Geketend: Las Vegas Bastards
Auteur
Sarah N. Fox
Lezers
17,7K
Hoofdstukken
84
Ze had gezworen dat ze haar duistere verleden achter zich had gelaten – een nieuwe naam, een nieuw leven en een schone lei. Maar Vegas vergeeft noch vergeet. De heersers van de stad – vijf meedogenloze broers die elke centimeter van de schitterende chaos in handen hebben – hebben haar zojuist opgeëist. Ze willen antwoorden. Controle. Misschien zelfs haar overgave. Elke blik wekt woede op, elke aanraking vervaagt de grens tussen gevaar en verlangen. Ze heeft eerder tegen monsters gevochten, maar dit keer is het slagveld haar eigen hart. Want één keer de duivel overleven was al moeilijk genoeg, maar vijf overleven die haar doen branden, is misschien wel onmogelijk.
Hoofdstuk 1
ANASTASIA
Las Vegas beloont monsters. Vanavond heb ik er een opgesloten.
Felle neonlichten brandden boven de Strip, een koortsachtig sterrenstelsel van leugens en verlangen. De stad gloeide onder het gewicht van de hitte; levendig tot diep na middernacht. Ze gedijde op slecht gedrag dat ze niet langer probeerde te verbergen. Zonde stond hier gelijk aan geld, macht was een show en gerechtigheid was slechts een droom.
Maar niet vanavond. Vanavond maakte ik het waar.
De bordeelkoning was een gevaarlijke man die zich had verscholen terwijl het systeem meisje na meisje in de steek liet. Nu zat hij in een cel en zijn imperium lag in diggelen terwijl zijn geheimen bewijsmateriaal werden.
Twee jaar van mijn leven heb ik besteed om hem ten val te brengen. Twee jaar die ik heb doorgebracht met het doorspitten van gesloten dossiers en met het opsporen van mensen waarvan niemand wilde dat ik ze zou vinden. Twee jaar waarin ik vrouwen overtuigde om te praten terwijl ze hadden geleerd dat spreken gevaarlijk was.
Iedereen had gezegd dat het onmogelijk was. Maar ik had een manier gevonden. Dat doe ik altijd.
De adrenaline stroomde nog door mijn lichaam terwijl ik naar huis reed. Overwinning klopte onder mijn huid. Dit was het soort overwinning dat carrières bouwde en krantenkoppen haalde. Het soort dat van mij een serieuze kanshebber zou maken als hoofdofficier van justitie.
De media hadden me al de nieuwe held van de stad genoemd. Krantenkoppen met mijn naam waren overal.
HOPELOZE ZAAK VERANDERD IN OVERWINNING
ANASTASIA QUINN HAALT MISDAADORGANISATIE ONDERUIT
Ze lieten het makkelijk klinken. Dat was het niet.
Maar belangrijker nog: deze overwinning trok meisjes uit het duister en probeerde ze hun leven terug te geven.
Mijn assistent zou afhandelen wat er daarna volgde voor de slachtoffers: tijdelijke huisvesting, hulp bij hun trauma en arbeidsbemiddeling. Het was geen gerechtigheid, niet echt, maar het was een begin.
Ik parkeerde voor mijn appartementengebouw. Ik woonde hier al jaren, al lang voor de loonsverhoging en onderscheidingen.
Ik kon me nu iets beters veroorloven, iets mooiers. Maar ik hield van deze plek. Het was dicht bij de universiteit. Rustig. Normaal. De lucht rook naar koffie en oude boeken in plaats van parfum en verdriet.
Normaal was een troost. Een bescherming.
Ik liep de trap op. Elke stap herinnerde me eraan hoe lang de nacht was geweest. Mijn voeten deden pijn in mijn hakken. Ik was zo moe. Het enige wat ik wilde, was een glas wijn, een goed boek en een lange, hete douche. Misschien de mogelijkheid om te slapen zonder te dromen van rechtszalen en bange ogen.
Ik stak mijn sleutel in het slot en draaide hem om. Ik opende de deur, maar op het moment dat ik naar binnen stapte, voelde iets verkeerd. Ik verstijfde. Elke spier blokkeerde. De duisternis voelde zwaar en verkeerd aan.
Ik deed het licht aan. Niets. Geen licht van de gang. Geen vertrouwd geluid, geen verwelkomende gloed. Alleen een stilte die van alle kanten naar binnen drukte, strak en wachtend.
Ik drukte opnieuw. Klik. Niets.
Mijn hart klopte sneller. Langzaam ademhalen. Blijf in controle.
Ik reikte in mijn tas en sloot mijn vingers om mijn Glock. Het vertrouwde gewicht stelde me gerust. Veiligheidspal eraf. Wapen naar beneden gericht. Voorzichtige stappen.
Toen zag ik hem.
Hij stond bij het raam. Zijn lichaam was omlijnd door maanlicht en schaduw. Lang. Een meter vijfentachtig, misschien. Slanke spieren bewogen onder een donker shirt. Elk deel van hem zag er precies en beheerst uit.
