In de Sluier: De Engel van de Sirene
Auteur
K.D. Peters
Lezers
218K
Hoofdstukken
39
Hoofdstuk 1
„Dit is je enige kans,“ fluisterde hij in mijn oor terwijl ik op de koude, harde vloer lag. „Of je rent nu weg, of je sterft hier.“
Mijn lichaam deed pijn toen ik hem hoorde praten. Toch voelde ik ergens diep vanbinnen een nieuwe kracht.
Ik duwde mezelf langzaam omhoog. Mijn hoofd duizelde en mijn lichaam werkte tegen. Maar ik wilde niet opgeven, en zo kon ik trillend opstaan.
De man bleef dicht bij me. Hij keek rond en luisterde of mijn ontvoerders naar de kleine, vieze kamer kwamen. Ik zag hem wazig, maar hij kwam me bekend voor. Hij had honingblond haar, donkerbruine ogen en was slank maar sterk. Hij droeg een vieze spijkerbroek en een wijd, donker shirt.
Hij was de enige die me de afgelopen jaren had proberen te helpen. En nu probeerde hij me te redden van een vreselijk einde.
Mijn benen trilden zo erg dat ik me aan de muur moest vasthouden. Anders viel ik om terwijl ik probeerde te lopen. De man sloeg een arm om mijn schouders om me te helpen. Hij keek door de deuropening en trok me toen met zich mee naar buiten.
De gang waar we in kwamen, was net zo vies als de kamer. Ik hoorde in de verte geschreeuw. Dat was vast een arm slachtoffer dat net zo moest lijden als ik.
De man negeerde het geschreeuw. Hij hielp me om snel door de gang te lopen. Aan het einde was een vieze, metalen deur. „Deze kant op, Anya,“ zei hij zacht.
Buiten was het heel erg licht toen hij de deur opende. Ik kon bijna niets zien. Hoe lang was het geleden dat ik in de zon had gestaan? Ik rook ook meteen de sterke geur van dennenbomen en gras. Ik kon de vochtige lucht van het nabijgelegen bos bijna proeven.
Vrijheid! Dit was hoe vrijheid voelde!
De rust werd verstoord door geschreeuw vanuit het vervallen gebouw. Mijn hart begon sneller te kloppen en ik raakte in paniek.
Ze wisten dat ik weg was! Ze wisten dat ik probeerde te ontsnappen!
De man duwde me vooruit. „Ga! Ga hier weg!“ beval hij.
Het volgende moment rende ik het bos in. Ik had geen idee waar ik heen ging. Ik zag alleen een doolhof van bomen om me heen, terwijl ik blindelings vooruit bleef rennen.
Takjes en bladeren braken onder mijn blote voeten. De stekels deden pijn toen ze in mijn huid prikten. Mijn longen voelden alsof ze wilden ontploffen, maar ik kon niet stoppen. Als ik dat deed, zouden ze me pakken. En als dat gebeurde, zou ik sterven.
Ik hoorde geschreeuw in de verte toen ik over een boomwortel struikelde. Ik viel tegen een boom en schreeuwde het uit toen ik mijn zij schaafde. Maar ik trok mezelf snel overeind en ging door.
Ik bleef door de dichte struiken strompelen. Uiteindelijk kwam ik bij een steile helling. Ik stopte en keek over de rand. Ik probeerde goed te zien wat er voor me was. Het leek op een val van wel drie meter diep. De zijkanten en de bodem lagen vol met stenen. In het midden stroomde een klein riviertje.
Het water leek niet erg diep en was helder genoeg om de bodem te zien.
Ik luisterde scherp of ik geschreeuw of voetstappen hoorde. Maar ik hoorde alleen zingende vogels en het stromende water beneden. Ik haalde een paar keer diep adem, want mijn longen deden nog steeds pijn. Mijn lichaam was zo zwak. Ik dacht dat ik in elkaar zou zakken als ik nog verder liep.
Ik wist niet wat ik moest doen. Deze helling leek wel kilometers lang te zijn. Er leek geen manier te zijn om eromheen te gaan.
Het plotselinge gekras van een vogel liet me schrikken. Ik sprong op en mijn voet gleed uit op de rand van de helling. Voor ik het wist, rolde ik naar beneden. Toen ik in het water viel, werd alle lucht uit mijn longen geslagen.
Ik had overal pijn, waardoor ik niet kon bewegen. Ik kon daar alleen maar liggen. Ik voelde het koude water langs mijn rechterzij stromen.
