De Erfgename
Auteur
Lezers
146K
Hoofdstukken
22
Hoofdstuk Eén: Een Rebelse Daad
„Dit is een moderne versie van mijn verhaal, Marked.“
***
Ik ben geboren met een plukje haar dat helemaal wit was.
Mijn geboorte duurde lang en was heel moeilijk. Er waren problemen waardoor ik bijna doodging.
Mijn moeder maakt soms grapjes dat het witte plukje in mijn haar komt door de zware tijd die ik toen had. Ze zegt dat ik het heb overleefd omdat ik een heel sterke baby was.
Ik weet dat dat niet waar is.
Ik heb een aandoening die Poliosis heet. Dit betekent dat ik op die plek geen kleur in mijn haar heb.
De aandoening is verder niet gevaarlijk. Maar mijn ouders en mijn broer hebben dit niet, dus ik voelde me altijd anders.
Mijn ouders deden alles om mij en mijn broer te beschermen. Ik hield daarvan, maar soms beschermden ze ons veel te veel.
Ik mocht nooit accounts maken op sociale media.
Mijn telefoon kan bijna niet bellen. Als er toch foto's van mij op het internet kwamen, lieten mijn ouders die meteen weghalen.
Er was bijna niets over mij te vinden op het internet.
Toen ik klein was, vertelde mam me dat ik een gevluchte prinses was. Ik kwam uit een slecht land ver weg. Als ik niet naar hun regels luisterde, zouden de bewakers van de koning mij vinden en meenemen.
Dat verhaal maakte me vroeger erg bang. Maar nu dacht ik dat ze gewoon een beetje gek waren en te veel in complotten geloofden.
Maar hun geheim bleek veel erger te zijn dan een simpel verzonnen verhaal. Het dwong mij om te kiezen tussen de liefde van mijn leven en de man met wie ik altijd al zou moeten trouwen.
***
Ik was ongeveer negen toen ik voor het eerst vroeg of ik bij een vriendin mocht logeren. Mijn ouders keken me heel erg geschrokken aan. Het leek wel alsof ik om iets heel ergs had gevraagd.
Ze schreeuwden een half uur tegen me. Ze vertelden me nooit waarom ze nee zeiden of waarom ze zo boos waren.
Ze zeiden alleen dat ik om zeven uur 's avonds thuis moest zijn. Als ik me daar niet aan hield, kon ik beter helemaal thuis blijven.
Eén keer was ik een half uur te laat. Toen ik thuiskwam, waren ze al de politie aan het bellen om me te laten zoeken.
Ik heb die regel daarna nooit meer gebroken.
Toen ik vijftien was, was ik nog nooit ergens geweest waar ik niet per se hoefde te zijn. Ik had nog nooit buiten ons huis geslapen. Ik was nog nooit naar een feestje geweest en ik was het dorp nog nooit uit geweest.
Mijn hele leven ging het al zo. Zelfs nu ik bijna achttien word, weet ik niet echt waarom.
Ik zat al bijna achttien jaar vast in het huis van mijn ouders. Nu was ik het eindelijk helemaal zat.
Ons kleine dorp, Timberlane Creek, was al honderden jaren van de familie Timerlane. Maar ongeveer een maand geleden zei de familie Reagan opeens dat ze veel gebouwen in het dorp wilden kopen. En als de fucking familie Reagan heel veel geld biedt voor een heel dorp, zeggen alleen dwazen nee.
Ik wist niet waarom de familie Reagan plotseling in ons dorp was geïnteresseerd. Misschien hadden ze olie of diamanten gevonden. Eerlijk gezegd kon het me niet echt schelen, zolang ze ons mooie dorp maar niet verpestten.
Vorige week maakte de familie Reagan in het hele dorp bekend dat ze een groot feest gaven in hun landhuis. Iedereen ouder dan zestien jaar mocht komen. Sindsdien praatte iedereen in het dorp erover. Ik was niet van plan om het deze keer te missen.
Amber, mijn beste vriendin, en ik hadden de helft van ons spaargeld uitgegeven. We hadden de mooiste jurken gekocht die ik ooit had gezien, met bijpassende schoenen en sieraden. Ik was er klaar voor om me een avond als een chique dame te voelen. Ik kon geen leukere manier bedenken om mijn achttiende verjaardag te vieren.
Bovendien zou Andreas er ook zijn, in zijn allermooiste pak.
