Haar Bezitterige Bewaker Boek 3
Auteur
E. R. Knight
Lezers
82,5K
Hoofdstukken
43
Achtergelaten bij het Orpheum
Haar Perfecte Troost
Emily gooide haar telefoon op de dekens van haar bed. Hij stuiterde één keer en lag toen stil.
Ze was pissig.
Parker had haar telefoontjes het afgelopen uur niet beantwoord. Hij hing nog steeds rond met het American footballteam, uren nadat hun training was afgelopen.
Emily was er trots op dat ze geen zeurende en aanhankelijke vriendin was, maar dit ging echt te ver.
Parker had beloofd om vandaag vroeg te zijn, omdat ze echt niet te laat wilde komen voor de musical van vanavond, die over precies een uur begon.
Emily was een groot fan van theater. Ze had drie volle maanden gespaard, zodat ze niet één, maar twee kaartjes voor de musical kon kopen.
Ze wilde graag tijd doorbrengen met Parker. Door alle drukte van de tussentijdse examens waren ze al heel lang niet meer uitgeweest.
Ze wilde dat deze dag speciaal zou zijn, gewoon met z'n tweetjes, maar het leek erop dat Parker andere plannen had.
Emily draaide zich om naar de spiegel. Ze had vandaag echt haar best gedaan. Haar haar was opgestoken in een losse knot op haar achterhoofd, wat haar slanke nek mooi liet uitkomen.
Ze droeg een mouwloze, marineblauwe jurk met een hartvormige halslijn die haar rondingen mooi liet uitkomen, en maakte de outfit af met een paar zwarte sandalen met hoge hakken.
Haar make-up was minimaal en bestond uit een vleugje blush op haar wangen, eyeliner die haar olijfgroene ogen accentueerde, en een beetje lipgloss op haar volle lippen.
Ze wrong haar handen ineen terwijl ze naar haar spiegelbeeld keek.
Dit was de tweede keer dat Parker haar liet zitten. De vorige keer was toen ze besloten om Thanksgiving bij hem thuis te vieren. Eigenlijk was dat met zijn oom en voogd, Gage.
Parker was enig kind. Zijn ouders hadden een bedrijf in Griekenland en woonden daar de meeste tijd.
Omdat ze er niet zo vaak voor Parker konden zijn, hadden ze hem naar Amerika gestuurd om bij de jongere broer van zijn moeder te wonen.
Hij en Emily hadden elkaar op de universiteit ontmoet. Zij studeerde geneeskunde aan MSU en zat in haar tweede jaar, terwijl Parker een derdejaars student was.
Ze was wees en was opgegroeid onder de hoede van haar huishoudster, die ervoor had gekozen om voor haar te zorgen nadat ze haar vader aan kanker had verloren. Haar moeder had de bevalling niet overleefd.
Nadat ze elkaar zes maanden kenden, had Parker haar mee uit gevraagd en kregen ze een relatie.
Ze waren nu een jaar samen. Emily herinnerde zich nog goed haar eerste kus met hem en de avond waarop ze haar maagdelijkheid verloor.
Het was op de dag dat ze acht maanden samen waren. Parker had haar die dag mee uit eten genomen en verteld dat hij van haar hield. Emily had zich de gelukkigste meid op aarde gevoeld.
Hij had haar die avond thuisgebracht. Maar toen hij haar welterusten kuste, stonden ze plotseling in haar studentenkamer elkaars kleren uit te trekken.
Ze hadden die nacht met elkaar geslapen en Emily kon het gevoel niet loslaten dat alles perfect was voor hen.
De musical waarvoor ze kaartjes had gekocht, was gebaseerd op een beroemde film, Mamma Mia, en zou plaatsvinden in het Orpheum Theater.
Ze keek weer naar haar telefoon, hopend dat hij zou overgaan, maar dat gebeurde niet.
Ze kon niet geloven dat Parker zo weinig rekening met haar hield.
Ze had hem gebeld voordat ze zich ging klaarmaken om hem eraan te herinneren op tijd te zijn, maar hij had haar afgesnauwd door te zeggen dat ze zich als zijn moeder gedroeg en hem op zijn zenuwen werkte.
Emily was gekwetst geweest, maar ze had het hem vergeven omdat ze dacht dat hij gewoon moe was en wat tijd nodig had om te ontspannen met de jongens.
De minuten tikten voorbij en Emily probeerde Parker nog een paar keer te bellen, maar hij nam niet op.
De voorstelling zou snel beginnen en ze was er zeker van dat het theater vandaag vol zou zitten. Ze begon behoorlijk gefrustreerd te raken toen plotseling haar telefoon ging.
Opgeschrikt pakte ze het toestel in de verwachting dat het gezicht van Parker op het scherm zou verschijnen, maar hij was het niet.
Haar hoop vervloog onmiddellijk.
Ze probeerde kalm te blijven, haalde diep adem en nam het gesprek aan. „Hallo?“
„Emily?“
Ze had die stem weleens eerder gehoord.
„Met wie spreek ik?“ vroeg ze.
„Het is Gage.“
Emily staarde verward naar de vloer. Waarom belde Gage haar? Waar was Parker in hemelsnaam?
