Marcello's Maffia Boek 3
Auteur
Lezers
521K
Hoofdstukken
71
112: Waar Luca Dima ontmoet
HAYLEY
Ze opende haar ogen en keek om zich heen. De kamer kwam haar niet bekend voor. Ze wist dat ze niet thuis was. Ineens drong het tot haar door waarom ze in het huis van Sal en Maria was.
Een zacht klopje op de deur haalde haar uit haar gedachten. Het voorkwam dat ze te veel ging piekeren.
„Goedemorgen, Hayley,“ zei Maria toen ze de kamer van haar zoon binnenliep.
„Goedemorgen,“ zei Hayley terwijl ze rechtop in bed ging zitten. Maria kwam binnen met een dienblad vol ontbijt en koffie.
Maria ging op het bed zitten. Hayley bood haar excuses aan omdat ze nog sliep. Maar Maria schudde haar hoofd. Ze wist dat Hayley een zware nacht had gehad en slaap nodig had.
„Waar is Luca?“ vroeg Hayley, terwijl ze de hete mok koffie pakte.
„De jongens moesten weg. Angelo en een paar anderen zijn hier. Frankie heeft wat kleding en andere spullen voor je gebracht,“ zei Maria, wijzend naar de tasjes.
Hayley was haar erg dankbaar.
„Weet u wanneer ze zeiden dat ze terug zouden zijn?“ vroeg Hayley, maar Maria schudde haar hoofd.
„Luca vroeg me om je te zeggen dat je hier veilig bent. Hij komt bij je op bezoek zodra het kan en wanneer het veilig is.“
Dat klonk precies als de woorden van Luca, dacht Hayley. Maria vertelde Hayley waar de handdoeken lagen en waar de badkamer was, en liet haar toen alleen.
Hayley dacht aan haar vader. Misschien wilde hij alleen weten of het goed met haar ging. Misschien was dat alles wat hij wilde. Maar haar gevoel vertelde haar dat er meer aan de hand was.
Een deel van haar wilde Luca zoeken, haar vader vinden en dit allemaal begrijpen. Maar ze wist wel beter. De mannen in dit huis zouden haar niet zonder verzet laten gaan.
Ze wist dat Luca de opdracht had gegeven om haar koste wat kost hier te houden.
LUCA
„Ga je die nog opnemen?“ Met zijn ogen wees Nic naar Luca’s telefoon op tafel.
Luca keek naar het scherm. Het was zijn vader, voor de miljoenste keer. Hij schudde zijn hoofd. Hij had niet de tijd, de energie of de zelfbeheersing om met zijn vader te praten over zijn plannen.
„Hij wil haar gebruiken. Ik kan hem die kans niet geven. Ik zal iemand thuis laten doorgeven dat ik een afspraak heb met Volkova. Daarna kom ik terug en leg ik alles uit.“
Luca kneep in zijn neusrug en slaakte een diepe zucht. Hij, Nic en Frankie waren uren bezig geweest met het plannen van de veiligste ontmoeting. Ze hadden gezocht naar de beste strategische plek. Luca was eerlijk gezegd doodmoe.
Hij had zijn stropdas op tafel gegooid. Zijn colbert hing netjes over de leuning van zijn bureaustoel. De mouwen van zijn strakke witte overhemd waren opgerold. Zo was de gedetailleerde kruis-tatoeage op zijn linker onderarm goed te zien.
„Frankie heeft het restaurant beveiligd. Jij en Volkova zullen de enigen zijn. Behalve de gastheer dan, die jullie ook zal bedienen,“ legde Nic uit.
Luca knikte. Daarom wilde hij deze twee mannen aan zijn zijde hebben. Ze werkten snel en deden hun taken erg grondig.
„Gaat het goed met Hayley?“ vroeg Luca aan Nic, die rustig tegenover zijn neef zat.
