Hem tegemoetkomen
Hoofdstuk 6
LAURIE
Terwijl Jeremy dichterbij kwam, deinsde ik achteruit tot ik tegen de muur aan botste. Hij zette zijn handen naast mijn hoofd, zodat ik geen kant op kon.
"Wat doe je nou?" vroeg ik met een bibberige stem.
"Niks hoor. Ik raak je toch niet aan?" Hij grinnikte zachtjes en ik zag een warme blik in zijn ogen.
Ik slikte en keek naar de deur van de zaal. We waren helemaal alleen. Hij stond zo dichtbij dat hij me zo kon zoenen als hij wilde.
"Ik bekeek alleen dat schilderij achter je," zei hij met een plagend lachje. Jeremy deed een stap achteruit, maar bleef me aankijken.
"Ja, tuurlijk," zei ik, in een poging dapper te klinken terwijl ik eigenlijk zenuwachtig was.
"Vertel eens, hoe heet je van je achternaam?" vroeg hij nieuwsgierig.
"Als ik de mijne vertel, vertel jij dan die van jou?" vroeg ik verlegen.
"Beloofd," zei hij met een oprechte glimlach.
"Sanchez," zei ik. "Ik heet Sanchez van mijn achternaam."
"Bedankt dat je het me vertelt, Laurie."
"Nu jij. Hoe heet jij dan?" vroeg ik benieuwd.
Voordat hij kon antwoorden, kwam er een man naar ons toe. "Jeremy, sorry dat ik stoor, maar je vader heeft gebeld en het is dringend."
Jeremy keek bezorgd. "Het spijt me, Laurie. Ik moet even bellen. Mijn moeder heeft net een nieuwe nier gekregen en er is misschien iets mis."
"Natuurlijk, je familie gaat voor," zei ik zachtjes, begrijpend waarom hij weg moest.
"Ik zoek je straks weer op," zei hij, terwijl hij even mijn wang aanraakte voor hij in de menigte verdween.
Ik zuchtte en liep terug naar waar Macy eerder stond.
"Kijk eens wie er terug is," plaagde Macy met een ondeugende grijns. "Ik dacht dat je al in een hotelkamer zat."
"Nee joh, zoiets zou ik nooit doen met iemand die ik net ken," lachte ik, terwijl ik voelde dat ik rood werd.
"Jeremy kon zijn ogen niet van je afhouden," zei ze, lachend met mij mee.
"Weet je wie hij is, Laurie?" vroeg Macy, opeens serieus.
"Nee, hij zou me net zijn achternaam vertellen toen hij weg moest. Er was iets belangrijks met zijn ouders."
Macy grijnsde weer breed. "Je verbergt iets, hè?" Ik lachte.
"Eigenlijk weet ik wie onze mysterieuze man is, dankzij Michael," zei ze.
"Ik weet dat Michael hem heeft geholpen een nieuw huis te vinden, maar ik weet zijn achternaam nog steeds niet," zei ik, een beetje teleurgesteld.
"Je ziet hem maandag weer," zei Macy met twinkelende ogen. "Hij heet Wells. Je hebt een sollicitatiegesprek bij zijn bedrijf."
"Wat?!" riep ik bijna uit, met grote ogen.
Macy knikte, nog steeds glimlachend. "Oh nee. Dit is erg. Nu denkt hij vast dat ik het expres heb gedaan. Hij zal denken dat dit allemaal gepland was - dat ik hier was, met hem danste, zelfs een beetje flirtte," ratelde ik.
"Je maakt je veel te druk, Laurie. Ik zag hoe hij naar je keek; hij vindt je echt leuk. En hij is stinkend rijk, hoor," voegde ze eraan toe met een knipoog.
"Dat boeit me niet. Ik kan niet voor hem werken. Ik ga niet naar dat gesprek."
"Jawel, of ik sleep je er zelf naartoe!" zei Macy vastberaden maar plagend.
Toen Michael met drankjes aankwam, keek ik Macy boos aan. "Heb ik iets gemist?" vroeg hij, merkend dat we geïrriteerd waren.
"Nee," zeiden we allebei kortaf, duidelijk geërgerd.
"Oké dan," zei hij zachtjes, ons niet gelovend. "Dus, Laurie, jij en Jeremy Wells, hè?" vroeg hij, in een poging de sfeer te verbeteren.
"Ik heb alleen met hem gedanst, meer niet," zei ik, nog steeds van slag over alles.
"Hij is een goeie vent. Hij was mijn eerste rijke klant. Aardig maar streng," zei Michael.
"Ja, nou, ik heb maandag een sollicitatiegesprek met hem, en nu denkt hij vast dat ik de baan probeerde te regelen," klaagde ik, en Macy rolde met haar ogen.
"Je bent soms zo'n drama queen, Laurie," lachte ze.
"Alsjeblieft, Michael, zeg iets om haar om te praten. Ze wil niet naar het gesprek gaan," zuchtte Macy, terwijl ze over haar neus wreef.
"Jeremy Wells is een van de besten in de uitgeverswereld. Hij ging in maar twee jaar van assistent naar baas. Hij heeft keihard gewerkt om te komen waar hij nu is. Hij opende hier zes maanden geleden zijn nieuwe bedrijf, en ze zeggen dat hij binnenkort nog een kantoor gaat openen. Dus ja, Laurie, als je van de beste wilt leren, is hij degene. Ik denk dat je naar het gesprek moet gaan," zei Michael.
"Ik weet dat hij een goede naam heeft in de uitgeverswereld. Daarom wilde ik eerst een gesprek met hen. Maar nu is alles ingewikkelder. Hij flirtte met me, en nu gaat hij me zeker beoordelen," zuchtte ik, me opeens doodmoe voelend.
"We gaan naar huis, Michael. Bedankt voor alles," zei Macy met een warme glimlach.
"Tuurlijk, ik loop wel even mee naar de taxi," bood hij aan.
Toen we afscheid namen, gaf Macy Michael een vlugge kus op zijn wang, waarbij ze rood werd. Het was de eerste keer dat ik haar nerveus zag bij een man.
De taxirit naar ons nieuwe appartement was grotendeels stil. Ik was blij met de stilte, maar Jeremy Wells bleef door mijn hoofd spoken.
Dit wordt een lange nacht zonder slaap, dacht ik, me zorgen makend en onzeker voelend.
Continue to the next chapter of Hem tegemoetkomen