Ik kon niet eens huilen terwijl ik daar lag. Ik dacht na over hoe triest mijn leven was geworden. Ik had zelf nooit voor dit leven gekozen. Ik had eigenlijk nooit iets goeds meegemaakt. Ik kende alleen maar verwoesting en de dood.
Hoeveel anderen waren er wel niet op die plek gestorven? En ik bleef maar leven, ondanks alle martelingen die ik had doorstaan.
Veel te veel, dacht ik toen ik mijn ogen sloot. Misschien verdien ik dit wel.
Hoe erg dit ook was, het voelde hier wel veel rustiger dan de rest van mijn leven. Het bos was heel stil, en het zachte geluid van het water was fijn. Ik voelde het warme zonlicht op me schijnen. Hoog in de bomen bleven de vogels zingen.
Er verscheen een glimlach op mijn gezicht. Als ik dan toch zou sterven, kon ik het hier tenminste in vrede doen.
Ik werd uit mijn gedachten gehaald toen ik iets in het water hoorde vallen. Ik spande me aan. Mijn hart begon sneller te kloppen toen ik hoorde dat iemand mijn kant op liep.
Oh God! Hadden ze me gevonden?!
Nee, wacht. Dit gevoel was anders dan bij de mensen die me gevangen hielden. Dit voelde veel zuiverder en erg machtig.
De persoon stopte achter me en knielde. Ik voelde zachte vingers in mijn nek om te voelen of mijn hart nog klopte.
„Je leeft,“ hoorde ik een mannenstem zeggen.
Ik had nog nooit zo'n sterke energie bij iemand gevoeld. Toch kon ik mijn lichaam niet bewegen. Toen ik het probeerde, voelde het alsof ik honderden kilo's woog.
De persoon ging voor me staan. Ik zag zwarte laarzen en een broek toen hij bij me knielde. Mijn ogen bewogen omhoog. Ik zag dat het een jonge man was van ongeveer negentien of twintig jaar oud. Hij had een knap gezicht, en hij keek me erg bezorgd aan.
Ik knipperde met mijn ogen. Ik probeerde te begrijpen wat ik zag. Hij leek wel op een mens, maar het was duidelijk dat hij dat niet was. Hij had gouden ogen en zijn wimpers leken wit. Zijn haar was ook heel licht. Toch wist ik zeker dat ik er lichtblauwe strepen in zag. Het glansde in de zon toen hij over me heen boog.
„Alsjeblieft... help me...“ wist ik te fluisteren.
De jongen keek over zijn schouder. We hoorden geluiden van mensen die in het bos boven de helling renden.
„Ik snap het. Dus zo zit dat,“ mompelde hij.
Ik voelde een windvlaag over me heen komen toen hij weer naar me keek. Tot mijn schrik zag ik dat er nu grote, donkere vleugels op zijn rug zaten. Hij tilde me voorzichtig op. Het deed ontzettend veel pijn, maar ik kon alleen mijn gezicht vertrekken. „Er is geen tijd om met hen af te rekenen. Zeker niet omdat jij er zo slecht aan toe bent. Denk je dat je het vol kunt houden tot ik je kan helpen?“
„Wat... wat ben jij...?“ ademde ik.
De jongen aaide over mijn gezicht en streek mijn natte haar naar achteren. „Doe geen moeite. Spaar je krachten en laat mij je redden.“
Zijn vleugels sloegen, en voor ik het wist vloog hij met me de helling af. Terwijl hij dat deed, werden mijn ogen weer zwaar. Uiteindelijk viel ik flauw.
Wakker worden ging heel langzaam. Het eerste wat ik hoorde, was het tikken van een klok. Het was zacht en rustig, en het stelde me gerust. Ik bleef stil liggen. Ik voelde de warmte om mijn lichaam en het zachte bed onder me.
Lag ik in een bed? Ik kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst in een echt bed had geslapen.
Langzaam opende ik mijn ogen. Ik knipperde een paar keer om beter te kunnen zien. Het eerste wat ik zag, was een blauwe hemel boven het bed. Verward draaide ik mijn hoofd om de kamer te bekijken.
Ik droomde niet. Ik was echt in een slaapkamer.
Het was bovendien een grote, luxe slaapkamer. Ik zag een kast, een eikenhouten kledingkast en een mooie witte kaptafel. Aan de linkerkant van de kamer waren grote ramen van de grond tot het plafond. Ze stonden wijd open. Een warme bries blies door de blauwe, satijnen gordijnen.
Waar ben ik? vroeg ik me af. Is dit de Hemel?
