Geen weg terug boek 1
Auteur
Jenny Asp
Lezers
1,0M
Hoofdstukken
63
Hoofdstuk 1
ELIZABETH
De hitte trof Elizabeth meteen toen ze het gebouw van de luchthaven uitliep. De zomerhitte in Griekenland voelde altijd als een klap in je gezicht. Het was zo anders dan de koelere Engelse zomers waar ze aan gewend was.
Haar nicht Samantha was twee jaar geleden naar Griekenland verhuisd om redenen die Elizabeth niet helemaal begreep. Na een vakantie met vrienden was Samantha verliefd geworden op het land en had zonder al te veel planning besloten erheen te verhuizen. Dat soort spontane beslissingen waren altijd al kenmerkend geweest voor Samantha.
Dus hoewel Elizabeth niet erg verrast was geweest, vond zelfs zij dat het deze keer een beetje te ver ging. Maar uiteindelijk was alles goed gekomen, niet dat Elizabeth daar ooit aan getwijfeld had.
Alles leek altijd goed uit te pakken voor Samantha. Als Elizabeth niet zoveel van haar nicht had gehouden, had ze misschien jaloezie of zelfs wrok gevoeld over het feit dat alles voor haar altijd gewoon goed afliep, hoe onmogelijk of impulsief haar beslissingen ook leken.
In plaats daarvan voelde Elizabeth zich gerustgesteld, in de wetenschap dat ze zich nooit echt zorgen hoefde te maken over Samantha. Het leek misschien gek, maar alles zou toch wel weer goed komen.
'Ik weet niet hoe je dit volhoudt, Samantha; de hitte is te intens,' zei Elizabeth.
Haar nicht keek haar aan met die grote, uitbundige glimlach die ze al had sinds ze kinderen waren. 'Ik vind dit beter dan de warme zomerhitte in Engeland, dat is zeker. Ik breng mijn dagen in heel weinig kleding door bij het zwembad of het strand. En ik vind het heerlijk.'
Elizabeth lachte en vroeg toen: 'Wat bedoel je, je brengt je dagen door bij het zwembad of het strand? Hoef je niet te werken? Je werkt toch nog steeds bij het make-upbedrijf?'
Er viel een korte stilte terwijl ze door de parkeerplaats liepen.
'Nee. Ik werk niet meer voor hen. Eigenlijk hebben ze me zes weken geleden ontslagen,' antwoordde Samantha.
Daar schrok Elizabeth van. Samantha had van die baan gehouden, en ze was er echt goed in geweest.
'Waarom zouden ze je ontslaan? Je was een van hun beste verkopers, toch? Ik herinner me dat je nog maar zes maanden geleden een prijs hebt gewonnen voor je werk daar.'
'Ik kon gewoon niet de uren werken die ze van me wilden. Ik moest wat tijd voor mezelf nemen, en dat vonden ze niet leuk. Na een tijdje was de situatie zo gespannen dat ze besloten dat het beter was om uit elkaar te gaan.'
'Het spijt me, Sam, ik weet dat je van die baan hield. Waarom had je tijd nodig voor jezelf? Ben je ziek geweest?'
Zelfs Elizabeth kon de bezorgdheid in haar eigen stem horen. Samantha was nooit ziek en had, voor zover zij wist, nog nooit tijd voor haarzelf nodig gehad.
'Maak je geen zorgen, Lizzie, het is niets ernstigs maar ik heb iemand ontmoet. Ik heb een vriend, en ik wilde tijd met hem doorbrengen. Het werkte gewoon niet met mijn werkrooster.'
Elizabeth was geschokt. 'Wat bedoel je? Zeg je nu dat je een baan waar je van hield hebt opgezegd, alleen maar zodat je je dagen met je nieuwe vriend kon doorbrengen? En wat bedoel je met dat het niet werkte? Je werkt overdag zoals de meeste mensen. Ga je me nu vertellen dat deze man met wie je omgaat geen eigen baan heeft? Hoe verwacht je de rekeningen te betalen als je niet werkt?'