Mijn hart klopte sneller als ik alleen al aan hem dacht.
Wij drieën waren al vrienden sinds de basisschool. Maar ik zag hem altijd als meer dan een vriend. Ik wist alleen niet of hij dat ook voelde voor mij. Maar misschien zou er vanavond iets gebeuren. Amber was er heel zeker van dat ze daarbij kon helpen.
Ik was er minder zeker van, maar een meisje mag dromen. Deze avond zou hoe dan ook magisch worden.
Terwijl ik aan het dagdromen was, hoorde ik mijn telefoon trillen…
Andreas
Hé, ben je klaar voor vanavond, jarige job?
Mijn hart klopte keihard. Even dacht ik dat het uit mijn borst zou springen.
Er kwam een nieuw berichtje binnen.
Andreas
Amber en ik wachten om kwart over elf verderop in de straat.
Ik voelde me een beetje schuldig.
Ik wilde vanavond echt heel graag uitgaan. Het was een kans die je maar één keer krijgt. Maar ik vond het vreselijk om tegen mijn ouders te liegen. Bovendien was ik doodsbang om gepakt te worden.
Als ik maar… Ik schudde die gedachte uit mijn hoofd. Mam zou me nooit laten gaan. Ik moest wel stiekem weggaan. Ik kon dit niet missen.
Ik schrok me wezenloos toen er op mijn deur werd geklopt. „B-binnen,“ zei ik, en mam kwam de kamer in.
„Ben je nu al klaar met je huiswerk?“ vroeg ze.
„Ik zag mijn bed en dat leek me leuker dan huiswerk,“ gaf ik toe.
Ze lachte. „Dat gevoel ken ik.“
„We dachten dat je je cadeautje misschien wel wilde hebben,“ zei ze. Ik keek op.
„We hebben helaas geen tijd gehad om iets te kopen. En je vader is nog niet klaar met zijn project. Dus… we hebben besloten dat je dit jaar zelf je cadeau mag kiezen. Achttien is een belangrijke leeftijd.“
Mijn ogen begonnen te stralen. „Wel met een grens,“ voegde ze er snel aan toe. Mijn schouders zakten in om te laten zien dat ik teleurgesteld was.
Ze lachte.
Ik moest even nadenken voordat ik een antwoord had. „Oké,“ zei ik uiteindelijk. „Ik wil mijn haar verven.“
Mam keek me aan alsof ik gek was geworden.
„Waarom? Je haar is prachtig, Sophia. Het is heel bijzonder, net als jij.“
„Ik wil niet bijzonder zijn. Tenminste, niet op deze manier. Ik wil eruitzien als iedereen op school…,“ mompelde ik.
Ze zuchtte. „Goed dan, maar niks te geks. Anders kun je je haar net zo goed laten zoals het is,“ gaf ze toe. Ik gilde het uit en gaf haar een stevige knuffel.
„Nog geen vaste verf voor de eerste keer,“ voegde ze er snel aan toe. „Ik wil niet dat je er spijt van krijgt.“
„Prima.“ Ik vond een middenweg voorlopig wel best.
„Kom over een uur naar de badkamer, dan kijk ik wat ik kan doen,“ zei ze en stond op.
„Ik dacht dat de kapper je haar verfde?“ zei ik.
„Meestal wel, maar ik verf mijn eigen haar ook, dus het gaat vast lukken.“ Ze lachte.
„Klopt, want je wilt niet dat mensen je grijze haren zien,“ plaagde ik.
„Jij wordt er zelf ook niet jonger op, jongedame,“ zei ze snel terug. Ze lachte en liep naar beneden om alles klaar te zetten voor het verven.
Ik liet me weer op bed vallen. Ik kon niet geloven dat ik mijn haar mocht verven. Nu zou ik in ieder geval niet meer zo opvallen.
Amber en Andreas zouden vanavond heel erg verrast zijn. Dus ik pakte mijn telefoon en antwoordde op het berichtje van Andreas.
***
Het uur vloog voorbij en mijn verjaardagscadeau was klaar. Ik rende naar beneden en ging de badkamer in, waar mam op me wachtte.
Ze stond al klaar met handschoenen aan. Ze had de fles haarverf in haar hand en een grote glimlach op haar gezicht.
„Ben je er klaar voor, jarige job?“ vroeg ze.
Ik knikte en ging zitten.
