Lie to Me Boek 6: Prins der Leugens
Auteur
Shala Mungroo
Lezers
301K
Hoofdstukken
57
Isadora ontsnapt eindelijk aan de greep van haar broer, klaar om een leven op te bouwen dat helemaal van haar is. Fel, vurig en niet langer bereid om voor welke man dan ook te buigen, weigert ze zich opnieuw in een kooi te laten stoppen. Maar vrijheid heeft een prijs. Eén gestolen blik plaatst haar recht in het vizier van de Cosa Nostra-prins, een man die net zo charmant is in zijn maatpakken als hij meedogenloos is in zijn wereld van macht en bloed. Giovanni vraagt niet. Hij neemt. En wanneer Isadora een honger in hem aanwakkert, wordt zijn jacht een belofte — een die de stad in lichterlaaie kan zetten. Zij snakt naar onafhankelijkheid. Hij snakt naar haar. En als haar opeisen een oorlog ontketent, zal Giovanni de eerste lucifer aansteken.
Hallo, Londen
Boek 6: De Leugenprins
ISA
„Je ziet er prachtig uit, Isa.“
Ik rukte mijn donkerbruine ogen los van het zwaar getinte raam van de gepantserde SUV, waar de stadslichten in een waas voorbijgleden en me afleidden van mijn doel voor vanavond. Ik keek over mijn blote schouder en gaf mijn broer een ingestudeerde glimlach.
„Dank je, Mano.“
Mijn oudere broer, Cristiano — of Don Cristo, zoals hij nu werd genoemd — was een machtige Don in Mexico die de leiding had overgenomen van onze oom Antonio na diens dood. We hadden nog een broer, Santiago, maar we werden als kinderen uit elkaar gehaald toen onze familie een ongeluk kreeg waarbij onze ouders omkwamen. We werden allemaal in verschillende pleeggezinnen geplaatst.
Daarna verdween Santi, en ik had sindsdien niets meer van hem gezien of gehoord. Cristo vertelde me dat hij had geprobeerd hem te vinden, maar soms dacht ik dat hij niet de waarheid vertelde.
Mijn broers mochten elkaar nooit echt. Maar ik miste Santi zo erg.
Soms zag ik hem in mijn dromen, lachend en spelend met mij. Dan werd ik wakker en voelde het alsof hij opnieuw van me was afgepakt.
„Rood staat je heel goed,“ voegde hij eraan toe, waardoor mijn gedachten terugkeerden naar het heden. Ik zag hoe zijn ogen over mijn strakke rode baljurk gleden, beoordelend op een bijna klinische manier. Ik wist dat hij wilde dat ik er perfect uitzag.
De perfecte, stille pop om naast hem te staan.
Hij legde een warme hand op mijn blote knie en kneep er zachtjes in, voordat hij hem net zo snel weer wegtrok om uit zijn eigen raam te kijken. Ik probeerde zo goed mogelijk de walging te verbergen die ik voelde elke keer als hij me aanraakte, en stopte ondertussen subtiel mijn been onder de wijde rok waar de split was opengevallen.
We waren vanmorgen vanuit Mexico in Londen aangekomen, waar we woonden. Tenminste, waar ík woonde als ik niet op een kostschool in Parijs of Zwitserland zat, of waar mijn oom of broer me ook maar wilde hebben.
Als leider van een van de gevaarlijkste kartels in Mexico waren Cristo's vijanden voortdurend op zoek naar manieren om hem ten val te brengen, en ik was een van die manieren. Daarom hield hij me verborgen totdat hij klaar was om me te gebruiken.
Dat was wat ik voor hem betekende. Ik was een ruilmiddel. Dat had hij me al heel vaak verteld.
Hij zou voor mijn bescherming zorgen en alles betalen wat ik wilde — inclusief mijn opleiding in elk vakgebied dat ik koos — en in ruil daarvoor moest ik ermee instemmen om als een dier te worden verhandeld aan welke bondgenoot hij maar geschikt achtte. Als ik weigerde, zou hij me aan het werk zetten zoals de meisjes die hij had gekocht, of erger nog, me verkopen als vee.