'Wil je even rustig aan doen? Je stelt me zoveel vragen zonder dat je me zelfs maar een minuut de tijd geeft om ze te beantwoorden.'
Elizabeth stopte met lopen en draaide zich om naar Samantha. 'Ik maak me zorgen, Sam.'
Elizabeth zag de blik in Samantha's ogen en wist dat ze het begreep. Ze hadden altijd dat soort relatie gehad. Elizabeth was verantwoordelijk, serieus en voorzichtig—degene die zich zorgen maakte.
Samantha was spontaal, speels en zorgeloos—de relaxte. Maar er was altijd respect geweest aan beide kanten. En als Samantha voelde dat Elizabeth zich echt zorgen maakte, nam ze het altijd serieus.
Tenslotte waren zij de enige familie die ze nog hadden. Tien jaar geleden, toen ze allebei zeventien waren, hadden hun ouders besloten dat het tijd was voor een vakantie met alleen de beide koppels.
De ouders van Elizabeth en haar oom en tante waren van mening dat de meisjes verantwoordelijk genoeg waren om een week alleen te kunnen zijn.
Ze hadden hun vakantiebestemming nooit bereikt. Het vliegtuig was neergestort omdat een vogel het toestel tijdens het opstijgen had geraakt, waarbij iedereen aan boord was omgekomen.
De twee jongens meiden waren op zeventienjarige leeftijd achtergebleven zonder ouders. Ze klampten zich aan elkaar vast en brachten nauwelijks een dag apart van elkaar door tot Samantha's vakantie in Griekenland twee jaar geleden.
De dood van hun ouders had hen op verschillende manieren veranderd. Samantha was geobsedeerd geraakt door het idee dat het leven elk moment kon eindigen, dus moest je elke dag leven alsof het de laatste kon zijn. Ze werd onbevreesd en deed wat ze wilde, wanneer ze maar wilde.
Elizabeths richtte zich juist meer op het helpen van anderen die hetzelfde verlies hadden ervaren als zij en Samantha, maar die niet oud genoeg waren om op zichzelf te wonen of hun eigen beslissingen te nemen: weeskinderen.
Ze waren maar met zijn tweeën. Ook al waren ze verschillend als dag en nacht, de meisjes deelden een liefde en een band die compleet en sterk was aan beide kanten.
'Dat weet ik. En ik wist dat je bezorgd zou zijn. Daarom heb ik niets gezegd tijdens onze wekelijkse telefoontjes. Ik wilde dat je hierheen kwam zodat we persoonlijk konden praten. Dus laten we in de auto stappen, naar mijn huis gaan, jou installeren met een koud drankje, en dan praten we over alle belangrijke zaken. Oké?'
Elizabeth haalde diep adem en besloot Samantha te geven wat ze nodig leek te hebben. 'Oké.'
LUCA
Luca voelde hoe een wanhopig gevoel zich van hem meester maakte terwijl hij de twee meisjes uit het zicht zag verdwijnen. Hoe hard hij ook zijn best deed om snel een weg te banen door alle mensen in de drukke aankomsthal, hij kon ze niet meer vinden. Hij zocht overal.
Hij probeerde alle kleine details te onthouden die hij later aan Nikos kon vertellen. Diep teleurgesteld liep hij naar zijn eigen auto.
ELIZABETH
Elizabeth probeerde het gesprek luchtig te houden terwijl ze naar Samantha's huis reden, maar er hing wat spanning in de lucht. Het leek erop dat haar nicht niet alleen haar baan had opgezegd, maar ook een nieuwe auto had aangeschaft. Ze reden rond in een model dat eruitzag als een gloednieuwe BMW.
De alarmbellen rinkelden bij Elizabeth, maar ze had beloofd haar mond te houden tot ze bij het appartement waren en rustig konden gaan zitten om er goed over te praten.
'Hoe gaat het met je werk?' vroeg Samantha.
Dat was het perfecte onderwerp voor Elizabeth. 'Het gaat wel. Te veel werk, te weinig tijd.'