„Met haar gaat het goed. Frankie heeft zijn moeder gesproken. Hayley helpt Maria in het huishouden. Het schijnt dat ze gaat schoonmaken als ze gestrest is, een soort smetvrees blijkbaar.“
„Angelo is daar om ervoor te zorgen dat ze niet ver komt als ze probeert te ontsnappen.“ Nic grinnikte.
Luca was blij dat ze veilig was in het huis van de familie Altera. Hij wist dat Sal, zijn neefjes en zijn broers haar veilig zouden houden. Ze waren als familie voor hem. Hij glimlachte ook bij de gedachte dat Angelo Hayley tegen de grond zou werken als ze een vluchtpoging waagde.
„Ik ga vanavond naar haar toe,“ zei Luca. Hij pakte zijn kop koffie en nam een slok. Hij trok een vies gezicht omdat zijn drankje koud was geworden.
„Is dat wel slim? Je kunt beter afstand houden van het veilige adres,“ zei Nic.
„Ik heb gezegd dat ik haar zou vertellen hoe de ontmoeting gaat,“ antwoordde Luca schouderophalend.
Nic schudde zijn hoofd. Zijn neef nam veel onnodige risico's.
„Er bestaan ook nog dingen die... ik weet het niet, een telefoon worden genoemd.“ Nic keek naar Luca, wiens ogen donker werden.
„Ja, en die kan mijn vader laten afluisteren,“ reageerde Luca.
„Ah.“ Nic begreep het. „Het maakt je niet uit dat Volkova je locatie weet, maar wel je padre?“
„Op dit moment is Volkova de onbekende factor,“ begon Luca. „Hij is geen vijand, maar ook geen bondgenoot. Mijn padre kennen we daarentegen wel. We weten allebei waartoe hij in staat is.“
„Hij vormt momenteel het grootste gevaar. Totdat ik meer te weten kom over Volkova,“ legde Luca uit.
„Begrepen. Als je padre Hayley te pakken krijgt...“ Nic werd onderbroken door Luca.
„Er is geen als. Hij krijgt haar niet te pakken,“ zwoer Luca. Luca was vastbesloten om haar te beschermen tegen zijn wrede vader.
„Maar zul je hem ook echt tegenhouden?“ Nic wist dat Luca onbevreesd, roekeloos en dapper was.
Als het echter om zijn vader ging, was Luca zwak vergeleken met hem. Hij was als kind, als tiener en zelfs als jongvolwassene geslagen, onder water gehouden en gemarteld door zijn vader.
Nic wist dat Luca werd geslagen zodat hij zou begrijpen dat Giovanni de baas was. Hij zorgde ervoor dat niemand dat vergat, en vooral Luca niet.
„Ja.“ Luca wist dat dit een gewaagde uitspraak was. „Voor één keer zal ik hem stoppen. Ze is te belangrijk om weer kwijt te raken.“
Dit waren de woorden die Nic moest horen. Luca's kracht lag bij Hayley.
Luca was eigenlijk nooit zenuwachtig. Maar vanavond wel. Hij ging een man ontmoeten die een gevallen Russische familie weer naar de top had gebracht. En deze man was ook de vader van zijn vriendin.
Het was bijna zes uur. Luca was graag op tijd. Het was vreemd, probeerde hij indruk te maken op Hayleys vader? Misschien wel. Misschien wilde hij hem het gevoel geven dat hij zijn dochter waard was.
„Volkova wacht op je in het restaurant. Hij is alleen binnen, maar net als wij is hij niet écht alleen. Ivan en een paar anderen zijn in de buurt.“ Nic keek naar Luca via de binnenspiegel van de auto.
„Ik had ook nooit verwacht dat hij helemaal alleen zou zijn,“ mompelde Luca.
Terwijl ze stopten voor het bekende restaurant, controleerde Luca of hij de drie dingen bij zich had die hij nodig had. Zijn telefoon, de foto's die Ivan Kudin hem had gegeven en natuurlijk zijn pistool.