Ik had altijd geweten dat een gearrangeerd huwelijk in mijn toekomst lag. Ik kon alleen maar hopen dat mijn band met Cristo me enige inspraak zou geven in wie mijn toekomstige echtgenoot zou zijn.
Dit was de enige reden dat ik met hem naar dit soort feesten ging. Ik moest doen alsof ik een lieve zus was.
Hij had maar om één ding gevraagd: dat ik maagd bleef. Ik was meer waard voor hem als ik ongerept was, want geen enkele man wilde „het gebruikte speelgoed van een ander,“ had hij me ooit verteld.
Niet dat ik me daar zorgen over hoefde te maken. De studenten op mijn kostschool wisten wie mijn broer was, en hun families zorgden ervoor dat ze bij mij uit de buurt bleven.
Zelfs mijn kamergenoot, Skylar, deed heel hard haar best om me te negeren. Maar dat vond ik niet erg.
Ik was graag alleen. Zo kon ik me goed op mijn schoolwerk richten. En ik kon een plan bedenken om aan mijn broer te ontsnappen.
Tot die tijd moest ik me aan zijn regels houden. Ik moest zijn boodschapper zijn als hij me nodig had.
Dus was ik verrast toen hij ermee instemde dat ik naar Londen verhuisde om rechten te studeren aan King's College. Deze keer zou ik mijn eigen appartement hebben, zonder kamergenoot.
Cristo stond erop dat ik in een van de luxe appartementen woonde die de school aanraadde, maar ik twijfelde er niet aan dat het minder om veiligheid ging en meer om alle manieren waarop hij me in de gaten kon houden — door de conciërge te betalen om hem op de hoogte te houden van mijn komen en gaan, en zijn mannen in de buurt te hebben om me een signaal te geven als het erop leek dat ik buiten de lijntjes kleurde.
Ik zal de laatste keer dat ik een van Cristo's regels brak nooit vergeten — naar een feest in een club gaan voor de achttiende verjaardag van een klasgenoot, zonder beveiliger. Ik was er zeker van dat de uitnodiging een toevalstreffer was, want het leek erop dat de jarige, Krystal, iedereen uit onze klas had uitgenodigd. Toch wilde ik graag een avondje uit zonder dat er constant ogen op me gericht waren.
Het was een kleine daad van verzet met onmiddellijke gevolgen. De volgende ochtend lag ik mijn kater te verwerken en schrok me kapot toen ik Cristo in mijn slaapkamer zag zitten, wachtend tot ik wakker werd. Hij streelde zijn leren riem in zijn hand zoals je de huid van een geliefde zou strelen.
Maar de blik in zijn ogen deed mijn hart bijna uit mijn borst springen. Het uur dat volgde wist ik zeker dat Skylar mijn geschreeuw verderop in de gang kon horen.
Ik slikte de herinnering weg en probeerde me op vanavond te concentreren. Mijn laatste avond met Cristo voordat hij terugging naar Mexico en ik weer een beetje vrijheid zou hebben.
Hij had erop gestaan me te begeleiden om me te „helpen settelen“ op school, maar ik wist dat er meer achter zat. Ik had gelijk toen hij erop stond dat we een verjaardagsfeest bijwoonden voor de Cosa Nostra-baas Elio Ricci in zijn huis in Hampstead.
Ik had gehoord dat het een uitgestrekt landgoed was met keurig onderhouden gazons, niet één maar twee grote fonteinen, een stal — want de baas was dol op paardrijden — en een meer dat in de zomer perfect was om in te zwemmen.
Het klonk als een perfecte plek. Maar ik wist zeker dat het met bloedgeld was gekocht.
Cristo had zakelijke connecties over de hele wereld, dus het verbaasde me niet dat hij in Londen evenementen moest bijwonen. Hij nam me graag mee naar dit soort gelegenheden, want niemand verdacht mij ooit ergens van. Niemand schonk zelfs maar aandacht aan me.