Ik verzamelde mijn krachten en probeerde langzaam rechtop te zitten. Ik greep naar mijn hoofd, want mijn oren suisden. Ik sloot mijn ogen even om de duizeligheid te laten zakken.
Toen ik ze weer opende, zag ik mezelf in de spiegel aan de andere kant van de kamer. Mijn donkere haar zat in de war en hing voor mijn groene ogen. Toch leek het alsof iemand het had gewassen. Ik had nu een veel te groot, wit shirt aan.
Ik keek naar beneden en zag verband onder het shirt zitten. Dat betekende dat iemand mijn wonden had verzorgd. Ik dacht dat ze me daarna in deze kamer hadden gelegd om beter te worden. Ik wist alleen niet hoe lang ik daar al was.
De deurklink bewoog plotseling met een klik, en ik keek hoe de deur openging. Er stapte een meisje binnen. Ze leek op een tiener, maar ik zag meteen dat ze geen mens was. Haar lange, lichtgroene haar hing mooi over haar schouders en rug. Ze had puntige oren en fel paarse ogen. Ze droeg een simpele, witte jurk met een kersenbloesempatroon op de rok. Ze gaf me een vriendelijke glimlach toen ze me zag.
„Lieve hemel, je bent eindelijk wakker!“ riep ze vrolijk.
Ik had moeite om te praten, en mijn keel deed pijn. „Wie ben jij? Waar ben ik?“
Mijn hoofd tolde toen ik besefte dat het bos geen droom was. Een of ander wezen had me gered en naar deze plek gebracht.
Het meisje, dat een Elf leek te zijn, ging naast me zitten. Ze pakte mijn hand vast en kneep er geruststellend in.
„Je hoeft niet bang te zijn. Je bent hier heel veilig. De Meester heeft je meegenomen nadat hij je gewond vond. Wij hebben je wonden verzorgd. Met een beetje rust zul je snel weer helemaal beter zijn,“ stelde ze me gerust.
„Waar is hier?“ vroeg ik.
Ik probeerde naar de rand van het bed te schuiven, maar ze hield me snel tegen.
„Alsjeblieft, doe rustig aan. Je kunt jezelf bezeren als je te snel beweegt.“
„Het gaat wel. Ik wil alleen wat meer rechtop zitten.“
De Elf twijfelde even, maar hielp me om op de rand van het bed te zitten. Ik liet mijn benen bungelen. Ze schonk een glas water voor me in uit een kan die op een tafeltje stond.
„Alsjeblieft. Je klinkt een beetje schor, dus drink dit maar op,“ bood ze aan.
„Dank je,“ zei ik. Ik nam een slok water. Ik dronk langzaam, zodat ik niet misselijk zou worden. Het voelde goed in mijn droge keel en hielp me om beter te praten. „Wie ben jij?“
„Oh, het spijt me. Ik ben onbeleefd, hè? Mijn naam is Maline. Ik ben een dienaar hier voor Meester Lyric. Hij heeft me gevraagd om voor je te zorgen terwijl je beter wordt,“ legde de Elf uit.
„Dus jij bent een Elf?“
„Dat klopt,“ bevestigde Maline. Ze boog wat dichter naar me toe en keek in mijn ogen. „Maar genoeg over mij. Jij bent veel interessanter. Jij bent een Nephilim, toch?“
Ze wist dus wat ik was. Ik vroeg me af of ze dat kon voelen, of dat iemand het haar had verteld.
Maar toen ik hierover nadacht, besefte ik wat ze daarvoor had gezegd. Ze zei dat ze een dienaar was, en haar meester Lyric had haar gevraagd om voor me te zorgen. Zou hij degene zijn die me gered had?
„Ja, dat ben ik. Maar wie is Lyric? Heeft hij mij hierheen gebracht?“ vroeg ik haar.
„Ja. We schrokken best wel toen hij zo met jou binnenkwam. Maar hij wilde je per se helpen. Hij is degene die alle beslissingen neemt. Dus we hebben natuurlijk gedaan wat we konden. We zouden hem ook nooit tegenspreken,“ legde Maline uit.
Ik begon de situatie langzaam te begrijpen. Ik was half mens en half Engel. Daardoor wist ik dingen die voor de meeste mensen geheim bleven over hoe de werelden in elkaar zaten.
Net als de Hemel en de Hel, was er nog een wereld naast de mensenwereld. Je kon er alleen komen via speciale doorgangen. Alleen magische wezens konden daar doorheen. Of heel soms een mens met pech. Deze wereld was het thuis van wezens die mensen zagen als sprookjes, maar die wel degelijk echt bestonden.
