De tweelingdrakenreeks: de drakenprinses
Auteur
C. Swallow
Lezers
7,0M
Hoofdstukken
30
"Blijf hier, liefje." Dane's ogen waren gevuld met lust. "Blijf bij ons. Wees van ons." Ondertussen keek Aneurin naar me alsof ik het mooiste meisje ter wereld was. Van hen zijn? Bij hen blijven? Hun aanraking vertroebelde mijn gedachten. En voor ik het wist, waren zijn lippen op de mijne.
Summer, een vurig onafhankelijke prinses, bevindt zich plotseling in de greep van dominante en verleidelijke Tweeling Drakenheren. Kan ze zichzelf en haar koninkrijk redden, of zal ze vallen voor hun duister verleidelijke charme?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Draken bij Dageraad
SUMMER
11 JAAR GELEDEN
Het was nog stikdonker toen papa mijn kamer binnenkwam. De zon was nog niet op en alle vogels lagen nog op één oor.
Hij vertelde dat hij op avontuur ging en vroeg of ik mee wilde.
Natuurlijk wilde ik dat.
Ik sprong mijn bed uit. Ik trok mijn warme jas van schapenwol aan. Het was zomer, maar 's ochtends vroeg was het nog fris.
Ik pakte de avonturentas die papa me voor mijn laatste verjaardag had gegeven, toen ik zeven werd. Hij had hem volgestopt met handige spullen die ik nodig zou hebben om kleine beestjes te vangen, forten te bouwen en draken te volgen.
Vergrootglas, katapult, gereedschap om planten en takjes te knippen, boek om ze in te persen...
Met mijn tas voelde ik me een echte ontdekkingsreiziger. Ik nam hem mee wanneer ik het kasteel uit ging om draken te zoeken.
Draken waren mijn lievelingen.
'Summer,' fluisterde papa tegen me terwijl we de grote trap afliepen, zodat we niemand in het kasteel wakker zouden maken. Hij hield mijn hand vast.
'We hebben vandaag een spannende klus. Een zwervende draak heeft de beste koeien van Boer Tivoli opgegeten en ligt nu te maffen op zijn veld.'
Mijn ogen werden zo groot als schoteltjes. Een draak!
Papa tilde me op en zette me in de koets die voor het kasteel klaarstond.
'We moeten haar wakker maken,' zei papa, 'en haar vragen om andere boeren met rust te laten.'
Een vrouwtjesdraak. Dit was de beste dag ooit.
Onze reis duurde een poos. De zon kwam op, en door het koetsraampje zag ik dat de groene heuvels en dalen van het Koninkrijk Patter nat waren van de ochtenddauw.
Ik voelde de draak dichtbij. Ik wist dat papa dat ook voelde, want hij kneep in mijn hand.
En toen stopte de koets.
Er stond een man op ons te wachten. Hij stelde zich voor als Boer Tivoli. Ze praatten een tijdje, maar ik had er geen oren naar.
Ik leunde over het hek. Starend naar de draak.
Midden in het mistige veld lag een paarse draak. Haar schubben glansden en weerkaatsten het zonlicht terwijl haar lichaam op en neer ging met haar adem. Ze was zo groot als de koets, inclusief de twee paarden ervoor.
Ze was prachtig.
Ik hoorde haar zachtjes snurken. Ze bewoog haar staart, alsof ze een fijne droom had.
'Papa!' riep ik. 'Kom op, laten we gaan!'
Hij lachte en tilde me over het hek.
Hij hield mijn hand vast terwijl we door het hoge gras liepen. Onze benen werden nat van de ochtenddauw op het gras.
'Weet je, lieverd,' zei hij, 'we benaderen slapende draken altijd van voren. En we komen naar ze toe met respect in ons hart. Net zoals paarden kunnen voelen wanneer je bang bent, kunnen draken voelen wanneer je ze respecteert.'
We kwamen dichterbij. Mijn hart ging tekeer.
'Papa, wat betekent "zwervend"?'
'Het betekent dat ze geen groep heeft. Ze reist in haar eentje door de wereld.'
Ik haalde diep adem. We stonden stil, kijkend naar de draak.
Ze sliep als een roos. Ik was bang dat ze het niet leuk zou vinden om wakker gemaakt te worden.
'Indigo,' riep papa.
Mijn ogen werden groot. Hij kende haar naam?
De ogen van de draak gingen langzaam open. Ze waren felgroen. Ze keek naar me, en ik voelde een rilling door mijn hele lijf gaan.
Ze hield haar grote kop rustend op haar poten.
'Je hebt geen honger meer,' zei papa. Hij liet mijn hand los en liep langzaam naar haar toe.
De draak hief haar kop op en blies rook uit haar neus.
Papa was nu vlakbij en ging op één knie zitten.
'Ik ben de Koning van Patter. Ik buig nederig voor u.'
De draak hief haar kop op en keek op hem neer.
