsbaar voor liefdesverdriet—“
„Dat weet ik—“
„Luister naar me!“, beveelt ze streng. Ze stapt verder de kamer in en trekt de deur achter zich dicht. „Je houdt al van die man sinds je kunt praten“, fluistert ze, terwijl haar blauwe ogen de mijne vasthouden. „En ik hou van jou, April, en ik weet dat Pierce je held was—en nog steeds is. Dat is hij altijd geweest. Maar je moet verstandig zijn. Je moet er op zijn minst rekening mee houden dat hij er misschien niet meer is.“
Ik deins bijna terug. Ik haat de emoties die onvermijdelijk naar de oppervlakte komen. Mijn ogen en kaken verkrampen bij de gedachte dat hij er misschien niet meer is. „Bedankt. Ik ben geen idioot, Zoya. Ik besef heus wel dat hij misschien... dood is.“
„Jensen trouwens ook“, voegt ze eraan toe. „Jullie moeten allemaal realistisch blijven. Denken jullie serieus dat jullie hem mee terug kunnen nemen naar deze plek? Hoe dan?“
Ik heb zo ontzettend veel te zeggen, maar als ik mijn mond opendoe, komt er geen enkel geluid uit.
„Je kunt hem niet zomaar naar hier terugbrengen. Ze hebben hem gebrandmerkt als een oplichter. Al de erkenning voor zijn ontwerpen ging naar Vincent. Hij zal onmiddellijk worden weggestuurd—eruit getrapt! Ze zullen hem keihard uitlachen!“ Ze schudt haar hoofd alsof ze eigenlijk mij wil door elkaar schudden. „Er is al zoveel schade aangericht, en er zijn al zoveel levens verwoest...“
Ik weet dat ze het heeft over de TP-shifters en hoe zij werden verbannen uit het leven waar ze zo van hielden. Deze plek voelt zo verkeerd en kil zonder hen, vooral met al die AI-robots die hier nu rondlopen. Deze plek is een aanfluiting geworden. Vincent heeft werkelijk alles wat met Pierce te maken had genadeloos weggewist. Hij heeft elk spoor van hem op deze plek compleet uitgewist.
Ze loopt op me af en gaat verder. „Als Pierce door een wonder nog leeft, dan is dat na vijftien zware jaren op een onherbergzame planeet, April. Wat denk je dat je zult aantreffen? Een schim van de man die hij was?“
Ik blijf standvastig en houd mijn kin omhoog. „Ik breng hem terug.“
„Dat hoop ik ook. Dat hoop ik echt“, zegt ze met een lichte trilling in haar stem, „maar dit is een vreselijk gevaarlijk spelletje dat je op het punt staat te spelen. Alleen al de wetenschap dat je naar hem op zoek bent, zal je in de gevangenis doen belanden met een verzonnen aanklacht. Vincent weet dat de straf van Pierce is verstreken. Denkt hij dat Pierce nog leeft? Fuck no. Maar dan nog mag hij absoluut niet weten dat je naar hem zoekt. Zelfs een kans van één procent is genoeg om Vincent helemaal te laten flippen.“
„Ik moet met Zora spreken.“ Zij is vast de sleutel tot het vinden van Pierce.
Zoya lacht cynisch. „Waarom? Ze is tegenwoordig niet meer dan een verwelkte bloem. Ze is veranderd in een brabbelende gek. Het is hartverscheurend om te zien.“
„Ik moet haar toch spreken.“
De Fairy Godmother heeft zichzelf nooit vergeven voor wat ze heeft gedaan. Nadat Pierce was veroordeeld en afgevoerd, besefte ze eindelijk haar fatale fout en de omvang van haar verraad op die dag. Ze werd op het allerhoogste niveau gemanipuleerd. Ik betwijfel of Pierce het haar ooit echt kwalijk heeft genomen. Een deel van mij denkt dat er die dag een betovering over haar is uitgesproken. Ze leek namelijk vreemd onverschillig en gedroeg zich bijna robotachtig.
Ik zal nooit geloven dat ze zoiets vrijwillig deed. Ze wisten haar er gewoon van te overtuigen dat Pierce FGI probeerde over te nemen en haar eruit wilde gooien. Terwijl dat ironisch genoeg precies was wat Vincent zelf van plan was.
