Alpha van het Millennium Boek 2
Auteur
Lezers
208K
Hoofdstukken
30
Geen Moord
EVE
VIER MAANDEN LATER
Reyna's vuist schoot door de lucht. Ik gleed naar achteren en ontweek hem moeiteloos.
„Te langzaam“, zei ik met een grijns.
„Jij bent echt duizenden jaren oud“, antwoordde ze, terwijl ze het zweet van haar voorhoofd veegde. „Dat is niet eerlijk. Jij hebt veel meer tijd gehad om te trainen.“
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en voelde een adertje op mijn voorhoofd kloppen.
Denk maar niet dat ik die sneer over mijn leeftijd niet doorhad, zei ik, terwijl ik telepathisch met Reyna communiceerde.
„God, ga uit mijn hoofd!“ riep ze. „Ik haat het als je dat doet. Het is zo opdringerig.“
„Doe niet zo dramatisch“, zei ik, terwijl ik met mijn ogen rolde. „Als je besluit om een vampier te worden, krijg je krachten die net zo opdringerig zijn.“
„Als ik besluit om een vampier te worden“, zei ze om me te verbeteren.
Over iets meer dan twee jaar moest Reyna de moeilijkste beslissing van haar leven nemen...
Ze moest beslissen of ze het vampierbloed in haar aderen zou accepteren. Ze moest kiezen of ze het ritueel wilde ondergaan dat haar leven voor altijd zou veranderen.
Ik wilde er verdomd zeker van zijn dat ze er klaar voor was. Zowel mentaal als fysiek, voor wanneer dat moment daar was.
„Laten we nog een keer gaan“, zei ik, terwijl ik een verdedigende houding aannam.
„Eve, ik sterf van de honger! Kunnen we deze trainingen niet op z'n minst na het ontbijt doen?“ vroeg Reyna, terwijl haar maag net zo hard klaagde als zij.
„Als je me weet te raken, al is het maar een klein krasje, dan stoppen we eerder met trainen“, zei ik als uitdaging.
Er verscheen ineens nieuwe energie op Reyna's vermoeide gezicht. Ze hief haar vuisten op.
„Kom maar op.“
***
Ik ging aan de lege eettafel in het roedelhuis zitten nadat Reyna naar school was vertrokken.
Honderden jaren geleden had ik de beslissing genomen om vampier te worden. Ik deed dat om mijn dochter Snow te redden.
Ik had alle mogelijke kracht nodig om te vechten tegen de machten die ons uit elkaar dreven.
Reyna had daarentegen een heel ander leven geleid. Het vampierbestaan zou geen makkelijke keuze zijn voor een zeventienjarig meisje. Ze had haar tienerjaren doorgebracht als een stil, emo muurbloempje op de lokale middelbare school van Lumen.
Ze had hier nooit om gevraagd. Toch was zij de erfgename van het Morgan-fortuin en daar had ze ook niet om gevraagd. Reyna was sterker dan ze eruitzag. Ze had zich altijd weten aan te passen aan wat het leven haar ook bracht, tenminste in de paar maanden dat ik haar kende.
Welk pad ze ook zou kiezen...
Ik wil er alleen voor zorgen dat ze ook echt een keuze heeft.
REYNA
Anya's voet tikte onophoudelijk onder het bureau tijdens de studie-uren.
„Anya, stop daarmee“, fluisterde ik dwingend.
„Dat kan ik niet“, zei ze zachtjes. „Ik ben te zenuwachtig voor vanavond.“
Ik moest toegeven dat ik dat ook was. Een paar jongens uit het roedelhuis gaven een geheim feestje in de bossen. Eve wist hier helemaal niets van.
Ik kon verdomme niet wachten.
Elke dag trainen met Eve begon me op te breken. Vooral omdat ik de helft van de tijd faalde.
En het leren voor de eindexamens was nog veel erger.
Het was moeilijk om me op school te concentreren als ik werd omringd door honderden geile weerwolven.
Natuurlijk dachten tieners altijd aan sex. Maar de afgelopen week had ik een recordaantal mensen zien schuren in de wandelgangen.
Het leek bijna alsof de Haze weer was begonnen. Maar dat was volkomen onlogisch. Dat was namelijk pas een paar maanden geleden gebeurd.
Misschien was een feestje precies wat iedereen nodig had. Een kans om stoom af te blazen.
Ik weet zeker dat ik het verdomd hard nodig heb, gezien hoe Eve me de laatste tijd op de huid zit tijdens de training.
Ik verschoof op mijn stoel en keek naar de klok aan de muur. Elke seconde die wegtikte, voelde als een eeuwigheid.