Dit was de wereld die meestal de Veil werd genoemd.
„Ik ben in de Veil,“ fluisterde ik toen ik het begreep.
„Dat klopt,“ bevestigde Maline.
Ze stond voor me met een lieve glimlach. Alles aan haar was oprecht vriendelijk. Het hielp me om me iets beter te voelen, maar niet veel. Ik wist nog steeds niet wat hun bedoelingen waren. De machtige wezens van deze kant kwamen normaal gesproken niet naar de mensenwereld. Laat staan dat ze daar iemand zouden redden, ook al was die niet helemaal menselijk.
Ik probeerde mijn gedachten op een rijtje te zetten en stelde haar nog meer vragen.
„Weet je waarom je meester me heeft geholpen en me hierheen heeft gebracht?“
„Ik kan helaas niet voor hem spreken. Maar ik denk dat hij het deed omdat het het juiste was om te doen. Je lijkt in veel opzichten op ons,“ antwoordde Maline.
Ze liep naar de gordijnen en schoof ze opzij. Zo kwam er meer lucht en zonlicht naar binnen. Het zag er prachtig uit buiten. De warme lucht voelde fijn aan toen het langs me streek. Ik wilde zien wat er buiten was, dus ik probeerde langzaam op te staan.
Maar dat was een slecht idee. Mijn benen waren nog te zwak en ik zakte er meteen doorheen. Ik liet een kleine kreet ontsnappen. Ik greep de rand van het bed vast, zodat ik niet op de grond viel.
Maline rende naar me toe. Ze sloeg een arm om mijn schouders en hielp me om weer op het bed te gaan zitten.
„Voorzichtig! Je bent net wakker, en je lichaam heeft tijd nodig om te herstellen,“ waarschuwde ze.
„Sorry,“ fluisterde ik. Ik schaamde me voor mijn zwakte. „Ik wilde gewoon naar buiten kijken. Ik moet zeker weten dat ze me niet komen zoeken.“
„Geloof me, niemand komt hier achter je aan. Dat zou de woede van Meester Lyric opwekken, en dat zou ontzettend dom zijn,“ stelde Maline me gerust.
„Maar...“
Ik wilde net iets zeggen toen de deur weer openging. Mijn ogen werden groot toen ik de man zag binnenkomen. Het was degene die me had gered. Hij zag er bijna hetzelfde uit als wat ik me vaag herinnerde. Nu droeg hij een donkere broek en een los, wit shirt.
Maline boog beleefd toen hij dichterbij kwam.
„Goedemiddag, Meester Lyric. Mijn excuses dat ik uw bezoek niet zo snel had verwacht.“
„Dat geeft niet,“ antwoordde Lyric. Hij maakte een wegwerpgebaar met zijn hand en draaide zich toen naar mij toe. „Ik zie dat onze gast wakker is. Laat ons alsjeblieft alleen, zodat ik met haar kan praten. Als je nuttig wilt zijn, maak dan iets te eten voor haar klaar. Dat heeft ze vast nodig.“
„Meteen, meneer,“ zei Maline vlug. Ze knikte naar me voordat ze de kamer uitliep. „Ik zie je zo. Vergeet niet om rustig aan te doen.“
Ik voelde me een beetje ongemakkelijk toen ze wegging. Ik wilde liever niet alleen zijn met deze man, ook al had hij me gered.
Lyric kwam voor me staan en bekeek me aandachtig. Ik zat heel stil en keek in zijn gouden ogen. Ik zag zijn vleugels nu niet. Misschien had hij ze in zijn rug verborgen. Dat was een talent dat Nephilim ook hadden.
Eindelijk sprak hij. „Ik ben blij dat je wakker bent en probeert rechtop te zitten. Maar je bent blijkbaar nog vrij zwak. Je bent ook ontzettend mager. Wanneer heb je voor het laatst gegeten?“
„Dat weet ik niet meer,“ antwoordde ik eerlijk.
„Ik snap het.“ Hij leek even na te denken en zei toen: „Je bent een Nephilim, of niet? Het is nogal onbeleefd om je alleen maar zo te noemen. Wat is je naam?“
„Anya.“
„Alleen Anya?“
„Gebruiken jullie hier achternamen?“
Lyric lachte. „Goed punt. Familienamen komen in de Veil weinig voor. Het gaat meer om je afkomst.“
„Jouw naam is Lyric, toch? Ben jij een alpha in deze wereld?“ vroeg ik hem.
Het was logisch, na wat Maline me had verteld over zijn macht en hoe niemand hem tegen durfde te spreken.