Luca hoopte dat hij Volkova niet hoefde neer te schieten. Maar als hij een direct gevaar vormde, zou hij niet aarzelen.
„Meneer Marcello!“ De gastheer van het restaurant begroette Luca met een stevige handdruk.
Luca knikte.
„Deze kant op. Uw gast is al gearriveerd,“ zei hij op professionele toon, terwijl hij de eigenaar door het restaurant leidde.
Luca kreeg Dima Volkova eindelijk te zien. Zijn gezicht was onveranderd gebleven ten opzichte van de foto die hij van hem en Hayley had. Zijn haar was niet volledig zilver zoals dat van Luca's vader, maar had grijze plukjes in het lichtbruin. Zijn ogen hadden een opvallende zilveren kleur.
„Dima Volkova.“ Dat waren de woorden van Luca toen hij naar de tafel liep. De twee mannen hadden elkaar nog nooit ontmoet. Maar Dima had genoeg informatie om te weten dat deze jonge man Luca Marcello was.
Luca zag hoe Volkova opstond en zijn hand uitstak voor een handdruk. Luca nam hem aan.
„Luca Marcello, ik heb veel over u gehoord,“ zei Dima, en Luca trok een wenkbrauw op.
„Ik kan hetzelfde over u zeggen,“ antwoordde Luca. De ober kwam eraan en schonk voor de mannen een glas wijn in. Het was de wijn die Luca altijd bestelde als hij hier at.
Hij liet Volkova’s hand los en de twee gingen zitten. Luca stak zijn hand in zijn binnenzak en haalde de foto's tevoorschijn, die hij op tafel legde. Dima keek naar beneden. Bovenop lag de foto van hem en Hayley in Spanje.
Luca keek toe terwijl Dima de foto's pakte en erdoorheen bladerde. Hij nam even de tijd om elke foto van zijn prachtige dochter te bekijken. Luca nam rustig een slokje van zijn wijn en observeerde hem.
„Ik ben onder de indruk,“ sprak Luca, maar Dima keek niet op. „Het is u gelukt om vierentwintig jaar lang de waarheid verborgen te houden voor uw enige kind.“
„Hayley geloofde oprecht dat u een zakenman uit Londen was. Ik wil gewoon begrijpen waarom.“
„Heeft u zelf geen familie, Luca?“ vroeg Dima, hoewel hij het antwoord al wist.
Luca zei niets. Zijn familie was Dima's dochter, maar dat wilde hij pas ter sprake brengen als het moest.
„In tegenstelling tot u, Luca, was het nooit de bedoeling dat ik deze verantwoordelijkheid zou krijgen.“ Dima nam een slokje van de wijn en knikte goedkeurend om de kwaliteit.
„Ik had een oudere broer. Het was de bedoeling dat hij de familie zou overnemen. Ik was vrij om te trouwen en te leven zoals ik wilde. Mijn broer had Ivan als zijn rechterhand, een man die we als een neef beschouwden.“
„Mijn mama zei dat ik moest trouwen met Emily Collins, een vrouw op wie ik stapelverliefd was.“
Luca zei niets. Hij luisterde alleen maar. Hij was hier niet naartoe gekomen voor het levensverhaal van Dima Volkova, maar een deel van hem voelde dat hij dit moest aanhoren.
Hij wilde weten hoe een man als Dima alles had gedaan wat hij had gedaan, en toch zo'n geweldig kind had. Een kind dat was uitgegroeid tot de vrouw die Luca zo bewonderde.
„Maar mijn broer werd vermoord,“ ging Dima verder.
Luca kon de woede in de ogen van Volkova zien.
„Ik wist dat ik de leiding moest overnemen. Ik kende mijn plek.“ Dima schudde zijn hoofd. „Rusland was ruim twintig jaar geleden een gevaarlijke plek. De families waren uit op bloed.“
Dima wilde aan deze jongen tegenover hem laten zien tot welke uitersten hij was gegaan. En wat hij nu nog steeds voor zijn familie zou doen.