Onze docent, meneer Bateson, was papieren op zijn bureau aan het ordenen toen de conrector, mevrouw Pilgrim, binnenkwam.
Normaal gesproken zag ze eruit als de ultieme, stijve lerares. Maar vandaag wiegden haar heupen verleidelijk en tikten haar hoge hakken op de linoleumvloer.
Er hing een sterke geur van vanillelotion om haar heen.
Mijn mond viel open van verbazing. Dat gebeurde ook bij meneer Bateson toen hij opkeek.
Ze boog zich over zijn bureau en liet haar decolleté goed zien. Tegelijkertijd fluisterde ze iets in zijn oor over vrijwilligers en begeleiders voor het aankomende schoolfeest van Lumen High.
Maar hij leek niet echt op haar woorden te letten. Hij was te druk bezig om haar van top tot teen te bekijken.
Zijn hand reikte naar haar taille, terwijl hij een zachte grom liet horen.
Ze kantelde haar nek en gooide haar haar opzij, terwijl ze verlegen glimlachte.
Daarna was ze verdwenen. Ze liep op haar hakken het lokaal weer uit, terwijl hij haar kwijlend nakeek.
Oké, misschien begint de Haze echt weer opnieuw? Is een tweede Haze eigenlijk wel mogelijk?
Eindelijk ging de bel, wat mijn vrijheid betekende.
Terwijl we allemaal de gang in liepen, schreeuwden en huilden de tieners van Lumen. Ze bespraken hun plannen voor het weekend met elkaar. Anya en ik stopten bij haar kluisje om boeken te wisselen.
Ik zag Meagan Stanley, de voorzitter van de debatclub. Ze leunde tegen een muur tegenover ons.
Haar vriend had één hand onder haar rokje. Haar lange, blonde haar was om zijn andere hand gewikkeld terwijl hij haar hoofd naar achteren trok. Zijn mond vond al snel de weg naar haar nek.
Ze keek me recht in de ogen en likte zachtjes over haar lippen, alsof ze me uitnodigde. Haar vriend zag mij ook en glimlachte.
Ik keek snel weg. „Anya, schiet op!“
„Oké, oké, rustig maar“, zei ze terwijl ze haar kluisje dichtsloeg.
Meagan en ik waren vriendinnen, maar niet dat soort vriendinnen.
Wat bezielt de mensen de laatste tijd toch?
Terwijl we wegliepen, kon ik niet ontkennen dat ik... iets voelde opborrelen... vanbinnen.
Wat was dat voor gevoel?
Het was hetzelfde gevoel dat ik soms had tijdens mijn vampiertraining. Dan voelde ik mijn krachten naar de oppervlakte komen. Het was...
Verlangen.
RAPHAEL
Mijn hele leven had ik al oorlogen gevoerd. De oorlog in de buitenwereld. En de oorlog in mezelf.
Deze keer zou de strijd op beide fronten plaatsvinden.
Als Alpha van de Millennium-roedel — Alpha van alle Alpha's — zou ik mijn roedel op een dag tegen Barron von Logia leiden. Hij was daar ergens buiten, een grote dreiging voor ons allemaal.
Een dreiging voor mijn dochter...
Ik wist niet wat zijn plannen waren, maar ik was niet van plan om af te wachten en niets te doen.
Ik zou hem opsporen. Ik zou hem laten boeten voor wat hij had gedaan.
Maar als vader, en als Eve's partner, wist ik dat mijn plek nu hier in Lumen was. Ik moest afstand nemen van de strijd om te beschermen wat me het meest dierbaar was.
Ik zou Eve nooit meer alleen laten.
Ik keek naar mijn partner toen ze wakker werd en rechtop ging zitten. Haar lange donkere haar viel soepel over haar rug.
Ze leunde naar voren, waardoor de prachtige boog van haar rug zichtbaar werd. Ze trok haar slipje aan en liet het laken van zich afglijden toen ze opstond.
Ze stak haar armen door de bandjes van haar beha. Vervolgens maakte ze de sluiting op haar rug vast. Haar schouderbladen drukten tegen haar rugspieren. Het licht viel op de littekens waar haar vleugels soms tevoorschijn kwamen.
Ze stapte in haar spijkerbroek. De aanblik van haar string liet mijn pik trillen, klaar om weer wakker te worden.
Mijn Eve.
Vijfhonderd jaar aan tijd, verloren door gestolen herinneringen.
„Ik ga naar de familie Morgan“, zei Eve, terwijl ze haar elegante nek strekte om me met haar sprankelende paarse ogen aan te kijken.