'Ik snap niet hoe je het volhoudt. Ik hoop dat je ook wat tijd voor jezelf kan nemen, Lizzie. Als je al je tijd door werk laat opslokken, heb je geen tijd meer over om echt te leven.'
Elizabeth wist dat dit waar was, maar ze kon er niets aan doen. 'Ik weet het, Sam. Maar hoe kan ik prioriteit geven aan een etentje als er een vijfjarige is die net zijn ouders heeft verloren en een plek nodig heeft om te wonen?
'Of hoe kan ik naar een feestje gaan terwijl er kinderen in tijdelijke bedden slapen zonder familie om zich heen, verdrietig en gebroken omdat ze de belangrijkste mensen ter wereld voor hen hebben verloren, terwijl ik die tijd zou kunnen besteden aan het zoeken van een gezin voor hen?'
'Je kunt ze niet allemaal redden, Lizzie.'
'Ik weet dat ik dat niet kan, Sam, maar wij hebben geluk gehad. We hadden elkaar, en we waren oud genoeg om voor onszelf te zorgen. Je kunt je de vreselijke verhalen niet voorstellen die ik je zou kunnen vertellen over de jongere kinderen waarmee ik heb gewerkt. Ik meen het; het houdt me 's nachts wakker.
'Er is misbruik in pleeggezinnen, mensen die hen in de steek laten, mensen die van gedachten veranderen nadat het kind al gehecht is geraakt aan hun mogelijke nieuwe gezin. Deze kinderen hebben niemand die voor hen opkomt, en ik doe mijn best om die persoon te zijn. Ik weet dat ik niet altijd kan winnen. Ik weet dat ik ze niet allemaal kan redden. Maar ik moet er alles aan doen wat binnen mijn bereik ligt. Het is het enige wat ik kan.'
'Ik weet het. Ik wou alleen dat je meer tijd voor jezelf nam. Ik wil niet vervelend zijn, maar je ziet er behoorlijk bleek en moe uit.'
Daar moest ik haar gelijk in geven. Het was pijnlijk, maar het was hoe dan ook waar. Al zou iedereen die uit het regenachtige Engeland kwam, bleek en moe lijken naast Samantha en haar gouden Griekse kleurtje. Elizabeth was altijd al aan de magere kant geweest, terwijl Samantha mooie rondingen had. En om de een of andere reden maakten de paar extra centimeters die Samantha had op haar bescheiden een meter zestig een groot verschil.
'Ik weet hoe ik eruitzie, Sam. Dat is een van de redenen waarom ik twee weken vakantie heb genomen om jou te komen opzoeken. Mijn baas zei dat ik wat vrij moest nemen,' zei Elizabeth met een klein glimlachje.
'Nou, ik ben blij je te zien. Ik heb je enorm gemist, Lizzie.'
'Je zou ook vaker naar huis kunnen komen om mij te zien, Sam.'
'Waarom zou ik? Je hebt toch geen tijd voor me als ik daar ben.'
'Dat is niet eerlijk, en dat weet je.'
'En jij weet dat we niet echt tijd samen kunnen doorbrengen tenzij jij hierheen komt. De laatste keer dat ik thuiskwam, was jij eigenlijk elke dag druk met het oplossen van noodgevallen. En ik zeg dat niet om gemeen te zijn of om je schuldig te laten voelen.
'Ik weet dat het noodgevallen zijn waar je een oplossing voor moet zoeken, zelfs als je met vakantie bent, omdat het jouw dossiers zijn. Maar als je hier bent, is er nergens waar je naartoe kunt. Dat betekent dat we uiteindelijk hele dagen samen kunnen doorbrengen.'
Elizabeth kon daar helemaal niets tegen inbrengen. Het was zinloos om vakantie op te nemen wanneer ze thuis was.
'Waar. Maar ik ben er nu, en helemaal van jou voor veertien dagen. Het wordt fijn om wat uit te rusten.'
Samantha's luide gelach vulde de auto. 'Rust? Soms vraag ik me af of je me überhaupt kent, Lizzie.'