„Ja, ik ben een alpha, maar ik ben nog iets meer dan dat. Ik ben de huidige leider van het Oosten,“ antwoordde Lyric.
Ik staarde hem aan toen ik dat hoorde. Was hij een van de leiders in deze wereld?
Mijn vader had me hier lang geleden verhalen over verteld. Er waren vier leiders in de Veil, één voor elke windrichting: noord, zuid, oost en west. Deze wezens waren de sterkste alpha's met de meeste krachten en de meeste wijsheid. Andere wezens zouden ze nooit uitdagen. Alleen Engelen en Demonen durfden dat soms, maar zelfs zij hadden het dan heel zwaar.
Ik keek naar Lyric en besefte langzaam dat ik nu tegen een van die leiders aankeek. Hij leek op een mens, maar hij was veel machtiger dan iedereen die ik ooit had ontmoet.
„Meen je dat?“ vroeg ik vol ongeloof. „Ben jij een van de leiders hier?“
„Dat klopt. Zoals je misschien weet, zijn we met zijn vieren. Al werken we meestal niet samen. Zoals ik al zei, ik ben de leider van het Oosten, waar je nu bent. De meeste anderen noemen me heer of meester, maar ik wil graag dat jij me gewoon bij mijn naam noemt,“ antwoordde Lyric.
„Lyric,“ herhaalde ik. „Dat is een heel bijzondere naam.“
„Ik ben zelf ook best bijzonder, dus dat past wel.“ Hij ging naast me op het bed zitten. Hij keek me opeens veel serieuzer aan. „Maar afgezien daarvan, maak ik me zorgen over hoe ik je heb gevonden. Wat is er gebeurd dat je er zo slecht aan toe bent? Ik voelde dat andere Nephilim naar je zochten toen ik je meenam. Hebben zij jou die wonden en littekens gegeven?“
Ik schudde mijn hoofd en durfde hem niet aan te kijken. Ik wilde daar niet over praten. Het deed te veel pijn en ik schaamde me.
„Het is een lang verhaal.“
„Ik heb de tijd,“ antwoordde Lyric zonder na te denken.
Ik wilde eigenlijk zeggen dat het hem niets aanging, maar dat voelde niet goed. Hij had me gered, mijn wonden verzorgd en liet me hier uitrusten. Ik was hem op zijn minst iets verschuldigd, ook al wilde ik hem niet alles vertellen.
„Het is niet dat ik niet dankbaar ben voor je hulp. Ik praat er gewoon liever niet over. Als je het echt wilt weten: ik ben een paar jaar geleden ontvoerd door vreselijke Nephilim. Sindsdien ben ik door een hel gegaan. Als ik niet was weggerend, hadden ze me vermoord. En als jij daar niet was geweest, was ik waarschijnlijk gewoon blijven liggen om te sterven.“
Lyric knikte langzaam terwijl hij naar de open ramen keek.
„Ik begrijp het. Maar het lijkt me dat je wel heel graag wilt leven. Dat is heel dapper, na alles wat je hebt meegemaakt.“
„Ze komen waarschijnlijk naar me zoeken. Niemand ontsnapt ooit levend aan hen,“ gaf ik toe. Ik keek naar mijn blote benen. Ze zaten vol schrammen en blauwe plekken van het rennen. Maar ze leken al te genezen. De meeste kleine wonden verdwenen bij mij altijd vrij snel.
„Daar hoef je je geen zorgen over te maken. Dit is mijn gebied, en alleen een dwaas zou het tegen mij opnemen,“ herinnerde Lyric me.
„Dwing je me om hier te blijven?“ raadde ik toen hij opstond.
„Ik zou je nooit ergens toe dwingen. Ik bied je alleen een veilige plek aan. Je mag hier zo lang blijven als je wilt, en ik zal je beschermen,“ bood Lyric aan.
Het was een aantrekkelijk aanbod. Niets aan Lyric voelde gevaarlijk. En als ik eerlijk was, wist ik zeker dat geen enkel krachtig wezen ooit een Nephilim zou durven opsluiten. Zeker niet een leider in deze wereld. Dan zouden ze de woede van de Hemel of de Hel over zich afroepen.
Er verscheen een glimlach op mijn gezicht toen ik naar hem knikte.