„Als u ooit kinderen heeft, zult u het begrijpen. Mijn kind en mijn vrouw waren een doelwit. Emily was niet gemaakt voor deze wereld. En ik zwoer dat haar kind, óns kind, dat ook niet zou zijn.“
„Dus zijn Emily en ik in het geheim gescheiden. We lieten Hayley zo ver mogelijk van mijn wereld opgroeien. Ik ben in dit leven gedwongen. Zij hoefde dat niet te zijn.“
„U vertelt me dus dat alles wat u deed, was om Hayley te beschermen?“ reageerde Luca koeltjes.
„U heeft er geen idee van wat ik heb gedaan om mijn dochter te beschermen. Ondanks alles is ze nog steeds mijn eigen vlees en bloed.“
„Dus haar slaan noemt u bescherming?“ wierp Luca tegen, en Volkova lachte duister.
„Ik heb haar nooit in elkaar geslagen, Marcello. Ik verloor mijn zelfbeheersing. Ik heb haar een klap gegeven. Ik ben niet trots op wat ik heb gedaan,“ antwoordde Dima.
Luca kon hem niet begrijpen. Hoe kun je van iemand houden en diegene dan fysiek pijn doen? Ja, Luca had Hayley weleens hardhandig vastgepakt. En er waren momenten dat hij haar wel wilde wurgen, maar hij zou het nooit echt kunnen doen.
„Laten we ophouden met dit nutteloze gepraat, Marcello. Ik ben hier om mijn dochter terug te halen. En ik ben bereid om te betalen wat ze u verschuldigd is.“
Luca zag de spanning in Dima’s ogen.
„Zoals ik al tegen uw rechterhand heb gezegd, is ze me niets verschuldigd.“ Luca sprak streng en met een serieuze toon.
„In dat geval“—Dima zuchtte zwaar—„laten we het dan simpeler houden. Wat is het dat u wilt?“
„Van u? Helemaal niets,“ antwoordde Luca. „Ik ga Hayley niet aan u teruggeven. Ze is nu onderdeel van mijn familie. Ik zal haar niet naar een plek laten gaan waar ze zich onveilig voelt.“
„Onderdeel van uw familie, Luca? Of onderdeel van uw harem?“ Dima haatte het om zo over zijn dochter na te denken. Maar hij kende de playboy-mentaliteit van de Marcello-clan.
Ondanks dat Lorenzo Borroni hem iets anders had verteld, vroeg hij zich af of Luca echt gevoelens voor zijn dochter had.
„Ik heb beloofd haar te beschermen. En ik heb tot nu toe nog nooit een belofte aan haar gebroken,“ zwoer Luca.
„Ze heeft geen bescherming nodig. Ze is mijn dochter en niet zomaar een van uw speeltjes, jongen.“
Dima's woorden waren hard en bedoeld om Luca op de kast te jagen. Maar Luca bleef kalm en onbewogen.
„Ze wil niet met u mee terug,“ bracht Luca ertegenin, maar Dima schudde zijn hoofd.
„Dit is geen discussie. Mijn dochter vertrekt met mij uit New York. Want als ze dat niet doet, Luca Marcello, dan vernietig ik alles wat u bezit.“
„Ik zal uw mannen afmaken en de hele stad platbranden totdat ik haar heb gevonden. Begrijpt u dat?“
Luca bleef kalm terwijl Dima zijn familie en zijn stad bedreigde.
„Waarom wilt u haar zo graag?“ vroeg Luca. Dima leunde achterover in zijn stoel en lachte een beetje. „Waarom zet u uw eigen mannen op het spel voor uw dochter? Ze toonde u geen respect en vluchtte voor u.“
Dima nam nog een slokje van de wijn en maakte zijn glas leeg.
