Gebroken koningin Boek 6
Auteur
Danni D
Lezers
47,8K
Hoofdstukken
10
Ariel balanceert haar verantwoordelijkheden als leider en familielid, terwijl ze haar weg probeert te vinden in de emotionele nasleep van het vertrek van haar moeder. Wanneer haar vader besluit terug te keren naar hun oude roedel, vergezellen Ariel en haar zus Natalia hem, waarbij ze familiegeheimen ontdekken en de uitdagingen uit hun verleden onder ogen zien. Terwijl ze ernaar streven hun worstelende roedel te helpen, moet Ariel een evenwicht vinden tussen haar plichten, relaties en de zoektocht naar heling, en dat allemaal terwijl ze zich voorbereidt op een nieuwe toekomst.
Nieuwe Realiteit
ARIEL
„Heb ik je al verteld hoe dankbaar ik ben dat mijn vader bij ons mag wonen sinds Dianne is vertrokken?“ vraag ik aan Alex, terwijl ik ontspannen figuurtjes op zijn blote rug teken.
„Dat heb je,“ antwoordt hij. „Maar ik zeg geen nee als je me nog eens laat zien hoeveel je me waardeert,“ plaagt hij.
„Je bent onverzadigbaar, mijn Alfa,“ zeg ik, terwijl ik hem dichter tegen me aan trek en zijn geur inadem. We hebben vanochtend al een keer de liefde bedreven. „Maar wie ben ik om nee te zeggen tegen zo'n mooi gezicht…“
***
Wanneer Alex en ik onszelf eindelijk uit bed slepen, loop ik naar beneden en vind ik Natalia in de keuken, waar ze zonder succes cupcakes probeert te bakken.
Het is moeilijk te geloven dat Xavi morgen al één jaar wordt. En dat Natalia en ik nu vredig samen cupcakes maken voor de pup die ze kreeg met mijn ex-voorbestemde mate.
Niemand kan beweren dat het leven hier saai is.
Toch is de roedel nu gevuld met een vreemd soort rust na al het drama dat we vorig jaar met Fate en Selene hadden.
„Ik kan niet geloven dat ze zomaar is gegaan,“ zegt Natalia, terwijl we de bakblikken met cupcakes uit de oven halen en ze beginnen te versieren.
„Het is mam,“ antwoord ik. „De dingen die ze doet, verbazen me allang niet meer. Maar ik wou wel dat ze had nagedacht over de gevolgen voor ons gezin.“
Ik snuif, want ik weet dat dat belachelijk is.
„Dianne heeft nog nooit aan iemand anders dan zichzelf gedacht,“ voeg ik eraan toe. „Om papa achter te laten voor een rijke wolf die ze helemaal niet kent...“
Natalia zucht om de rommel die we hebben gemaakt. „Ze hield altijd al van mooie dingen... In tegenstelling tot deze rampen.“
We prikken in de klonterige, misvormde cupcakes waarvan het glazuur nu langs de zijkanten naar beneden druipt.
„Misschien hadden we een expert moeten inhuren. Of in ieder geval om hulp moeten vragen,“ zeg ik.
„Dan is het maar goed dat ik vooruit heb gedacht en al een heleboel lekkernijen van onze bakkers heb geregeld,“ lacht Maria vanuit de deuropening.
Mijn schoonmoeder loopt naar binnen, terwijl Xavi en Camelia zich aan haar jurk vastklampen.
Xavi rent naar Natalia om haar een knuffel te geven, en daarbij laat ze per ongeluk een cupcake op hem vallen.
„Je bent mijn redding, Maria!“ zegt Natalia, terwijl ze Xavi tot zijn grote ongenoegen probeert schoon te maken.
„Helemaal niet, lieverd,“ zegt Maria. „Ik ben gewoon goed in het organiseren van feestjes.“
„Ik wilde het nog met je hebben over die organisatietalenten,“ zeg ik tegen haar, denkend aan de miljoen dingen die ik vandaag nog moet doen.
Bovenop al mijn taken als Koningin en Krijger heb ik besloten om weer een mate-weekend te organiseren na al het drama dat werd veroorzaakt door het verbreken van de bestaande banden.
„Heb je mijn vader trouwens nog gezien sinds het ontbijt?“ vraag ik, voordat ik de kamer verlaat.
„Nee, schat,“ antwoordt Maria. „Hij zei wel dat hij bij Steve wilde gaan kijken in het trainingscentrum.“
Natalia fronst. „Hij is de laatste tijd vaak in het trainingscentrum. Ik weet niet of dat op zijn leeftijd wel een goed idee is.“
„Papa is nog jong genoeg om een geweldige krijger te zijn, Natalia,“ zeg ik. „Maar ik zal erop letten dat hij niet overdrijft.“
Ik laat hen achter om de rommel op te ruimen terwijl ik naar het trainingscentrum loop.
Ik wou dat ik wist hoe ik mijn vader kon helpen om te gaan met het plotselinge vertrek van Dianne.
Hij hielp mij immers ook om een nieuwe roedel te vinden na de afwijzing van Xavier.
Ik voel me erg nutteloos nu ik hem niet op dezelfde manier kan helpen.
Hij weigert pertinent om over Dianne te praten of zelfs maar over een terugkeer naar zijn thuis, de Crescent Moon Pack.
***
In het trainingscentrum is het zo druk als altijd. Onze krijgers doen oefeningen of werken gewoon aan hun eigen vaardigheden.