„Oké. Ik wil dat voor nu wel doen, en ik beloof dat ik niet tot last zal zijn. Ik blijf tot ik weer sterk ben en een goede schuilplaats heb gevonden.“
„Dat is goed als jij dat wilt, maar je mag dit ook als je thuis zien. Je hoeft echt niet weg te gaan als je weer beter bent. Ik zou het juist heel fijn vinden als je bij mij blijft. Ik heb het gevoel dat we het heel goed met elkaar kunnen vinden.“
Ik moet toegeven dat ik het idee niet geweldig vond. Maar ik kon zo'n goed aanbod ook niet afslaan. Hier kon ik tenminste rustig herstellen.
Dan zou ik daarna hopelijk voor altijd kunnen verdwijnen, zodat ze me nooit meer zouden vinden. Tot die tijd had ik geen andere keus dan op de hulp van dit wezen te bouwen.
Bovendien, wat was er mis mee om vrienden te worden, zoals hij wilde? Machtige vrienden hebben was altijd handig in onze wereld.
Er waaide weer een warme wind naar binnen. Het blies door de gordijnen en door mijn haar. Ik sloot mijn ogen en genoot van het zachte gevoel. Ik dacht opnieuw dat dit echte vrijheid was.
Wat had ik dat gemist, ook al voelde ik me nog niet helemaal vrij.
Lyric merkte het op. „Ik kan je helpen als je even naar buiten wilt. Ik zou op zo'n mooie dag zelf ook niet graag binnen willen zitten,“ bood hij aan.
„Dat zou fijn zijn, maar ik kan nog niet lopen. Mijn benen zijn nog te zwak,“ gaf ik toe.
„Dat is geen probleem. Ik kan je dragen.“
Ik verstijfde even. Ik vond het idee om gedragen te worden eng. Ik vond het sowieso eng als iemand me aanraakte.
Lyric knielde voor me. „Ik denk dat ik weet wat je voelt. Maar ik beloof je dat ik je nooit pijn zal doen. Ik ga je alleen dragen, en ik zal je niet aanraken zonder jouw toestemming, oké?“
Dat stelde me een beetje gerust, en ik probeerde mijn angsten weg te stoppen. Ik kon dit best. Als ik al bang was voor zoiets kleins, zou ik nooit verder kunnen met mijn leven.
„Oké, zolang je je aan je belofte houdt,“ zei ik aarzelend.
„Natuurlijk.“ Lyric ging voor me staan. Hij boog zich voorover, zodat ik mijn armen om zijn schouders kon slaan.
Hij tilde me voorzichtig op. Eén arm was onder mijn knieën en de andere om mijn rug. Ik slikte mijn zenuwen zoveel mogelijk weg en dacht aan het naar buiten gaan. Ik moest toegeven dat ik ook onder de indruk was. Hij was misschien slank gebouwd, maar hij was wel erg sterk en gespierd.
Lyric droeg me naar het raam en stapte op de vensterbank. Het felle zonlicht scheen op ons. Het voelde lekker warm aan, samen met het zachte briesje. Ik voelde een zachte luchtstroom toen zijn vleugels tevoorschijn kwamen.
Hij gebruikte zijn vleugels om rustig naar beneden te zweven. Toen pas zag ik dat mijn kamer op de derde verdieping was geweest.
Ik keek naar het gebouw waar ik was geweest, terwijl Lyric me naar de binnenplaats bracht. Het was gigantisch. Het leek op een kasteel uit de Middeleeuwen in de mensenwereld. Er waren vier verdiepingen, met hele grote ramen en torens aan beide kanten.
De binnenplaats waar we stonden had een prachtige tuin. Er waren paden die naar een bos leidden, dat een klein stukje verderop lag.
Lyric nam me mee naar een groot tuinhuisje tussen de rozenstruiken. Binnen stonden een marmeren tafel en vijf zachte stoelen. Hij zette me voorzichtig in een van de stoelen en ging daarna naast me zitten.
„Kijk, dit is veel beter. Ik geniet er altijd van als het eindelijk lente wordt,“ zei hij.
„Het is prachtig hier. Je hebt geweldige tuinen en dat kasteel is fantastisch,“ vertelde ik hem.
Lyric lachte. „Dank je wel voor het compliment. We doen echt ons best om het zo mooi mogelijk te maken.“
Ik leunde naar achteren en probeerde te ontspannen. Dit voelde goed en bovenal veilig. Het enige wat me dwarszat, was dat ik alleen dit grote shirt aanhad. Ik moest daar met Lyric over praten, maar ik was er nog niet helemaal klaar voor.
Ik had het gevoel dat ik al heel veel van hem vroeg.
Ik voelde dat Lyric naar me keek terwijl we daar zaten. Ik probeerde het te negeren en bekeek de omgeving. Ik vond alles nog steeds magisch. Ik had nooit gedacht dat de Veil zo mooi was.