Terwijl ze de laatste beetjes verf in mijn haar smeerde, kon ik mijn hart hard horen kloppen. Er was nu geen weg meer terug.
„Zo, dat zit erop. Haal dit mutsje er pas af als de kookwekker gaat. Spring daarna onder de douche, maar spoel het alleen maar uit. Je mag vanavond pas echt douchen, als de kleur goed is ingetrokken.“
Het wachten duurde lang. Veel te lang. Maar eindelijk ging de wekker. Ik trok het mutsje af en liet het water de extra verf wegspoelen.
Toen ik klaar was met föhnen, was het zover. Dit is toch wat ik wilde? Een heel gewone haarkleur.
Waarom was ik dan zo zenuwachtig?
Ik haalde diep adem en draaide me om naar de spiegel. Het was dan misschien maar een klein plukje haar, maar het was toch een groot verschil.
Mam had gehoord dat ik de föhn uitzette en kwam bij me staan.
„Wat vind je ervan?“ vroeg ze.
Ik herkende mezelf bijna niet. Het was ongelooflijk hoe een klein beetje haar iemand zo kon veranderen. „Het is een beetje gek, maar niet verkeerd,“ gaf ik toe. Mijn ogen leken wat meer te stralen door het donkere haar.
Niet dat ik dat erg vond. Ik vond mijn ogen mooier dan mijn haar. Mensen vonden ze mooi.
„Ben je er blij mee?“ vroeg ze.
„Ja, ik vind het mooi,“ antwoordde ik. „Ik denk dat het me wel staat.“
Ze grinnikte en sloeg haar armen om me heen. „Dat vind ik ook, maar dat betekent niet dat ik het hiervoor niet mooi vond.“
Ik glimlachte terug en ze gaf me een kus op mijn wang.
„Ik laat je even alleen met de spiegel. Dan kun je wennen aan je nieuwe uiterlijk.“
Ze deed de deur achter zich dicht. Daar stond ik dan, helemaal alleen met mijn nieuwe look.
Ik voelde me weer een beetje rot dat ik vanavond stiekem wegging. Ik hield van mijn moeder en ik wist dat ze me alleen maar wilde beschermen.
Ik zette me eroverheen, rende naar beneden en liep de woonkamer in.
Pap zat in zijn lievelingsstoel een boek te lezen. Maar voordat ik iets kon zeggen, begon mam al. „Wat vind je van haar verjaardagscadeau, James?“
Hij keek me aan en lachte breed. „Je lijkt sprekend op je moeder toen ze jong was.“
„Je vleit me, James.“ Ik hoorde haar giechelen in de keuken. „Sophia is veel knapper.“
„Misschien,“ plaagde pap en lachte. Er vloog een vaatdoekje vanuit de keuken recht op hem af. Hun huwelijk leek nooit saai te zijn.
„Je ziet er prachtig uit, Sophia,“ zei hij toen.
„Dank je, pap.“
„Wie is dat?“ hoorde ik de stem van een klein jongetje achter me. Ik draaide me om en hij keek me met grote ogen aan.
„Sophia?“
„Yep. Wat vind je ervan, Luca?“ vroeg ik en ik opende mijn armen voor hem. Hij was pas tien. We scheelden best veel, maar daardoor hield ik niet minder van hem.
Hij rende in mijn armen en knuffelde me stevig.
„Het is gek. Je lijkt op mam.“
Ik lachte. „Denk je dat echt?“
„De taart is klaar!“ riep mam. Ze kwam de eetkamer binnen met een van haar beroemde taarten.
„Ikke eerst, ikke eerst!“ riep Luca. Hij liet me los en rende naar de taart. Ik giechelde en liep achter hem aan.
Na een heerlijk diner ging ik naar mijn kamer om me klaar te maken voor vanavond.
Voordat ik naar bed ging, stuurde ik Andreas en Amber een appje dat ik een verrassing had vanavond.
Ik zette de wekker op mijn telefoon en deed een van mijn draadloze oortjes in.
Ik wist dat mam het door zou hebben als ik deed alsof ik sliep, dus ik moest voorzichtig zijn.
Ik viel meteen in slaap. Ik wist nog niet dat deze nacht alles zou veranderen.
***
Een paar uur later ging mijn wekker. Ik moest het oortje snel uit mijn oor trekken. Het geluid stond op zijn hardst. Dat had ik niet gemerkt voordat ik ging slapen.
Ik keek op mijn telefoon.