„De belangrijkere vraag is waarom u haar zo graag wilt?“ stelde Dima.
Hij zat en keek naar Luca's gezicht, recht in zijn ogen. Hij kon alles zien wat hij bij eerdere tragische maffiamannen had gezien. Het was dezelfde blik die hij in zijn eigen ogen had gezien toen hij samen met Emily was.
„Ik zie het al.“ Dima lachte.
Luca zei niets. Hij keek alleen maar hoe de vader van Hayley sprak.
„Lorenzo had gelijk. U laat veel te makkelijk in uw kaarten kijken.“
„Ik speel geen spelletjes,“ sneerde Luca.
„Ik ook niet. Ik heb nog nooit spelletjes gespeeld. Ik neem alles uiterst serieus,“ zei Dima.
„Ik ook.“ Luca wist dat dit serieus was. Dit was niet zomaar de vader van zijn vriendin. Dit was een maffiabaas, net als hijzelf. En ze wilden allebei exact hetzelfde.
„Mannen zoals wij, Luca, zijn niet bestemd voor geluk. We halen ons plezier uit de macht die we hebben en het geld dat we verdienen,“ begon Dima.
Luca zat rustig en beheerst tegenover het Russische maffiakopstuk.
„Hayley verdient onze wereld niet. Niet het geweld, niet de pijn en ook niet het risico om vermoord te worden.“
„Ze verdient het ook niet om door een glazen salontafel te worden gegooid,“ reageerde Luca.
„Precies. Dat was mijn rol als baas, als de man met de leiding. Dat soort dingen verdient ze niet.“ Dima zuchtte. „Ze verdient een gelukkig en veilig leven.“
„U bent opgegroeid in deze wereld. Hoeveel mannen kent u die gelukkig zijn in de liefde? Frankie? Uw vader? Stefano? Ze zijn allemaal hun grote liefde verloren, nietwaar?“
Luca kon dit punt niet tegenspreken. Het was waar. Al deze mannen waren hun liefde kwijtgeraakt door de maffiawereld. Frankie en Stefano waren niet gelukkig. Zelfs Nic, hoewel hij Ava had, was te bang om haar te verliezen om echt gelukkig te zijn.
„Zelfs ik kon de vrouw van wie ik hield niet beschermen, noch het kind dat ik liefhad. U weet dat haar laten gaan de juiste beslissing is. U weet dat uw wereld haar alleen maar pijn zal doen.“ Dima haalde zijn schouders op.
„En met u weglopen is zoveel beter, en wel hierom?“ vroeg Luca wantrouwend.
„Ik ben haar vader. Ik ben haar een excuus verschuldigd, en een kans op een normaal leven. Ik haal haar uit deze wereld. Ik zal ervoor zorgen dat ze gelukkig is,“ zwoer Dima.
Dima wist dat hij zijn dochter gekwetst had. Hij besefte dat ze hem waarschijnlijk niet vertrouwde. Maar hij wilde dat allemaal goedmaken en ervoor zorgen dat zijn kleine meisje weer van hem ging houden.
„Wat als ze haar geluk bij mij vindt?“ Luca wist dat hij zijn emoties liet zien, zijn zwakke plek. Maar Luca speelde inmiddels met de gedachte dat deze man, hoeveel pijn hij haar eerder ook had gedaan, niet gekomen was om haar weer te kwetsen.
„Ik zal niet liegen. Waarschijnlijk is ze nu gelukkig,“ antwoordde Dima. „Maar dat zal van korte duur zijn. U bent een maffiaman, Marcello. U weet dat wij niet kunnen liefhebben.“
„We kunnen de vrouwen van wie we houden geen goede dingen geven zonder hen ook de slechte dingen te geven.“
„Ik denk dat we het er toch op wagen. Ze blijft bij mij,“ zei Luca stellig, zonder het oogcontact met Dima te verbreken.