Ik vroeg me af of de andere gebieden ook zo waren. Of was dit alleen voor leiders?
Maline kwam na vijf minuten naar buiten met een dienblad vol drankjes. In het midden stond een groot bord bedekt met een zilveren deksel. Ik raadde dat het mijn eten was, dat Lyric haar had laten maken.
„Goedemiddag. Ik heb wat drinken en eten meegebracht voor onze gast,“ zei ze terwijl ze het dienblad op tafel zette. Ze tilde het deksel op. Daaronder lag een bord met groenten, rijst en wat leek op een stukje gegrilde vis.
Ze keek naar Lyric terwijl ze het bord voor me neerzette. „Kan ik u nog iets brengen, meneer?“
„Nee, ik heb alles. Dank je, Maline,“ antwoordde Lyric.
Maline maakte een beleefde buiging. „Natuurlijk, Meester. Neemt u me niet kwalijk, dan verschoon ik nu het bed van de dame, zodat ze straks frisse lakens heeft.“
Ik wachtte tot ze weg was met praten. „Is zij een van je belangrijkste dienaren hier?“
„Ja, dat klopt. Ik zal haar vragen om voor je te zorgen zolang je hier bent. Ze lijkt me een goede keus voor jou,“ antwoordde Lyric.
„Ik heb geen persoonlijke dienaren nodig. Ik kan best voor mezelf zorgen,“ zei ik tegen hem.
„Dat weet ik wel. Maar het is altijd fijn om iemand te hebben die je kan helpen. Je kunt mij natuurlijk ook altijd roepen. Ik zou het leuk vinden als we elkaar leren kennen terwijl je hier bent. Vriendschap kan toch geen kwaad?“ stelde Lyric voor.
„Nee, dat is waar,“ zei ik. Ik nam een hapje van het eten. Het was erg lekker, maar ik moest erom denken niet te snel te eten. Ik mocht er niet misselijk van worden.
Lyric nam een slok van zijn drinken. „Nu we het er toch over hebben, ik wil Jewel vragen om kleding voor je te maken. Het is wel duidelijk dat je gewone kleren nodig hebt nu je hier bent,“ ging hij verder.
„Je praat alsof ik hier heel lang ga blijven.“
„Dat is moeilijk te zeggen. Maar je kunt niet in alleen dit shirt blijven rondlopen. En de weinige kleren die je aanhad in het bos, waren niets meer waard.“
Ik twijfelde nog steeds. „Ik hoef je dit toch allemaal niet terug te betalen, of wel?“
Lyric grinnikte. Hij leunde met zijn elleboog op tafel en liet zijn wang in zijn hand rusten. „Helemaal niet. Ik doe dit voor jou omdat ik dat wil. Ik verwacht er niets voor terug, alleen jouw gezelschap als je dat wilt. Ik denk graag dat ik een goede man ben.“
Opeens verscheen er een mist bij de tafel. Het wervelde rond en veranderde in een man. Hij droeg een losse donkere broek en een zwart shirt, met daar overheen een soort mantel. Hij had een donkere, gebruinde huid en felle blauwe ogen onder dikke plukken donkerbruin haar. Aan de zijkanten van zijn hoofd staken zwarte hoorns uit zijn dikke haar.
Lyric sprak alsof hij hem had verwacht. „Daar ben je, Soliel. Ik hoop dat alles goed is gegaan.“
„Ja, dat is het,“ bevestigde de man. Hij stapte naar de tafel en boog zijn hoofd naar ons allebei. „Ik zie dat de jongedame wakker is. Ik hoop dat u goed herstelt, mevrouw.“
Ik knikte langzaam. „Ik denk het wel, maar ik ben nog niet zo lang wakker.“
„Dit is mijn Mage, Soliel,“ stelde Lyric voor. „Hij is mijn rechterhand, en hij regelt kleine klusjes voor me. Net als bij Maline, mag je hem om alles vragen wat je nodig hebt.“
„Dus jij bent een Mage?“ vroeg ik.
„Dat klopt,“ antwoordde Soliel. Hij pakte mijn hand en boog zijn hoofd beleefd. „Ik kijk ernaar uit om u te dienen, mijn dame.“
O, hier zou ik nooit aan wennen. Dat wist ik zeker. Maar ik liet het gaan. Hij probeerde alleen maar aardig te zijn.
„Dank je.“
„En verder, wil Namak nog steeds vanmiddag afspreken?“ vroeg Lyric.