Pure onzin.
Er was geen enkele uitdrukking van woede op zijn gezicht te lezen toen Zora tegen hem stemde. Slechts een blanco en ijzig masker. Geen schok, geen verontwaardiging. Het leek alsof hij heel goed besefte dat ze was gemanipuleerd, en hij leek haar al te hebben vergeven. Het was bijna alsof hij al die tijd al wist wat er stond te gebeuren en zich daarop had voorbereid.
Het inzicht van Pierce is altijd een groot mysterie geweest.
Zora weigert stelselmatig haar toverstaf aan te raken, de staf die haar jeugd en kracht gaf. Ze wil nu net als Pierce een langzame en pijnlijke dood sterven. Ze is bezig langzaam zelfmoord te plegen om zichzelf te straffen. Eerlijk gezegd geef ik haar geen ongelijk. Als ik de oorzaak was van de dood van Pierce Charming, zou ik precies hetzelfde voelen. Maar ik weet dat ze het niet met opzet deed, en dat moet ik haar vertellen.
„Ik weet niet of dat enig nut heeft...“ Haar stem ebt weg terwijl ze nadenkend op haar onderlip bijt.
„Ik wil haar gewoon een paar vragen stellen.“
„Waarover dan?“
„Over Pierce.“
Ze barst in lachen uit. „O, natuurlijk gaat het weer over Pierce. Naar wie zou je anders willen informeren?“ Ze schudt haar hoofd en neemt me een tijdje grondig in zich op. „Waarom heb je eigenlijk nooit geprobeerd om zijn aandacht te trekken?“ Ze kijkt me keurend van top tot teen aan. „Waarom draag je altijd die vreselijke kleding? Ik heb al zoveel gezeurd over je kledingkeuze, en je hebt er nooit iets aan veranderd. Als je dan toch zo geobsedeerd was door Pierce, waarom heb je dan nooit geprobeerd om op te vallen?“
Ik verbleek. „De aandacht van Pierce trekken? Ben je helemaal gek geworden?!“ Bij de gedachte alleen al beginnen mijn wangen te gloeien. Ik kon me al nauwelijks inhouden toen hij überhaupt naar me keek. Het is al genoeg om te bedenken dat hij me zoveel jaren geleden tijdens de missie van Jensen in zijn armen hield. Alleen al de gedachte daaraan laat mijn hele lichaam tintelen.
Als hij écht interesse in me had getoond... Lieve hemel, ik zou ter plekke sterven. Hij zal ongetwijfeld de boeken ingaan als de mooiste man die ik ooit heb gezien. Maar dat is niet alles. Ik begin al bijna te zwijmelen als ik alleen maar aan hem denk. Hij is gewoon alles voor me.
Waar moet ik überhaupt beginnen?
Waar moet ik in hemelsnaam beginnen?
Ze grijnst naar me, alsof ze de obsessie gewoon van mijn gezicht kan aflezen. „Hij was echt niet zo beangstigend, April. Ik weet heel goed dat je een fantastisch figuur hebt onder al die lompe kleding. Je had er gewoon gebruik van moeten maken.“
Ik snuif.
Ze kijkt me aan en trekt een dunne wenkbrauw op. „Ik snap wel dat hij nogal intimiderend overkwam. Maar jij maakte het jezelf ook niet makkelijk met je afschuwelijke pakken“, merkt ze op met een vertrokken gezicht.
„Precies.“ Ik werp haar een veelzeggende blik toe, want ik heb zo mijn redenen. Die redenen zitten al zolang ik me kan herinneren diep in me geworteld. Ze hebben me lang geleden al in een hokje geplaatst. „Die man ging uit met de mooiste vrouwen uit het hele universum. Hij hoefde maar met zijn vingers te knippen en een bloedmooie godin uit welk sterrenstelsel dan ook viel in katzwijm.“ Ik schud mijn hoofd en kijk naar mijn handen. „Mijn uiterlijk schreeuwt gewoon de naam Pam—“
„April, hij is een Charming. Dat kun je hem toch niet kwalijk nemen. Het zit in zijn bloed. Pierce is een beauty vampire. Ooit van die term gehoord?“
Beauty vampire.