23:00 uur.
Ik stond vlug op en pakte de glinsterende, koningsblauwe jurk achter uit mijn kast.
Het duurde even voordat ik de rits op mijn rug dicht had, want ik was nog een beetje stijf. Maar het lukte en ik trok een joggingbroek over de jurk aan.
Ik pakte mijn sieraden en daarna begon het wachten.
Mijn telefoon trilde. Ik had een berichtje van Amber.
Amber
We zijn er.
Ik was enorm zenuwachtig en had er tegelijkertijd veel zin in. Ik maakte me klaar voor de eerste grote stap van mijn plan: het huis uitsluipen.
Gelukkig wist ik na al die jaren precies welke planken er kraakten. Dus ik sloop zonder geluid te maken de trap af en langs de slaapkamer van mijn ouders.
Toen ik buiten in het bos was, genoot ik van de koude nachtlucht. Tegelijkertijd liepen de rillingen over mijn rug.
De spanning gierde door mijn lijf. Voor het eerst in mijn leven overtrad ik een regel van mijn ouders.
Ik liep snel over het pad naar onze afspreekplek, zachtjes sluipend door de schaduwen.
„Ze is er!“ Ambers vrolijke stem liet mijn hart sneller kloppen van blijdschap. Haar rode krullen dansten terwijl ze naar me toe huppelde.
„Je bent te laat. We moeten opschieten, anders zijn we veel te laat om nog hip te zijn.“
Ik grinnikte terwijl ze me meetrok naar de stenen, waar we die middag onze fietsen hadden verstopt.
„Hé,“ zei Andreas. Hij leunde tegen zijn gitzwarte scooter en viel bijna weg in het donker. Ik kreeg vlinders in mijn buik toen ik hem zag. Hij droeg een mooi, een beetje ouderwets pak en zijn blonde haar zat strak naar achteren. Zijn felbruine ogen glinsterden in het zachte licht.
Ik had mezelf er lang geleden al van overtuigd dat iemand ze met zorg had uitgekozen. Ze pasten namelijk zo perfect bij de kleur van zijn blonde haar.
„Hoi,“ zei ik, en ik voelde mijn wangen warm worden.
„Hé.“ Amber prikte met haar vingers tussen mijn ribben. Ik kromp ineen en siste van de pijn. „Daar hebben we nu geen tijd voor. We zijn te laat. Weet je nog?“
„Shit zeg, Amber,“ zei ik, terwijl ik over mijn pijnlijke ribben wreef. „Je hoeft niet zo gemeen te doen.“
Andreas grinnikte en startte zijn scooter terwijl Amber en ik onze fietsen pakten.
„Trouwens,“ zei Amber. Ze streek zachtjes de donkerbruine pluk haar uit mijn gezicht. „Heb je je haar geverfd?“
Ik glimlachte toen Andreas naast ons stopte. Hij keek met grote ogen toen ook hij zag dat de witte pluk weg was. „Ja,“ zei ik, en ik stopte de pluk achter mijn oor.
„Mam liet me het eindelijk verven als verjaardagscadeau dit jaar. Ik vind mijn eigen haar niet erg, maar soms valt het gewoon te veel op. Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om voor één keer niet op te vallen.“
Ze staarden me aan alsof ik een derde arm had gekregen. Ik lachte. „Vinden jullie het niet mooi?“
Andreas schraapte zijn keel. „Het... Het ziet er goed uit, ik bedoel—Ja. Het is mooi.“
Ik kreeg het weer warm en mijn wangen kleurden roze. „Echt waar?“ probeerde ik te zeggen zonder zenuwachtig te klinken.
Andreas keek weg en knikte.
Mijn hart maakte een sprongetje en klopte wat sneller. Ik voelde me helemaal blij en wist even niet meer wat ik moest zeggen.
Amber stootte haar elleboog weer in mijn ribben, op precies dezelfde plek. Ik kreunde en duwde haar weg.
„Echt, Amber?“
Dat zou zeker een blauwe plek worden.
„Je ziet er fantastisch uit. Laten we nu gaan,“ zei ze, en ze duwde me de weg op.
Ik beet op mijn tanden, maar stapte op mijn fiets zonder te klagen. Ze had gelijk.
We moesten opschieten als we niet als allerlaatsten wilden aankomen.
Dus we fietsten keihard door het donker. We stopten pas toen we bij Timberlane waren, het landhuis van de familie Reagan.