Een paar nieuwe rekruten stuntelen over een hindernisbaan terwijl Steve zijn hoofd schudt en instructies schreeuwt.
Ik zou daar bij Steve moeten staan.
Als Generaal is het mijn plicht om de nieuwe rekruten te begeleiden, maar ik wist niet eens dat deze groep bestond...
Ik moet echt de troep op mijn bureau opruimen en me als een goede Generaal gedragen als ik Dave's nagedachtenis wil eren.
In de hoek slaat mijn vader een bokszak helemaal aan gort, terwijl een paar andere krijgers hem voorzichtig in de gaten houden.
Aan zijn voeten ligt nog een andere bokszak, helemaal aan flarden.
Oh, pap...
Ik pak de bokszak vast terwijl hij de ene na de andere klap blijft uitdelen, zonder mijn aanwezigheid zelfs maar te erkennen.
Dit gaat nog een paar minuten zo door voordat ik achter de zak vandaan stap en zijn handen vastpak.
„Ik denk dat het genoeg is geweest, pap. Zullen we wat water pakken?“
Hij knippert een paar keer met zijn ogen. Het is alsof hij nu pas doorheeft wie ik ben.
„Het gaat prima met me, kleine krijger,“ hijgt hij. „Je hoeft je geen zorgen om mij te maken.“
Toch gooi ik hem een flesje water toe.
„Ik zal me altijd zorgen om je maken, pap. Je bent er mijn hele leven al voor me. Ik wil jou nu ook helpen. Je hebt helemaal niet gepraat over wat er met Dianne is gebeurd...“
„En dat ga ik ook niet doen. Je moeder heeft haar keuze gemaakt en nu kunnen we alleen maar verdergaan,“ onderbreekt mijn vader me, zoals hij altijd doet wanneer het gesprek op Diannes vertrek komt. „Laat me dit verwerken op de manier die ik ken, Ariel.“
„Laat me dan in ieder geval je handen intapen. Je maakt ze helemaal kapot als je niet uitkijkt.“
„Als jij je daar beter door voelt,“ glimlacht hij mild.
Ik veeg het bloed van zijn handen en wikkel er voorzichtig tape omheen.
Hij woelt door mijn haar, net als vroeger toen ik klein was. Daarna loopt hij naar de matten en wacht hij op een trainingspartner.
„Fijn dat je er bent, Generaal,“ zegt Steve, die naar me toe loopt terwijl ik toekijk hoe mijn vader met een jonge krijger spart.
„Het spijt me, Steve. Ik was de nieuwe rekruten van vandaag helemaal vergeten. Mijn bureau is één grote puinhoop.“
„Geen probleem, ik los het wel op. Al dat papierwerk is de reden waarom ik nooit een promotie wilde. Ik ben veel beter in trainen dan in het invullen van papieren en Godin weet wat nog meer,“ lacht hij.
„Mij hoef je dat niet te vertellen!“ zeg ik. „Ik wist nooit dat er zoveel papierwerk komt kijken bij het leiden van een roedel. Ik heb het gevoel dat ik verdrink in mijn plichten als Generaal en Koningin...“
Steve fronst. „Gaat het wel goed met je, Ari?“
„Ja... Meestal wel. Ik moet gewoon weer aan de slag.“
„Vergeet niet om hulp te vragen als je het even niet meer trekt.“
„Zal ik doen, maak je geen zorgen,“ zeg ik.
Ik draai me om om weg te gaan, maar denk dan nog aan iets belangrijks.
„Hé, Steve?“ zeg ik. „Zou je alsjeblieft een beetje op mijn vader willen letten als je hier bent?“
Steve knikt me geruststellend toe.
PETER
Leeg.
Dat is het enige wat ik tegenwoordig nog voel.
Ik kom terug van de training en vind een lege kamer. Een leeg bed. Een gapend gat waar ooit onze band was.
Het is al weken geleden dat Dianne is weggegaan, maar ik reik nog steeds over het bed in de hoop haar dichter tegen me aan te trekken… om te voelen hoe ze zich tegen me aan vlijt zoals ze vroeger deed toen we nog jong en verliefd waren. Alles was toen veel makkelijker.
Vroeger brachten we onze dagen stiekem door in de drive-in bioscoop als we eigenlijk ons huiswerk moesten maken, en gingen we ijsjes eten na mijn trainingen...
Wie had ooit verwacht dat een klein plastic staafje iemands leven net zo kon veranderen als die zwangerschapstest met het onze deed?
Ik hield zielsveel van Dianne, zelfs na onze achttiende verjaardagen toen we beseften dat we geen voorbestemde mates waren.
Ik ging nog meer van haar houden toen ze me vertelde dat ze zwanger was.
Ik dacht dat we er goed aan deden om elkaar toch als mates te claimen...
Ik voelde alleen maar liefde en blijdschap toen ik eerst Ariel en later Natalia in mijn armen hield, ontzettend trots op mijn gekozen mate en de familie die ze me had geschonken.
Nu is er alleen nog maar leegte.
„Waarom, Dianne? Waarom was ik niet goed genoeg voor jou om te blijven?“
Ik schud mijn hoofd en trek de dekens van het bed.
De bank bij het raam lijkt een betere plek om te proberen te slapen.
Ik wil niet nog een nacht doorbrengen met het reiken naar iemand die er niet is.
Iemand die er nooit meer zal zijn…