„Zelfs als het haar dood zal worden? Zelfs als u haar kwijt kunt raken? Een vijand nam mijn Emily af. Het was afschuwelijk. Ik kon niets anders doen dan de nasleep bekijken. De beelden van wat die beesten met haar hebben gedaan.“
„Ik zal nooit vergeten hoe ze mijn naam riep.“
„Ik kan Hayley beschermen. Ik herhaal nogmaals wat ik heb gezegd: Hayley gaat niet met u mee.“
Luca viel in herhaling. Het was zwaar om te horen wat Dima had doorgemaakt. Het was nog erger om te bedenken dat Hayley geen idee had hoe haar moeder was gestorven. Luca herinnerde zich dat Hayley hem en zijn vader had verteld dat haar moeder was omgekomen bij een auto-ongeluk.
„Ik denk dat we allebei te eigenwijs zijn om hierin toe te geven. Maar ik ben geen geduldig mens, Marcello,“ zei Dima met een vurige blik.
Luca bleef gewoon zitten. Dit was waar het op uitdraaide. Geen van de mannen was bereid haar op te geven.
„Ik geef u vierentwintig uur. Ik ben geen wrede man. Ik geef u een dag de tijd om Hayley klaar te maken en afscheid te nemen. Dan spreken we hier af om zeven uur 's avonds. Dan laat u haar gaan.“
Plotseling ging dit niet meer alleen over Hayley. Het ging om trots. Luca werd nu bedreigd en dat beviel hem helemaal niet.
„Kijk, als u Hayley niet binnen vierentwintig uur aan mij overdraagt, zal ik doden. Ik zal deze hele stad platbranden om haar te vinden.“
„Misschien vermoord ik uw vader, uw vriend Frankie of zelfs Siobhan. Maar er zal iemand sterven,“ beloofde Dima.
„Ik ga niet goed om met bedreigingen,“ waarschuwde Luca.
„Ik dreig niet, meneer Marcello, dat beloof ik u. Ivan heeft nog nooit zijn doel gemist. En voor Hayley betwijfel ik ten zeerste of dit de eerste keer zal zijn.“
„Ik ben niet bang voor u, en ik geef haar niet op,“ herhaalde Luca fel.
Dima haalde zijn schouders op. Hij stond op van tafel en keek naar Luca.
„Weet u wat er morgenavond te zien is?“ vroeg Dima aan de jonge Marcello.
Luca haalde zijn schouders op. Hij toonde geen interesse in deze man. Het was een man die hij maar al te graag zou neerschieten, ware het niet dat hij de vader van Hayley was.
„Er is een bloedrode maan. U weet wel, wanneer er bloed op de maan zit. Volgens de legende vergaat de wereld als de maan rood kleurt. Laten we hopen dat de wereld van niemand van wie u houdt morgenavond vergaat.“
Luca hoorde duidelijk de dreiging in Dima's stem. Hij keek toe hoe Dima zich omdraaide om weg te gaan. Maar Luca had nog één ding te zeggen.
„Misschien verdien ik haar niet, Volkova.“ Luca's stem zorgde ervoor dat Dima stil bleef staan, maar hij draaide zich niet om naar de Marcello-baas. „Maar ik zal voor haar vechten tot het allerlaatste restje van mij sterft. Ik zal voor haar vechten,“ zwoer Luca.
Dima moest stilletjes aan zichzelf toegeven dat hij onder de indruk was. Deze jongen moest echt van Hayley houden. Maar dat was niet genoeg in deze wrede wereld.
„Oh, jongen,“ zei Dima, terwijl hij over zijn schouder naar Luca keek. „Jouw dood kan zo makkelijk geregeld worden.“ Dima draaide zich weer om en liep met zelfvertrouwen de deur uit.
Luca wist dat hij voor haar moest vechten. Hij moest haar beschermen tegen al haar demonen. En ook tegen die van hemzelf.