„Ik ben bang van wel. Ik heb hem nog gesproken en geprobeerd hem op andere gedachten te brengen. Maar hij zei dat hij niet via mij wil werken. Hij wil u persoonlijk spreken,“ legde Soliel uit.
„Natuurlijk,“ zuchtte Lyric. Hij keek een beetje geïrriteerd. „Ik heb zeker geen keus. Maar hij moet wachten tot ik tijd voor hem heb. Ik heb gewacht tot Anya wakker was. Het is niet meer dan normaal dat ik nu tijd met haar doorbreng. Zij is tenslotte mijn gast.“
„Ik begrijp het, meneer. Ik zal zorgen dat hij dit weet. Ik ga er nu ook vandoor, zodat ik u niet meer stoor,“ was Soliel het met hem eens.
„Dank je, Soliel. We waarderen het.“
In één keer was de Mage weer verdwenen. Ik keek naar Lyric. „Is het wel verstandig om zo'n afspraak uit te stellen?“
„Het is geen probleem. Dit gesprek is gewoon voor de vorm, en Soliel had het prima kunnen doen. Deze dorpsleider is soms nogal lastig. Hij wil altijd alleen met mij praten. Als hij dat zo graag wil, dan gaat het op mijn manier,“ antwoordde Lyric.
„Dat begrijp ik wel. Jij bent immers de baas hier,“ gaf ik toe. Ik at de rest van mijn eten op. Het voelde goed om geen honger meer te hebben. Het leek wel jaren geleden dat ik dat had gevoeld.
De lentelucht was heerlijk zacht terwijl ik achterover leunde. Ik genoot van het zonlicht en de prachtige bloemen om ons heen. Het was er zo rustig en stil. Het leek wel een mooie droom. Ik wilde het niet toegeven, maar ik werd best slaperig. Het eten had me moe gemaakt.
Lyric merkte dat ook. „Je bent al even wakker. Misschien moet je nog wat rusten,“ stelde hij voor.
„Sorry. Je wilde tijd met me doorbrengen, maar ik ben niet zo gezellig nu,“ verontschuldigde ik me.
„Daar hoef je je geen zorgen over te maken. Je hebt veel meegemaakt. Je lichaam heeft tijd nodig om te herstellen,“ herinnerde Lyric me. Hij stond op en liet me mijn armen om zijn schouders slaan, en tilde me weer op. „Laten we naar binnen gaan. Maline heeft je bed vast verschoond, dus je kunt lekker slapen.“
Ik knikte en hield me aan hem vast. Hij droeg me het tuinhuisje uit en vloog terug naar het open raam van mijn slaapkamer. Toen hij bij het bed stond, wachtte ik even met loslaten. „Voor wat het waard is, bedankt voor alles.“
Er was een lieve glimlach op zijn gezicht toen hij me neerlegde. „Je hoeft me niet te bedanken. Ik had je sowieso geholpen,“ stelde hij me gerust. Hij streek zachtjes met zijn hand over mijn wang en voorhoofd, en veegde een pluk haar weg. „Rust nu maar. Je moet de tijd nemen om te genezen.“
„Het is hier echt veilig, hè?“ wilde ik zeker weten. Ik reikte omhoog en pakte zijn hand vast. Zijn huid was ruw. Dat betekende vast dat hij goed kon vechten met een zwaard.
„Dat is het. Maar ik zal het voor je nog extra in de gaten houden,“ beloofde Lyric. Hij kneep in mijn hand en ging rechtop staan. „Maline komt straks bij je kijken, en ik ook. Probeer dus te ontspannen en uit te rusten.“
Ik knikte en keek hoe hij de kamer uitging. Toen sloot ik mijn ogen en draaide me op mijn zij tegen het zachte kussen. De lakens roken naar lavendel en maakten me rustig. Terwijl ik in slaap viel, dacht ik na over alles wat ik had meegemaakt.
Nee, dit was zeker niet wat ik had verwacht. Ik had nooit gedacht dat ik in de Veil zou belanden, en al helemaal niet bij een van hun leiders. Het was de vreemdste speling van het lot ooit.
Maar deze wending voelde als warme zonnestralen. Ik had het gevoel dat ik Lyric en zijn mensen kon leren vertrouwen. Misschien kon ik dit zelfs mijn thuis noemen. Thuis. Die gedachte liet me voor het eerst in jaren weer glimlachen. Ik voelde het vuur weer terug in mijn ziel. Ja, ik kon verdergaan. En deze keer hoopte ik dat ik het niet meer alleen hoefde te doen.