Ik trek een wenkbrauw op. „Dat kan ik me niet herinneren...“ Mijn stem ebt weg en ik frons bedenkelijk.
Zoya grijnst. „Jij bent zo geobsedeerd door Pierce en je weet niet eens waar hij vandaan komt?! Ik dacht echt dat je dat wist.“ Ze begint te lachen.
„Ik had nooit de middelen om dat te onderzoeken, Zoya. Eerlijk gezegd ben ik geschokt dat jij het wél weet. Ik heb echt geprobeerd om elk beetje informatie te vinden dat ik in handen kon krijgen“, bijt ik van me af, hoewel ik enorm geïntrigeerd ben. „Alles rondom Pierce is in nevelen gehuld. Het is bijna onmogelijk om iets over hem te vinden. Tijdens de laatste missie“—ik staak even in gedachten—“zag ik hem iets doen wat ik nog nooit eerder had gezien. Hij bezat een eeuwenoude kracht. Daarom wil ik met Zora praten.“
Ik wil simpelweg antwoorden, zeker als ik hem ga zoeken. Anders heb ik totaal geen hoop om hem daadwerkelijk te vinden.
„Nou, ja, nu is er natuurlijk niets meer over hem te vinden. Hij is volledig uit de geschiedenis van FGI gewist. Hij staat nu alleen nog maar te boek als verrader en oplichter.“ Ze valt even stil. „Maar ik denk dat persoonlijke informatie überhaupt niet toegankelijk was voor het lagere personeel toen hij hier nog werkte“, overpeinst ze. „Niet beledigend bedoeld. Maar hij komt nu eenmaal uit een erg beroemde familie—de Charmings. Vandaar de achternaam.“ Ze zegt het alsof er bij mij een belletje zou moeten gaan rinkelen.
„De Charmings? Buiten dat het zijn achternaam is, weet ik absoluut niets over hen“, antwoord ik. Ik verslind de nieuwe informatie alsof het een drug is. Ik heb altijd in een geïsoleerd bubbeltje geleefd. Van kinds af aan werd ik zo beschermd gehouden. Het is dus geen wonder dat ik compleet onwetend ben. „Ik begrijp wel dat het zijn achternaam is. Maar wat nog meer?!“, vraag ik dwingend. „Waarom heb je me dit niet veel eerder verteld?“
„O hemel.“ Ze schudt haar hoofd. „Ik laat Zora je er wel over vertellen. Ik heb namelijk nul geduld voor het vertellen van lange verhalen.“ Ze kijkt alsof ze pijn heeft. „Ik ben geen goede verhalenverteller. Vraag dat maar aan mijn kinderen. Ik haat het, en bovendien moet ik zo weg.“
Ik begin te lachen. „Ik heb het gehoord“, zeg ik in mijn beste Zoya-accent. „Er was eens een prinses. Ze was heel braaf voor haar moeder. Ze at altijd netjes al haar groenten op. Op een dag ontmoette ze een prins, maar ze besloot zich eerst te focussen op haar carrière. Uiteindelijk leefde ze nog lang en gelukkig. Ga nu maar snel slapen.“
Ze kijkt onder de indruk. „Erg goed. Dat verhaal ga ik vanavond zeker aan Layla vertellen.“
Layla is vier jaar oud en de jongste van de vijf kinderen. Ze lijkt sprekend op haar moeder. Hoewel je dat bij de intense Zoya misschien niet meteen zou verwachten, is ze een uitzonderlijk goede moeder. Al moet ze misschien wel iets beter op haar taalgebruik letten in het bijzijn van die kleine deugniet. Laatst vertelde Layla, met een doodserieus gezicht, een van Vincents mannen dat hij moest opflikkeren. Daarna stak ze haar duim weer in haar mond en ging rustig verder met duimen.
Dion gaf haar lachend een boks toen ze zich omdraaiden. Ik zag het gebeuren en het maakte me aan het lachen.
Als ik opkijk, merk ik dat Zoya me peinzend bestudeert. „Wat is er?“
„Ik moet je iets vertellen.“
Ik trek mijn wenkbrauwen op. „Oh ja? Gaat het over Pierce?“ Mijn hartslag schiet omhoog.
„Nee.“
„Over wie dan?“
„Over jou.“
