Koninklijk bloed
Auteur
Alex Fox
Lezers
2,1M
Hoofdstukken
74
Een Nieuwe Bladzijde
ANYA
„Vertel nog eens, wat zei hij precies?“
Mijn moeder, Petunia, grinnikte zachtjes terwijl haar oranje krullen dansten toen ze thee zette in de keuken. Het was guur buiten, maar ze zei altijd dat de nacht waarop ze mij vond de koudste was die ze ooit in New York had meegemaakt.
Petunia was niet mijn biologische moeder. Ze nam me in huis nadat ze me tussen het vuilnis had gevonden. Maar voor mij was ze vanaf dag één mijn echte moeder.
Ze was klein van stuk, met een scheve neus, wat rimpeltjes rond haar ogen en mond, en twee ogen van verschillende kleur - één bruin, één blauw.
Alles aan haar was een tikkeltje apart. Iemand zei ooit dat ze op een kabouter leek omdat ze lappen naaide op onze tweedehands kleding. Maar ze zei altijd: „De een z'n rommel is de ander z'n schat.“
En dat gold voor meer dan alleen kleding.
„Nou, ik gaf hem zijn pannenkoeken. Hij had zijn politiebadge op en ik vroeg of hij nog iets nodig had. En toen...“ Haar gezicht werd rozig terwijl ze de honing pakte en zichzelf koelte toewuifde.
„En toen?“ vroeg ik, nieuwsgierig naar voren leunend.
Ze giechelde weer, een beetje wiebelig. „Ik denk dat ik nog steeds uw telefoonnummer nodig heb, mevrouw,“ zei ze met een zware stem, terwijl ze achterom keek en overdreven met haar ogen knipperde. We schoten allebei in de lach.
Nadat ze me mijn thee had gegeven en ik mijn ogen had afgeveegd, vroeg ik: „Dus, gaat hij je bellen?“
„Nou, hij bleef hangen nadat ik klaar was met werken, dus we hebben een tijdje zitten kletsen...“ Ze stopte, blozend bij de herinnering aan hun gesprek.
„Daarom was je dus niet thuis voordat ik ging slapen!“ zei ik, terwijl ik mijn kopje neerzette en mijn mond bedekte om grappig te doen. Ze was laat thuis, maar niet te laat. Ik wist dat ik alleen maar grapte met wat ik daarna zei.
„Mam, je bent toch niet met hem mee naar huis gegaan, hè?“
Onze gesprekken over mannen en seks waren waarschijnlijk anders dan wat de meeste meisjes met hun moeders hadden.
Ik was laat met daten, vooral omdat ik kieskeurig was met jongens. Geen van hen kon tippen aan de jongens in de games die ik speelde of de liefdesverhalen die ik las toen ik jonger was.
Door de seksuele voorlichting van mijn moeder wist ik meer over seks en de risico's ervan dan de meeste kinderen van mijn leeftijd.
Wat mijn eigen ervaringen betreft, had ik er niet veel. De laatste was net voordat ik naar Oregon vertrok.
Ik hield geen boekje bij, maar ik had gehoopt meer ervaring op te doen voordat ik naar de universiteit ging. Ik wilde niet vallen voor een foute jongen alleen omdat hij goed was in bed - en het risico lopen mijn studie in de soep te laten lopen.
Mijn moeder en ik hadden het er niet echt over gehad, ook al zat het me al weken dwars.
Ik zou haar niet om datingadvies vragen.
Mijn laatste vriendje, met wie ik het bed had gedeeld, bedroog me met zijn buurmeisje drie dagen voor we klaar waren met school. Ik kwam erachter toen ik hen betrapte, terwijl ik hem wilde verrassen met een hotelkamer voor na het gala. Het deed behoorlijk pijn.
Maar toen besefte ik dat het een schone afsluiting was. Terwijl hij bleef proberen te bellen of sms'en, stond ik op het punt om naar de andere kant van het land te vliegen. Ik zou misschien jarenlang niet terugkomen.
Terwijl ik hier was, moest ik me afzijdig houden. Dingen konden veranderen. Ik had een hele toekomst voor me, een heel leven dat anders kon zijn dan hoe ik opgroeide.
Mijn moeder verslikte zich bijna in haar thee, niet verwachtend dat ik zoiets zou denken. „Nee! Nee, ik ben niet met hem mee naar huis gegaan! We hebben alleen gepraat, en nu heb ik morgenavond een afspraakje.“
Ik was verlegen net als zij, dus ik begreep hoe trots ze was dat ze niet alleen met een man had gepraat, maar ook een date met hem had geregeld. Ze was mijn voorbeeld voor liefdesverhalen, datingadvies, voedingsadvies en eigenlijk alles in het leven.
Ook al hielden we van verschillende dingen - ik was gek op fantasieverhalen terwijl zij dol was op historische verhalen.
„Morgenavond? Dus ik kan eten bestellen en smullen zonder dat jij commentaar levert op hoe ik mijn noedels eet?“ vroeg ik, mijn kin aanrakend en glimlachend.
„Je bedoelt eten als een sloddervos?“ kaatste ze terug, me een serieuze blik gevend.
„Ik maak me geen zorgen over hoe ik eruit zie. Ik ga videogames maken. Ik zal alleen in een kelder zitten, noedels slurpend,“ zei ik glimlachend. Ze wist dat ik maar grapte.
