De eerste opstandeling
Auteur
B. Shock
Lezers
2,3M
Hoofdstukken
87
Een Beest Ontwaakt
De lichten in de kamer worden langzaam feller en onthullen een rij capsules tegen de metalen wand.
Elke capsule is gemaakt van glad, donker metaal zonder zichtbare naden of schroeven. Ze zijn ovaalvormig en staan rechtop in uitsparingen in de muur.
Een van de capsules in de lange rij maakt een sissend geluid terwijl er een streep verschijnt op het oppervlak en stoom ontsnapt uit een ventilatieopening eronder. De deur van de capsule schuift open en vloeistof stroomt naar buiten, weglopend in afvoeren in de vloer.
Als de deur opengaat, is er een grote mensachtige figuur zichtbaar, opgerold als een bal met een doorzichtige bubbel-achtige substantie eromheen. Het wezen beweegt terwijl de substantie openbreekt en het lichaam op de vloer valt.
Luid, raspend ademhalen vult de lege ruimte terwijl het langzaam begint te bewegen na het plotselinge ontwaken. Zijn lange staart ligt uitgestrekt op de vloer met een metalen blad aan het uiteinde, en zijn lange klauwen trillen voordat ze over het koele metalen oppervlak van de grond krassen.
Het wezen gromt, waarbij scherpe tanden zichtbaar worden, en duwt zichzelf dan omhoog in een zittende positie op handen en knieën. Een geklauwde hand gaat naar zijn hoofd, raakt de natte zwarte haarstreng aan en de gebogen hoorns versierd met zilveren metalen clips.
Een vrouwelijke stem klinkt door de luidsprekers van het schip, waardoor het wezen opschrikt.
'Goedemorgen commandant... u heeft ongeveer 367 dagen geslapen. U bent de eerste die wakker wordt en bent uitgekozen om de nieuwe bevindingen van het schip te bekijken die het beste aansluiten bij wat onze soort zoekt.'
Opkijkend dwaalden zijn wilde zilveren ogen door de ruimte, even stilstaand bij het grote raam dat uitkeek op de ruimte.
Terwijl hij opstond, strekte hij voorzichtig zijn stijve spieren. Hij draaide zijn hoofd rond, haalde diep adem en opende zijn ogen opnieuw, starend in het niets.
'Laat me de bevindingen zien...' klonk zijn geïrriteerde en ruwe stem.
Een lichtscherm verschijnt voor hem, met talloze afbeeldingen van een andere mensachtige soort met diverse fysieke kenmerken, en hun thuiswereld vol vreemde planten en dieren.
Zijn zilveren ogen keken aandachtig toe terwijl informatie binnenstroomde over allerlei onderwerpen betreffende de soort, waaronder hun tradities, wapens, lichaamsbouw en meer.
Duizenden video's en foto's flitsten voorbij, bijna te veel voor de man terwijl zijn staart achter hem heen en weer zwiepte. Grommend zwaaide hij met zijn arm naar het lichtscherm, waardoor het verdween. 'Genoeg!'
Hij greep opnieuw naar zijn hoofd, blijkbaar pijn lijdend door de overvloed aan informatie. De computerstem van het schip zweeg, wachtend op zijn volgende bevel.
'Voer de tests uit om de compatibiliteit in te schatten,' beval hij.
De computerstem sprak weer, en toonde een nieuw, veel kleiner lichtscherm met vreemde symbolen en een eenvoudige afbeelding van het lichaam van de andere soort. 'Ik heb de resultaten al. Het grootste deel van de soort heeft een 78% kans op compatibiliteit met de onze.'
Hij liet zijn hand zakken van zijn gezicht om met interesse naar de resultaten te kijken. '...zijn ze getest? Om te zien of de schatting klopt?'
'Nee,' was het enige antwoord van de computer.
Hij pauzeerde even en wuifde het scherm weg voordat hij naar het grote glazen raam liep dat uitkeek op de planeet beneden.
Hij staarde ernaar, diep in gedachten verzonken.
'Maak de andere leiders wakker...'
'Ja, start ontwaakproces.'
De computerstem van het schip zei dit, en verschillende capsules in de rij achter hem begonnen te sissen terwijl ze opengingen, overal vloeistof lekkend...
Zijn staart krulde van opwinding bij het veelbelovende idee van een nieuwe, compatibele soort.
Verschillende luide geluiden achter hem deden hem wegkijken van de blauw-groene planeet terwijl meerdere lichamen op de vloer vielen na uit hun slaapkapsules te zijn vrijgelaten, net zoals hij was ontwaakt.
Elk lichaam hoestte en begon wakker te worden terwijl de effecten van de lange slaap langzaam verdwenen.
Het wezen dat voor de glazen wand stond, keek snel terug naar de grote planeet voor hem. Hij kantelde zijn hoofd opzij en kruiste zijn armen voor zijn borst.
'Computer, hoe heet dit grote ruimteobject?'
De computerstem sprak opnieuw om de vraag te beantwoorden.
'Aarde...'
