In de Sluier: De Chimerakoning
Auteur
K.D. Peters
Lezers
158K
Hoofdstukken
51
Hoofdstuk 1
De Chimerakoning
„Yana…“
De stem haalde me uit mijn slaap en ik knipperde naar de gedaante die naast mijn bed stond. Het was laat, de kamer was donker en ik was pas zeven jaar oud. Ik was wakker geworden met het enge gevoel dat ik niet alleen was, en mijn jonge geest dacht meteen aan de ergste scenario's.
Maar geen van de monsters die ik me had voorgesteld, leek op het wezen dat nu voor me stond. Zijn stem was zwaar, wat suggereerde dat hij een man was, maar hij zag er totaal niet menselijk uit. Hij was lang en in het donker gehuld, en zijn bleke gezicht was amper te zien onder een donkere capuchon.
Zijn ogen waren zo zwart als de nacht zelf, en het leek alsof ze dwars door me heen keken. Ondanks de verhalen die ik over monsters had gehoord, was ik niet bang voor hem. In plaats daarvan voelde ik een vreemd soort nieuwsgierigheid en een nieuw, onbekend gevoel.
Ik kon het niet laten om tegen hem te praten. „Wat ben jij?“ vroeg ik fluisterend.
Ik hield mijn stem zacht, deels uit verwarring en deels omdat ik mijn ouders niet wilde wakker maken. Ons huis was klein, de muren waren dun en mijn vader was een lichte slaper, dankzij de oorlog.
„Je mag me zien als een boodschapper,“ antwoordde hij. Zijn mond bewoog niet, maar ik hoorde zijn woorden heel duidelijk. „Je bent zo onbevreesd als ik had verwacht. Dat geeft me hoop voor wat komen gaat.“
Ik hield mijn hoofd schuin, vol onbegrip. „Ik begrijp het niet. Waar heb je het over? Wie ben je?“
„Zoals ik al zei, ik ben een boodschapper.“ Hij leek even naar de slaapkamerdeur te kijken voordat hij verderging. „Je moet goed luisteren. Jouw bestemming ligt niet hier, en als de tijd daar is, moet je je instincten volgen om ervoor te zorgen dat alles verloopt zoals het hoort.“
„Betekent dat dat je van plan bent om me weg te halen bij mama en papa?“ vroeg ik, terwijl mijn stem lichtjes trilde.
„Helemaal niet.“ Een dunne, zwarte hand rustte op mijn hoofd, en ik had sterk het gevoel dat hij glimlachte. „Jij zult degene zijn die zijn hart temt, en dan zullen we een stap dichter bij ons doel zijn.“
Die ontmoeting bleef me bij, zelfs twaalf jaar later, terwijl ik in het zachte gras van het bos zat. Ik kwam hier vaak om te mediteren, en mijn gedachten waren weer afgedwaald naar die nacht. De herinnering was wazig, als een droom, maar had een blijvende indruk op me achtergelaten.
Ik opende langzaam mijn ogen, en nam de geluiden en geuren van het bos in me op. Dit was mijn toevluchtsoord, mijn rustplaats sinds mijn vader en ik naar deze regio waren verhuisd. We waren jarenlang vluchtelingen geweest, en de dood van mijn moeder in die tijd had zijn tol van ons geëist.
Ons nieuwe dorp was een kans voor ons om ons eindelijk te vestigen, ook al was het leven thuis niet zo vredig als ik had gehoopt. Vader heeft zijn demonen, herinnerde ik mezelf eraan. Hij drinkt om te vergeten, ook al is dat de slechtste manier om ermee om te gaan.
Ik stond op, streek mijn rok glad en duwde mijn lange, donkere haar over mijn schouder. De middag liep ten einde en ik moest naar huis om het avondeten te bereiden. Er was altijd een kans dat vader thuis zou komen en daadwerkelijk wilde eten.
Het bos was uitgestrekt en prachtig, maar het was ook in mysterie gehuld. De dorpelingen waarschuwden me om uit de buurt te blijven en beweerden dat het een mystieke plek was die bewoond werd door geesten.
„Pas op voor het bos,“ waarschuwden ze. „Dat is de thuisbasis van de geesten, en als je je er te ver in waagt, zullen ze je meenemen.“
Maar hun waarschuwingen maakten me niet bang. Niet na die nacht. Die herinnering was een deel van de reden waarom ik hierheen kwam, in eerste instantie om op verkenning te gaan en daarna om te mediteren. Ik wilde begrijpen wat het wezen me had proberen te vertellen.