Die ogen.
Ze lieten haar gezicht stralen.
Ze verlichtten de hele verdomde kamer.
Hoe stoer Eve ook was, ze kon me altijd opwinden met één enkele blik.
„Waarom ga je niet mee?“ vroeg ze. „Ik ga Reyna leren hoe ze mijn zeis moet gebruiken.“
„Nee. Ga jij maar. Ik heb wat zaken te regelen.“
„Zaken?“ vroeg Eve met een vleugje scepsis. Ze kroop als een kat terug op bed. „Dat is een nogal vaag antwoord“, zei ze, terwijl ze me in mijn nek kuste. „Houden we me op afstand?“
Ik pakte haar vast en draaide haar op haar rug, zodat ik haar lippen en voorhoofd kon kussen.
„Nooit“, zei ik. „De enige afstand die ik tussen ons wil, is mijn vijfentwintig centimeter in jou.“
Eve duwde me lachend van zich af. „Eerder iets van tweeëntwintig.“
Ze deed alsof ze zich verzette toen ik haar pols pakte en haar dicht tegen me aan trok. „Wil je het nameten?“
Maar voordat ik verder kon gaan, stond ze bliksemsnel al bij de deur. Haar vampiersnelheid overrompelde me altijd.
„Sorry, ik heb training. Maar misschien kunnen we later onze eigen sessie houden“, zei ze sluw terwijl ze de deur uitliep.
Reken daar maar op.
Nadat ze was vertrokken, pakte ik mijn telefoon...
Raphael
Heb je hem gevonden?
Killian
Nog geen nieuws over Barron
Killian
Maar er gaan geruchten dat hij een leger verzamelt
Raphael
Een leger... waar de fuck is dat voor nodig?
Killian
Ik weet niet eens zeker of het waar is
Killian
Hij is heel onopvallend geweest
Killian
Hij laat geen enkel spoor achter
Raphael
Heb je nog aanwijzingen?
Killian
Misschien...
Killian
Ik ben onderweg naar Kiev
Raphael
Verlies zijn spoor niet.
Raphael
En hou me op de hoogte.
Terwijl ik mijn telefoon weglei, zette ik mijn klauwen in de verenkussens.
Als de geruchten waar waren, zou Barron von Logia op een enorme manier van zich laten horen.
Ik moest overal op voorbereid zijn.
REYNA
Ik parkeerde mijn Jeep in het midden van een mistige open plek vlakbij het feest. Daarna draaide ik de ramen omhoog.
„We zijn er“, kondigde ik aan. Ik voelde de spanning in mijn onderbuik.
Ik was nooit het type meisje geweest dat naar feesten ging. Maar de laatste tijd werd ik overal voor uitgenodigd. Het was moeilijk om nog onzichtbaar te zijn op school. Iedereen wilde me per se zien... of wilde met mij gezien worden.
De erfgename van het Morgan-fortuin.
Anya was echter wel gewend aan die aandacht. Ze vond het geweldig.
Ze kauwde op haar kauwgom en knikte. Ze zag eruit als een prinses in haar glanzende, roze blouse. „Laten we er een feestje van maken!“
Plotseling hoorden we beweging op de achterbank. Er verscheen een hoofd met rommelig haar van onder een stapel dekens.
„Snow!“ riepen Anya en ik tegelijkertijd.
Ze staarde ons aan met een onschuldige glimlach op haar gezicht.
„Jij kleine verstekeling! Je moeder vermoordt me!“ zei ik. Mijn enthousiasme veranderde direct in paniek.
„Geen moord“, zei Snow met een gefronst voorhoofd.
Ik wreef over mijn voorhoofd. Ik kon het het meisje niet kwalijk nemen dat ze er vaker uit wilde. Vijfhonderd jaar lang gevangen zitten moest zwaar zijn geweest.
Maar ze dacht en handelde niet echt als een normale veertienjarige.
En ik was niet van plan om voor oppas te spelen.
„We moeten haar naar huis brengen“, zei ik, terwijl ik me naar Anya draaide.
„Rey, we gaan dit feest echt niet missen“, klaagde Anya. „Kom op, gewoon één uurtje. Ze redt zich wel!“
Ik zuchtte. Het was makkelijker om toe te geven dan om ruzie te maken. „Blijf in de auto“, zei ik tegen Snow. „En doe de deuren van binnenuit op slot. Begrepen?“
Ze knikte, hoewel ze er niet echt blij mee leek.
Ze deed de autodeuren achter ons op slot. Ik liet het vooruitzicht op een écht leuke avond mijn zorgen verdringen.