Toen hij zich omdraaide, ving de scherpe lijn van zijn kaak het licht. Zijn ogen waren donker. Ik kon de blik in zijn ogen niet lezen. Hij was kalm op een manier die me nerveus maakte.
Hij bewoog niet. Sprak niet. Hij keek me alleen maar aan. Hij zag eruit alsof hij volkomen op zijn gemak was, als een jager die zich geen zorgen maakt over zijn prooi.
'Verkeerd appartement,' zei ik, terwijl ik mijn wapen hief. 'Als je hier bent om me bang te maken, heb je de verkeerde vrouw uitgekozen. Wat wil je?'
Hij reageerde niet. Toen hij sprak, klonk zijn stem door de duisternis. Die was glad en laag, als rook. Het soort stem dat bedoeld was om te verleiden, niet om te bedreigen.
'Je huidige leven beëindigen.'
Een scherpe, koude lach ontsnapte me. 'Ik ben heel gelukkig met mijn leven,' zei ik. Mijn stem was stabiel en koud. 'Vertrek. Nu.'
Er lag macht in zijn blik. Afgemeten. Beheerst. Zeer weloverwogen. Maar onder de oppervlakte bewoog iets. Iets dat niet thuishoorde op het gezicht van een man die zonder toestemming mijn huis was binnengedrongen.
Interesse. Spijt. Herkenning.
'Je huidige leven beëindigen,' zei hij opnieuw, langzamer deze keer. 'Anastasia Devlin.'
Devlin.
De wereld kantelde. Die naam raakte me hard. Hij sloeg de adem uit mijn longen.
Anastasia Devlin was dood; begraven en vergeten. Dat leven had ik stap voor stap uitgewist. Ik had het uit elk register verwijderd en verzegeld onder lagen van nieuwe namen en zorgvuldig opgebouwde stilte.
Mijn greep verstevigde op het wapen. Mijn vingers werden gevoelloos en mijn hart bonkte in mijn oren. Even vergat ik hoe te ademen. Ik vergat waar ik was. Het enige wat ik kon horen was die naam die echode in mijn hoofd, getrokken uit een graf dat ik zelf had gegraven.
Wie is deze man? En hoe was hij erachter gekomen?
Ik voelde hoe de lucht zich verplaatste en een briesje streek langs mijn linkerkant. Het voelde verkeerd aan op een manier die ik niet meteen kon benoemen. Mijn maag draaide zich om.
Een andere man stapte uit mijn donkere keuken. Hij was langer dan de eerste. Een meter drieënnegentig, misschien meer. Zijn brede schouders vulden de deuropening. Een ingehouden kracht ging schuil achter zijn roerloosheid.
Ik had hem niet gehoord. Ik had hem niet eens opgemerkt. Jaren van training vertelden me dat ik dat wel had moeten doen. En toch bewoog hij door mijn blinde vlek alsof hij er altijd was geweest.
Het licht ving zijn ogen. Ze waren koel en onderzoekend. Het soort blik dat zwakheden vond en nooit wegkeek.
Voordat ik kon schieten, viel hij aan.
Hij bewoog als rook, stil en snel. De ene seconde had ik mijn wapen en de volgende was het weg.
Mijn arm werd achter mijn rug gedraaid tot er een pijn door mijn schouder schoot. Ik schopte en sloeg met mijn ellebogen en krabde met mijn nagels, maar het was alsof ik staal probeerde te buigen.
De man greep mijn paardenstaart en rukte eraan. Hij dwong mijn hoofd zo hard naar achteren dat de wereld explodeerde en ik sterretjes zag.
'Blake,' zei de man die me vasthield kalm, bijna geamuseerd. 'Je zei dat ze vrijwilliger mee zou komen.'
'Ik wist niet dat ze zo'n feeks was, Ty,' antwoordde degene die Blake heette met een ondertoon van duisterehumor in zijn stem.
Woede laaide door me heen, heet en onbezonnen.
De man bij het raam bewoog. Hij kwam weloverwogen en langzaam dichterbij. 'Geef haar het cadeau Finn,' zei hij kalm. 'Voordat ze het hele gebouw wakker maakt.'
Een scherpe steek schoot door mijn arm.
Nee.
Ik wrong en draaide en vocht met alles wat ik in me had. Adem scheurde uit mijn longen terwijl wrede handen mijn polsen verpletterden en me met verschrikkelijke kracht vasthielden.
Vuur raasde door mijn aderen, tegelijk brandend en koud. De drug had snel effect. Mijn knieën knikten terwijl de vloer bewoog.
Blake ving me op. Zijn greep was stabiel. Zijn gezicht hing boven het mijne met die donkere, ongrijpbare ogen. Mijn hartslag vertraagde, werd zwaar en voelde ver weg alsof het van iemand anders was.
Ik knipperde terwijl ik steeds minder kon zien; kleurschilfers vloeiden over in de schaduwen en hun stemmen rekten uit tot echo's.
Toen werd het donker.