Ik was er zeker van dat hij echt was, ook al geloofde niemand anders me en had mijn moeder me gesmeekt om er nooit meer over te praten voordat ze stierf. Ik liep nog een stukje door voordat ik een omgevallen boomstam vond om op te zitten.
Ik keek omhoog en nam het hoge bladerdak boven me in me op. De lucht was bewolkt grijs en de wind voelde fris aan, maar de tekenen van de lente waren overal te zien. De bladeren en het gras waren levendig groen, en het bos gonsde van de activiteit van verschillende dieren en insecten.
Dit leven voelde een beetje vreemd voor me terwijl ik alles in me opnam. Het was moeilijk te bevatten dat de wereld nog steeds mooi kon zijn na alles wat ik had meegemaakt. Een deel van mij wenste dat ik hier voor altijd kon blijven, zodat ik nooit hoefde terug te keren naar dat sombere kleine huisje.
Als ik voor altijd in dit vredige bos had kunnen blijven, zou ik dat zonder aarzelen hebben gedaan. Plotseling trok een snelle flits in mijn ooghoeken mijn aandacht. Ik draaide mijn hoofd naar links, vol verwachting om een hert of een ander bosdier te zien.
Maar er was niets. In plaats daarvan leek het alsof er vervagende vonken in de verte wegtrokken. Nieuwsgierigheid is altijd mijn achilleshiel geweest, dus aarzelde ik niet om op te staan en op onderzoek uit te gaan.
Ik hoorde geen geluiden die erop wezen dat er iemand anders bij me was, dus wat had dat kunnen veroorzaken? Er was een spoor van deze vonken dat dieper het bos in leidde, weg van het pad. Ik bedacht me geen moment terwijl ik ze volgde, vol vertrouwen dat ik mijn weg terug kon vinden.
Ik kwam hier al met mijn vader sinds ik een klein meisje was, en hij had me alles geleerd wat ik moest weten over deze bossen. Maar zulke vonken had ik hier nog nooit gezien. Dat was de beste manier waarop ik ze kon beschrijven terwijl ik hun spoor door de bomen volgde.
Het leken wel heldere oranje lichtbollen, die me deden denken aan de sintels van een vuur. Het vreemdste was dat het leek alsof iets een spoor ervan achterliet. Ik stopte abrupt terwijl ik me de verhalen herinnerde die ik als kind over dit bos had gehoord.
Meerdere mensen hadden mijn ouders gewaarschuwd voor de gevaren van deze plek. Ze beweerden dat dit bos betoverd was, dat mensen hier kwamen en verdwenen, of dat ze vreemde wezens door het bos hadden zien zwerven, wezens waarvan ze geloofden dat het djinns of andere demonen waren.
Natuurlijk had mijn vader deze verhalen altijd afgewimpeld. Hij geloofde daar helemaal niets van en vertelde me keer op keer dat het gewoon oude fabeltjes waren die van generatie op generatie werden doorgegeven om te voorkomen dat kinderen zouden afdwalen en verdwalen.
Ik had zelf ook nooit iets vreemds gezien, dus had ik hem geloofd. Tenminste, tot nu toe. Ik keek om me heen en merkte dat de bossen donkerder begonnen te worden. Ik was hier al een tijdje, dus de zon was waarschijnlijk aan het ondergaan.
Het zou het beste zijn als ik naar huis ging. Ik draaide me om en probeerde mijn stappen terug naar het pad te vinden. Maar hoe verder ik ging, hoe meer gedesoriënteerd ik me voelde. Ben ik ergens verkeerd afgeslagen? vroeg ik me af. Ik dacht dat ik rechtdoor ging!
Ik versnelde mijn pas, terwijl de takken en het struikgewas onder mijn voeten kraakten terwijl ik rende. Paniek begon toe te slaan en het besef dat ik misschien verdwaald was, nam mijn gedachten over.
Dit was heel erg. Ik moest hier weg voordat het donker werd. Als ik dat niet deed, kwam ik er misschien nooit meer uit.
De wolven zouden me waarschijnlijk pakken!
Plotseling liep de grond onder me schuin af, en ik verloor mijn evenwicht waardoor ik voorover viel. Ik wist mezelf nog net op te vangen met mijn handen, de adem werd uit me geslagen en rommel van de bosbodem sneed in mijn handpalmen. Ik bleef op mijn handen en knieën zitten, proberend op adem te komen terwijl ik wanhopig probeerde te kalmeren.
In paniek raken zou niet helpen. Ik moest afremmen en nadenken.
Gek genoeg leek alles lichter en warmer te worden terwijl ik daar zat. Ik tilde langzaam mijn hoofd op en zag helder zonlicht door de toppen van de bomen om me heen schijnen.