Het huis torende hoog boven het enorme hek uit. Er klonk muziek uit de open ramen en er scheen zacht licht naar buiten.
We zetten onze fietsen bij de honderd andere fietsen onder aan een heuvel.
Amber en ik trokken onze broeken en shirts uit, zodat onze lange jurken te zien waren. Daarna stopten we de kleren in Ambers tas.
„Je ziet er prachtig uit,“ zei Andreas, terwijl hij op adem kwam.
„Ik denk dat hij naar jou kijkt,“ fluisterde Amber. Ze gaf me een speels duwtje tegen mijn schouder met een grote grijns.
Ik kreeg weer kriebels in mijn buik en ik duwde haar zachtjes weg. Maar ik had wel gezien dat Andreas naar mijn jurk keek toen hij dat zei.
Ik vond het fijn dat zij het ook had gezien.
„Zijn jullie er klaar voor, dames?“ vroeg Andreas, terwijl de gouden hekken van het landgoed voor ons opengingen.
Ik knikte. Dit was mijn eerste feestje en ik was van plan om van elke seconde te genieten.
Maar toen ik mijn eerste stap op het pad zette, bleef mijn hak in een scheur steken en struikelde ik.
Gelukkig zag Andreas het aankomen en ving hij me op voordat ik op de grond viel. Zo voorkwam hij dat mijn nieuwe jurk al kapot was voordat we goed en wel binnen waren.
„Bedankt,“ mompelde ik, terwijl ik nog steeds aan zijn arm hing.
„Geen probleem. Ik snap dat je zin hebt om het landhuis in te gaan. Maar neem je tijd en kijk misschien ook even waar je loopt,“ grinnikte hij.
Ik wilde hem wegduwen omdat hij me uitlachte. Maar mijn benen trilden zo erg op deze hakken dat ik bang was om te vallen als ik hem losliet. Dus ik bleef aan zijn arm vasthouden totdat we binnen waren.
We sloten aan bij een lange rij. Die liep waarschijnlijk naar de balzaal, waar het feest was.
Ik zuchtte en liet Andreas los om tegen de muur te leunen. Hoge hakken waren een slechte keuze geweest.
De rij bewoog langzaam. Er waren zoveel mensen die naar binnen wilden dat ik Amber en Andreas al snel kwijt was.
Ik zuchtte. Ik zou ze wel weer vinden als ik binnen was. Het had geen zin om vanaf hier naar ze te roepen.
Een paar minuten en een paar meter verderop zag ik een andere gast. Hij deed per ongeluk de klink van een deur wat verder naar voren naar beneden.
De rij liep door en de deur bleef op een kier staan.
Ik schuifelde door tot ik er was. Ik wilde de deur dichtdoen, maar toen zag ik ineens wat er in de kamer was.
Schilderijen… Zoveel schilderijen. Zowel oud als nieuw, groot en klein.
Ik keek om me heen om te zien of iemand oplette. Ik hield meer van kunst dan van wat dan ook in de wereld.
Schilderijen en kleuren, beelden en houtsnijwerk.
Eén enkele streep met een potlood kon de meest intense gevoelens oproepen. Deze verzameling moest wel heel bijzonder zijn.
Ik keek nog een keer snel om me heen, glipte naar binnen en deed de deur achter me dicht.
Ik keek mijn ogen uit in deze magische ruimte. Elke muur hing van onder tot boven helemaal vol met schilderijen.
Ik had nog nooit zoiets gezien.
Eén schilderij trok al snel mijn aandacht. Ik stapte wat dichterbij, maar ik keek goed uit dat ik er niet tegenaan botste.
Er waren heel veel felle kleuren op het doek.
De kunstenaar had de verf dik op elkaar gesmeerd. Daardoor leken er vreemde vormen uit de lijst te springen. Het leek alsof ze je in hun wilde wereld wilden trekken.
„Ik zie dat er iemand is verdwaald op weg naar het feest.“
Ik hapte naar adem en draaide me in een reflex razendsnel om.
Er stapte een man uit de schaduwen. Zijn rug was kaarsrecht, zijn kin stak iets omhoog en hij had een scheve glimlach.
Zijn gitzwarte haar kietelde zijn wenkbrauwen toen hij dichterbij kwam. Zijn doordringende blauwe ogen keken me recht aan.
Ik slikte gespannen. Mijn handen trilden al.
Theodore Reagan.
```