We hoorden stemmen in de koele nachtlucht. We liepen van een heuveltje af, dwars door hopen met droge bladeren.
„Zou Jed hier zijn?“ vroeg Anya.
„Dat weet ik niet“, antwoordde ik, hoewel ik hoopte van wel.
„Grappig, het lijkt erop alsof jullie elkaar vaak spreken“, zei Anya met een klein lachje.
De waarheid was dat Jed het altijd druk had als Delta van de Millennium-roedel. We hadden een tijdje terug wel een momentje gehad. Maar nu was hij gewoon een goede vriend.
Hij had nooit veel interesse gehad in een vriendin. Bovendien kon ik me niet voorstellen dat hij daar überhaupt tijd voor had.
Dat was prima, want ik zag hem meer als een broer. Of misschien een neef.
Een neef met wie ik toevallig één keertje had gezoend.
„Zo is het niet, Anya“, zei ik een beetje verdedigend.
„Jaaaa, tuurlijk“, zei ze lachend.
Mijn zus mocht denken wat ze wilde.
Maar Jed en ik hadden absoluut niets met elkaar.
We liepen een open plek op. Mensen stonden daar te drinken en te dansen rondom de warmte van een vuur.
En daar was Jed. Hij draaide zich om alsof hij kon ruiken dat ik net was aangekomen. Zijn gezicht werd verlicht door het vuur. Hij wenkte ons naar hem toe.
Hij was niet eens gedeeltelijk getransformeerd, maar door zijn blije gezicht zag ik in gedachten een staart kwispelen tussen zijn benen.
„Het verbaast me om jou hier te zien“, zei ik, terwijl ik hem een vriendschappelijke knuffel gaf.
„Hé, Delta's moeten ook af en toe stoom afblazen“, zei hij met een grijns.
Iemand zette de muziek harder. Vlak naast ons begon een stelletje heftig te zoenen. Ik keek weg en voelde me ineens opgelaten.
„Hoe gaat het eigenlijk met je Delta-plichten?“ vroeg ik. Ik probeerde niet te kijken naar het stelletje, dat hijgend en grommend tegen me opbotste.
„Het is de laatste tijd een gekkenhuis in het roedelhuis“, antwoordde Jed, terwijl hij dichterbij kwam staan. „Gabriel heeft de helft van de Westkust-roedel meegenomen om de Divine Hunters op te sporen. Dat betekent dat Raphael en wij allemaal als Millennium-wolven hard moeten werken. We moeten op Lumen letten. Dat levert best wel veel stress op.“
„Op school is het ook een gekkenhuis“, zei ik. „Iedereen gedraagt zich alsof ze drugs hebben gebruikt.“
Een ander stelletje begon elkaars kleren van het lijf te scheuren. Iemand schreeuwde: „Neuk me!“ en viel daarna in de struiken.
„Gatver. Het lijkt wel alsof de Haze weer is begonnen“, zei ik. Ik begon er een raar gevoel bij te krijgen.
Voordat Jed kon antwoorden, zagen we een flits van een blauwwit licht. Het scheen boven de boomtoppen van het bos.
Dat is geen maanlicht... Wat is het dan wel?
Opeens sneed er een kreet door het luidruchtige geluid van het feest heen. Iedereen stond stil.
„Reyna, kijk!“ zei Anya, terwijl ze naar mijn auto wees bovenaan de heuvel.
Het portier stond open, het lampje binnenin brandde en de stoelen waren leeg.
„Snow...“ mompelde ik zachtjes.
Ik pakte Jed bij de hand. Daarna renden we in de richting van het geschreeuw.
Toen we bij de verhoging aankwamen, had er zich al een kring van mensen gevormd. De meesten van hen waren halfnaakt, met hun kleren op de grond gegooid. Blote borsten, billen en spierballen werden verlicht door het maanlicht.
Ik wurmde me door de menigte heen. Mijn ogen werden groot van afgrijzen bij wat ik voor me zag.
Snow.
Ze hield haar knieën vast en wiegde heen en weer. Er stond een wezenloze uitdrukking op haar gezicht.
Naast haar lag Meagan Stanley van de debatclub.
Haar blonde haar zat helemaal volgekoekt met bloed.
Haar lange benen lagen in rare, onnatuurlijke hoeken uit elkaar. Dat waren dezelfde benen die haar vriend een paar uur eerder nog had lopen betasten.
Haar hoofd was van haar romp gerukt.
Snow bleef maar twee woorden herhalen terwijl ze heen en weer wiegde.
„Geen moord.“