Wat is er in vredesnaam aan de hand? Dit lijkt niet op het bos waar ik was!
Alles om me heen was veel levendiger dan daarvoor. De boomstammen waren donkerder en het gras en de bladeren waren een diepere kleur groen. Zelfs de wilde bloemen hadden levendige tinten wit, geel en rood.
Ik ging langzaam staan, keek om me heen en probeerde dit te begrijpen. Dit kon niet hetzelfde bos zijn waar ik in was geweest. Er was gewoon geen enkele manier waarop dat mogelijk was.
Wat dit ook was, het klopte niet, en ik moest erachter komen hoe ik weer thuis kon komen.
Na even nagedacht te hebben, besloot ik terug te gaan in de richting waar ik vandaan kwam. Hoewel het moeilijk te geloven leek dat ik op de een of andere manier in een andere wereld was beland, kon ik de mogelijkheid niet negeren.
Als dat het geval was, kon ik misschien ontdekken hoe ik hier naar binnen was geglipt en een manier vinden om er weer uit te komen.
De wereld om me heen was angstaanjagend stil terwijl ik zachtjes liep. Geen enkele vogel tjilpte, noch hoorde ik het geritsel van dieren in de ondergroei. De stilte was verontrustend en onnatuurlijk.
Ik zette mijn tocht nog een paar minuten voort, maar niets leek ongewoon. Een gevoel van paniek begon in me op te borrelen.
Hoe ging ik uit deze plek ontsnappen?
Plotseling stopte het geluid van krakende bladeren me in mijn beweging. Het was het onmiskenbare geluid van voetstappen die door het bos weerklonken. Ik scande mijn omgeving, in de hoop eindelijk een ander mens te zien, maar mijn hart zakte in mijn schoenen toen ik de gedaante zag die op een paar meter afstand stond.
De gedaante was in een lange, dieprode cape met capuchon gehuld, en het gezicht was onzichtbaar. Ik kon niet eens het geslacht onderscheiden, hoewel de lengte suggereerde dat het om een man ging.
Ik draaide me om, alleen maar om me te realiseren dat er meer gedaantes zoals de eerste tussen de bomen op de loer lagen. Angst gierde door me heen en ik nam de benen, rennend door het bos in een wanhopige poging om te ontsnappen.
Zijn het demonen? dacht ik, mijn gedachten razend. Gaan ze me vangen en doden?
Een eigenaardig geluid weerklonk van boven, en ik kwam abrupt tot stilstand toen er iets op mijn pad landde, waardoor ik mijn evenwicht verloor en op de grond viel. Ik keek op naar de figuur die mijn weg blokkeerde, en ongeloof spoelde over me heen.
Hij leek op een jonge man, maar hij was duidelijk iets anders. Hij was lang en breedgeschouderd, en droeg een donkere broek en een wit overhemd. Zijn huid had een crèmekleurige tint, en blond haar viel over zijn voorhoofd en omlijstte zijn gezicht.
Zijn donkere ogen keken doordringend terwijl ze me bestudeerden, maar daar hield zijn menselijke uiterlijk op. Gele en zwarte strepen versierden zijn nek en handen, en zwarte antennes ontsproten aan zijn hoofd. Transparante vleugels strekten zich uit vanaf zijn rug, nu opgevouwen omdat hij was geland.
„Nou, wat hebben we hier?“ peinsde hij, met een vleugje amusement in zijn diepe, gladde stem. „Het lijkt erop dat een mensenmeisje erin is geslaagd om naar deze kant te glippen. Wat eigenaardig. Dit is in geen eeuwen gebeurd.“
Ik begon achteruit te lopen, maar bevroor toen ik me realiseerde dat de gehulde figuren ons hadden omsingeld. Angst maakte het moeilijk om te ademen.
„W-waar ben ik?! Wat b-ben jij?!“ stamelde ik.
Het wezen voor me zuchtte, en liet een hand op zijn wang rusten.
„Wat te doen? Wat te doen? Ik kan je hier niet zomaar achterlaten. Ik zou altijd je geheugen van deze plek kunnen wissen zodra ik je terugbreng naar jouw wereld,“ peinsde hij.
Een van de gehulde figuren naderde hem en fluisterde iets. De stem was overduidelijk mannelijk.
„Vergeef me, Sir Ramone, maar we zijn momenteel niet in staat om te helpen. De poort is gesloten en reageert niet,“ informeerde hij hem zachtjes.
„Oh, hemel,“ zuchtte het wezen — blijkbaar Ramone genaamd.
Ik deinsde nog een stukje achteruit. „Alsjeblieft, vermoord me niet! Ik wilde hier helemaal niet naartoe! Ik wil gewoon naar huis!“ smeekte ik.