De laatste tijd probeerde hij deals te sluiten in het Verenigd Koninkrijk en Europa, en tot nu toe ging dat goed. Ik was bang dat er een moment zou komen waarop hij onaantastbaar zou zijn.
„Je weet waarom je vanavond met me meekomt, toch?“ Cristo's stem was zacht, maar met die ondertoon van staal die ik maar al te goed kende.
Ik knikte. Ik wist dat hij dit niet deed omdat hij aardig was.
„Als ik je het teken geef, ga je naar het damestoilet waar het contact zal wachten.“ Hij stak zijn hand in zijn zak en haalde er een klein voorwerp uit dat leek op een Chanel-compact voor vrouwen, maar aan de binnenkant zat een geheugenkaart. „Geef haar dit.“
Ik pakte de compact van hem aan en stopte hem in mijn clutch, zonder er goed naar te kijken. Ik haatte het om zijn vuile werk op te knappen, maar hem trotseren zou betekenen dat ik lessen moest missen terwijl de blauwe plekken die hij me zou bezorgen genazen. Ik had één keer de fout gemaakt om te vragen wat er op de geheugenkaart stond, en kon me de pijn van zijn handpalm tegen mijn wang nog steeds herinneren.
Daarna stelde ik nooit meer vragen.
De auto reed door de ijzeren poorten. Er stond al een rij auto's te wachten bij de ingang.
„Als ik niet bij je ben, ga dan bij de bar staan. Wacht daar op mijn teken. Begrepen?“
Ik liet hem me helpen met mijn jas. „Ik begrijp het.“
GIO
„Weet je zeker dat je niet mee wilt doen, Gio?“
Ik nam een slok van mijn scotch en liet de warmte in mijn borst neerdalen, voordat ik naar Mikhail keek. „Er is nog steeds ruimte om jouw naam op de muur te zetten,“ voegde Camden eraan toe.
Mijn twee beste vrienden, Mikhail Levin en Camden Bell, en ik hadden elkaar leren kennen op King's College, waar we samen colleges volgden als we geen problemen aan het veroorzaken waren. Nu openden zij binnen een week hun eigen kantoor, en ik had moeten afhaken vanwege mijn familieverplichtingen — ofwel het runnen van de Cosa Nostra in Londen samen met mijn vader.
„Je weet dat de ouwe mijn hoofd op een staak zou prikken als ik dat deed.“ Ik wees met mijn glas naar mijn vader, die stond te lachen met een paar van zijn compagnons. Elio Ricci was een man om rekening mee te houden.
Hij was wreed maar rechtvaardig, maar hij had genoeg van het gekonkel en verraad en was klaar om met pensioen te gaan naar de Canarische Eilanden. Dus was hij mij aan het klaarstomen om zijn troon over te nemen. Mijn moeder, Noella, was vijf jaar geleden overleden aan kanker, en dat had mijn vader ingrijpend veranderd.
Het hunne was een huwelijk uit liefde, niet gearrangeerd zoals de meeste maffiahuwelijken die we kenden. Ik kon alleen maar hopen dat ik op een dag hetzelfde zou vinden. Het was ook de droom van mijn moeder geweest voor mij, voordat ze stierf.
Maar nu was ik nog te jong om daarover na te denken.
We stonden met z'n drieën aan de bar in de grote balzaal van het landgoed en trokken nieuwsgierige blikken van de vrouwen in de zaal, zelfs terwijl die de armen van hun partners vasthielden.
Camden genoot van de aandacht en knipoogde naar ze elke keer als er een zijn blik ving. Hij was door en door Brits, met donkerbruin haar en heldere blauwe ogen waardoor hij leek op de dubbelganger van Jack Lowden. Hij was niet zo lang als Mikhail of ik, maar hij had nog steeds het lichaam van een atleet omdat hij al zo lang als ik me kon herinneren in het roeiteam had gezeten.