We gaven allebei om gezond eten, behalve als we af en toe afhaalmaaltijden haalden. Mijn moeder werkte extra uren in de winkel beneden om ervoor te zorgen dat we altijd vers voedsel hadden, en we dronken alleen losse theeblaadjes.
Ik zag er niet slecht uit; ik had maat 44 en was 1 meter 73 lang, met wat extra gewicht door gebrek aan beweging. Mijn huid kon wat meer zon gebruiken, mijn haar was saai bruin en een beetje pluizig, en mijn ogen hadden een simpele blauwgrijze kleur.
Soms vroeg ik me af hoe het leven zou zijn geweest op een betere school of op een minder drukke plek. Maar ik had geluk dat ik was achtergelaten in de drukke stad New York bij een vrouw die me naar een adoptiebureau had kunnen brengen.
En ik was altijd dankbaar dat ze dat niet had gedaan.
Mijn moeder zuchtte en rolde met haar ogen. „Oké, ga je gang en bestel eten. Geef je zomergeld uit zoals je wilt. Verspil het allemaal aan videogames als je wilt. Vraag me alleen niet om meer geld voor eten op de universiteit als je het op hebt gemaakt.“
Oregon City was geen erg grote stad, dus het leek onwaarschijnlijk dat ik al het geld zou uitgeven dat ik in de loop der jaren had gespaard. Bovendien kon ik gemakkelijk meer verdienen tijdens mijn studie.
Ik was handig met technologie. Een paar gratis klusjes en wat vriendelijk geklets met de ouderen in de buurt, en ik zou vast werk hebben.
Er waren ook altijd kleine baantjes, zoals borden vasthouden of eten bezorgen, hoewel ik nog steeds geen auto had.
„Je zou me niet laten verhongeren,“ kaatste ik terug, wetend dat ik haar waarschijnlijk nooit om geld zou vragen tenzij ik op het punt stond uit de vuilnisbak te eten. „Dus, als je hem meeneemt, moet ik hem dan 'pap' of 'agent' noemen?“
„Je bent onmogelijk! Ga je eigen liefdesleven vinden.“
„Ik heb het geprobeerd. Het pakte niet zo goed uit,“ zei ik terug, proberend niet verdrietig te klinken, maar mijn stem verraadde me.
„Stuurt Aaron je nog steeds berichtjes?“
Ik knikte, nog meer fronsend. „Hij blijft sorry zeggen en vragen of we koffie kunnen drinken voordat ik vertrek.“
„Starbucks of Andwellas?“ vroeg mijn moeder, argwanend dat ik misschien zou toegeven.
„Starbucks.“ Ik rolde met mijn ogen. Andwellas was mijn favoriete koffieshop, bekend om zijn verse theeën. Het was waarschijnlijk net zo duur als Starbucks, maar Aaron vond het raar.
„Nou, dan kan het hem niet zoveel schelen,“ zei ze, haar koffie opdrinkend. „Denk je dat je iemand zult daten op de universiteit?“
„Misschien,“ haalde ik mijn schouders op, met mijn ogen rollend en glimlachend.
„Ik weet het niet. Het zou leuk zijn. Je blijft me vertellen dat mannen in boeken echt zo kunnen zijn in bed, maar het klinkt alsof je het verzint.“
„Kunnen we het niet hebben over de pikante delen van de boeken? We hebben het erover dat jij daadwerkelijk tijd doorbrengt met iemand anders dan je online vrienden, die waarschijnlijk niet eens zullen merken dat je weg bent, gezien hun eigen levens.“
Ik zuchtte, mijn hoofd schuddend met een glimlach.
Ik wist niet hoe ik het zou redden zonder haar zodra ik in de studentenflats zou wonen. Ik wist al dat ik een van die meisjes zou zijn die elke avond hun moeder belden. Het kon me niet schelen of het me uncool maakte. Ik hield van mijn moeder.
„Ik zal een leven krijgen, en ik zal zelfs proberen naar al die sociale evenementen te gaan. Ik zal het waarschijnlijk zo druk hebben dat ik vergeet je te bellen.“
„Oh, heel grappig, je moeder vergeten te bellen. Grap daar niet eens over,“ waarschuwde ze, haar lepel naar me wijzend. „Zorg er gewoon voor dat als je naar Changs gaat, je het voor het donker doet. Voor de zon ondergaat.“
„Ik ben nu volwassen, mam. Ik kan wel een paar blokken lopen.“
„Niet 's nachts en niet in de stad.“ Haar stem was vastberaden en het gaf me een koud gevoel.
Mijn moeder was niet erg bijgelovig. Zeker, ze gooide zout over haar schouder als ze het morste, maar ze vond dat salie slecht rook en voodoo-poppen waren voor gekke mensen.
Ze geloofde niet in dingen als vampiers, heksen of spoken.
Maar ze was er zeker van dat er iets slechts daarbuiten was, iets dat mij kwaad had willen doen op de dag dat ze me vond.
Ze geloofde dat als ze niet was gekomen toen ze dat deed, iets me voor altijd zou hebben meegenomen. De gedachte dat ik in het donker buiten was, maakte haar nog steeds ongerust. Ik was negentien en had nog steeds een nachtlampje.
„Oké, oké. Maar je zult moeten ontspannen als ik in Oregon ben. Ik hoorde dat ze daar feesten bij het meer hebben en kampvuren.“
Ze fronste, niets zeggend. Ik wist hoe ze hierover dacht, maar ik kon niet voor altijd binnen blijven 's nachts. Het is niet alsof er een monster wachtte om me te grijpen.