„Nou, nou. Laten we niet overdrijven,“ berispte Ramone. Hij knielde neer op mijn hoogte, hoewel hij niet dichterbij kwam. „Niemand gaat je pijn doen. We begrijpen dat het niet je bedoeling was om hier te eindigen. Het probleem is alleen uitzoeken hoe we je terug kunnen krijgen.“
Hij pauzeerde, diep in gedachten. „Ik neem aan dat het geen kwaad kan om op je te passen terwijl we dit uitzoeken. Ik kan me niet voorstellen dat Lord Merrick ertegen zou zijn.“
„Lord Merrick?“ herhaalde ik.
„Hij is de heerser over deze landen, en we leggen allemaal verantwoording aan hem af.“ Ramone stond op en stak een hand naar me uit. „Mijn naam is Ramone, en ik ben de magiër van Lord Merrick. Wees alsjeblieft niet bang. Ik zal je naar het paleis brengen waar we je veiligheid kunnen garanderen totdat we je naar je wereld kunnen terugbrengen.“
Ik deinsde voor hem terug en krabbelde overeind.
„Geen sprake van! Als je wilt dat ik naar huis ga, breng me daar dan nu heen!“ eiste ik.
Ramone leek onverschillig onder mijn uitbarsting. Voor ik het wist, had hij me opgepakt en over zijn schouder gegooid. Ik stribbelde tegen, maar het was tevergeefs. Hoeveel ik ook schopte en kronkelde, zijn greep bleef stevig.
„Kalmeer. Ik zei je toch dat ik je naar huis zou brengen wanneer ik kan, maar voor nu moet je hier blijven,“ zei hij, met een vaste en kalme stem.
Zijn vleugels ontvouwden zich en we stegen op in de lucht. Zodra ik besefte hoe hoog we waren, klemde ik me vast aan zijn shirt en kneep ik mijn ogen stijf dicht van angst.
De vlucht leek eeuwig te duren, en mijn gedachten waren een wervelstorm. Ik zat gevangen in deze bizarre wereld, en hij was nog niet klaar om me te helpen ontsnappen.
Uiteindelijk daalden we af, en zijn landing op de grond was zo zacht als een veer.
„Ontspan. Ik zou je niet hebben laten vallen,“ stelde Ramone me gerust.
Ik opende voorzichtig mijn ogen, en nam de aanblik in me op van een uitgestrekte, weelderige tuin omgeven door een torenhoge betonnen muur. Een ijzeren poort stond dicht, hintend naar een pad en bomen erachter.
Mijn ogen werden groot bij de aanblik van het paleis, op slechts anderhalve meter afstand. Het was net zo groots als de paleizen waarover ik in boeken had gelezen, met drie verdiepingen met grote ramen en twee indrukwekkende vleugels.
Ramone leidde me door een paar dubbele deuren en een grote trap op. Hij stopte pas toen we bij een slaapkamer kwamen, waar hij me zachtjes op het bed zette.
„Je bent hier het veiligst terwijl ik dingen uitzoek. Het geeft je ook de tijd om tot jezelf te komen,“ zei hij.
„Ik zou tot mezelf komen als je me naar huis had gebracht! Dat is alles wat ik wil!“ beet ik hem toe.
Ik wilde opstaan terwijl ik dit zei, maar ik zat vastgevroren op mijn plek. Ik was nog steeds aan het bijkomen van alles, en ik wist niet zeker of hij van plan was me pijn te doen.
Ramone wimpelde mijn eis gewoon af.
„Neem gewoon even de tijd om te kalmeren. Ik kom snel even bij je kijken.“
Terwijl hij in een rookwolk verdween, sprong ik op, en mijn handen gingen door de oplossende wolk. De kamer was griezelig stil en voor de eerste keer voelde ik me volkomen alleen.
Paniek gierde door me heen en ik rende naar de deur, om te ontdekken dat deze van buitenaf op slot zat.
„Verdomme!“ schreeuwde ik, terwijl ik met mijn vuist tegen de deur sloeg voordat ik naar de ramen aan de andere kant van de kamer snelde.
Ik trok de gordijnen opzij en probeerde elk raam te openen, maar ze zaten allemaal op slot. Ik kon de tuin beneden zien, maar er was geen spoor van iemand te bekennen.
Ik zakte in elkaar, terwijl de harde realiteit tot me doordrong. Er was geen ontsnapping mogelijk.
Ik zat in de val in deze kamer. Ik was een gevangene in deze vreemde nieuwe wereld, en alles wat ik kon doen was hopen op een manier om te overleven en naar huis terug te keren.