Mikhail was daarentegen de grootste van ons drieën. Als hij niet de club of het kantoor runde, deed hij aan ondergrondse kooigevechten. Hij was niet zo knap als Cam, maar dat betekende niet dat hij minder aandacht trok. De vrouwen die hem benaderden werden echter aangetrokken door de donkere aura die ze in zijn grijze ogen konden zien.
Mik deed alsof de vrouwen niet bestonden. Maar we wisten waarom. Er was maar één vrouw die onder die stalen zelfbeheersing van hem kon kruipen, en hij kon er niets aan doen, want ze was zijn stiefzus en vijf jaar jonger dan hij.
Camden plaagde hem er graag mee en zei dat Daria achttien was en technisch gezien volwassen, en dat als hij er niets aan wilde doen, hij dat misschien zelf maar moest proberen. Maar dat leverde hem een blauw oog op. We wisten dat we Daria nooit meer ter sprake moesten brengen.
Ik had daarentegen geen enkele moeite om een vrouw in mijn bed te krijgen wanneer de stemming me overviel. Tegenwoordig was ik te druk met het bijspijkeren van mijn vaders zaken, terwijl ik ook aan een nevenbedrijf met Mik en Cam werkte.
Onze exclusieve club, Onyx, was alleen toegankelijk voor leden en bood elke soort kink of fetisj aan. Het was het enige bedrijf waar ik met hen in kon stappen waar mijn vader niets om gaf. Sterker nog, hij moedigde het aan.
Elio Ricci hield er namelijk van om zaken met plezier te combineren.
„Wie leidt de club vanavond?“ vroeg ik aan Mik. Hij ging meestal over de planning. Hij wilde altijd alles onder controle hebben.
„Mario,“ antwoordde Mikhail. „Ik ga bij hem kijken als ik hier wegga.“
Ik knikte en hief mijn glas op om nog een slok te nemen, toen een flits van rood mijn oog ving.
„Jezus,“ zei Camden zachtjes naast me. „Wie de fuck is dat?“
Ik liet mijn glas zakken en fronste, want de vrouw in het rood trok de aandacht van de meeste mannen in de zaal en oogstte boze blikken van de vrouwen. Maar het was niet de kleur van haar jurk die de aandacht trok — het was de vrouw zelf. Ze kon een aardappelzak dragen en nog steeds adembenemend zijn.
Ze liep aan de arm van Don Cristo, die nieuw was in de maffiawereld maar niet minder meedogenloos. Hij was wat sommige vrouwen knap zouden noemen, maar ik wist dat er een zwart hart klopte onder dat designerpak. Ik was nieuwsgierig, want ik had hem nog nooit eerder met een date gezien.
„Dat is de zus van Don Cristo,“ antwoordde Mikhail. Hij keek verveeld. „Ze begint over een paar dagen met haar rechtenstudie.“
We hoefden niet te vragen hoe Mik dit allemaal wist. Hij wist alles wat er in deze stad gebeurde, want zijn favoriete klant was de Russische Pakhan, Aleksandr Kozlov, die graag van alles en iedereen op de hoogte was.
Cam lachte en keek naar hem. Ik kon niet stoppen met kijken naar de mooie vrouw met het donkere haar.
„Op King’s?“
Mik knikte.
„Mooi én slim,“ antwoordde Cam, terwijl hij zijn scotch achterover sloeg en zijn glas terugzette op de bar. „Ik denk dat ik me even ga voorstellen.“
„Nee.“
Het woord was mijn mond uit voordat ik het kon tegenhouden, waardoor Cam abrupt stilhield — het kwam zo zelden voor dat ik bezwaar maakte als hij een vrouw wilde benaderen.
Ze draaiden zich allebei om en keken me aan. Cam zag er heel enthousiast uit. Mik fronste zijn wenkbrauwen.
Ik keek hoe het stel naar mijn vader toe liep en duwde mijn glas tegen Cam aan. Hij ving het op tegen zijn borst voordat het op zijn op maat gemaakte pak kon morsen.
„Ik doe het.“