'En ik vraag u om een gunst. Verlaat alstublieft het veld van Boer Tivoli en zoek ander voedsel dan de koeien van Patter.'
De draak maakte een geluid. Even bewoog ze niet, en ik was bang dat ze zou besluiten om mijn papa op te peuzelen in plaats van de koeien.
Maar ze stond op. Terwijl ze bewoog, maakten haar schubben een zacht geluid als stof. Toen spreidde ze haar grote vleugels.
En in een mum van tijd vloog ze de lucht in.
Haar vleugels maakten wind die mijn haar uit mijn gezicht blies.
Ik keek haar na tot ze een klein stipje aan de hemel was. Waar zou ze naartoe gaan? vroeg ik me af.
Toen ik eindelijk weer naar papa keek, zat hij nog steeds op één knie in het veld. Maar hij had zijn hoofd gedraaid en had naar mij gekeken. Hij glimlachte, en toen hij zag dat ik naar hem keek, knipoogde hij.
HEDEN
KONINKRIJK PATTER
Ik hield Maddie's hand vast terwijl ik haar naar het drakenhok bracht.
'Is het waar dat draken vuur kunnen spuwen, Summer?' vroeg mijn kleine nichtje.
'Ja. Ze spuwen vuur, en het is zo heet dat het rots kan smelten.'
'Wauw,' zei ze.
Ik keek neer op haar kleine hoofd, haar rode krullen dansten terwijl ze huppelde.
'Hier zijn we.' Ik stopte. 'Dit is waar mijn broer de draken houdt.'
Ik ging naast haar op mijn knie zitten zodat ik haar in de ogen kon kijken.
'We gaan zo draken zien, Maddie. Deze dieren zijn sterk en gevaarlijk. Je hoeft niet bang te zijn voor draken, maar je moet ze wel respecteren. En ze respecteren betekent nooit aanraken. Snap je?'
Ik wist dat ik dit heel duidelijk aan haar moest uitleggen. De zesjarige knikte. Ze leek niet bang.
Ik keek op naar het hok. Het was een ongezellig gebouw dat vroeger een opslagplaats voor wagens was geweest. Ross, mijn broer en de Koning van Patter, had het laten ombouwen tot een gevangenis waar hij de draken kon houden die zijn leger ving.
Om ze drugs te geven, ze niet genoeg te voeren, en ze te trainen tot ze zich bij Ross' leger zouden aansluiten.
Ik opende de grote deur langzaam. Ik mocht hier eigenlijk niet zijn, en al helemaal niet met Madeline.
Maar mijn kleine nichtje bleef maar zeuren, en ik hoopte stiekem dat als kleine Maddie en ik Ross bleven lastigvallen, hij eindelijk zou stoppen met het opsluiten van draken.
Ik keek de donkere, grote ruimte in. Er brandden maar een paar lichten.
Drie draken zaten opgesloten in de stallen. Ze lagen neer met zware kettingen om elke poot.
Hoewel het donker werd, kon ik het zwarte drakenbloed zien dat op de vloer lag in de stal van de laatste draak. Deze draak was nieuw. En heel groot. Het was duidelijk een mannetje.
Zijn gouden schubben waren prachtig. De kleur leek van een andere wereld. Ik kon mijn ogen niet van het dier afhouden.
Plotseling gingen zijn ogen open. Zijn gouden ogen keken recht in de mijne, en voor een moment verdween alles om me heen.
Ik vergat te ademen, en mijn hart ging als een razende tekeer. Wat gebeurde er?
Ik voelde Maddie aan mijn jurk trekken.
'Summer, laat me ZIEN!' Ze probeerde me opzij te duwen.
Ik gebruikte deze kans om weg te kijken van de draak en de deur verder open te doen.
Maar alsof ik er niets aan kon doen, alsof de draak me trok, keek ik meteen weer terug. En onze ogen ontmoetten elkaar opnieuw.
Het maakte me verdrietig om de draak zo te zien lijden.
'Wauw,' zei Maddie zachtjes. 'Waarom zitten de draken vastgebonden?' fluisterde ze.
'Omdat mijn broer ze allemaal voor zichzelf wil houden. Hij wil ze niet vrij laten zijn. Dat lijkt niet eerlijk, hè?'
Ik kneep in haar kleine hand. 'Ik denk dat we het kunnen veranderen. Maar nu is het bedtijd.'
'Neeee...' jammerde Maddie. Maar ik tilde haar op in mijn armen en liet de deur achter me dichtgaan. Ik was blij om weg te zijn van de blik van de draak.
Het was heel intens geweest, en ik wist niet waarom.
Ik zette Maddie neer op het hoofdpad.
'Ren maar meteen terug naar het kasteel, oké, aapje? Nell zal je naar bed brengen. Ik kom zo thuis.' Ik kuste haar voorhoofd, en ze begon te rennen.
Ik zuchtte.
Ik moest mijn hoofd leegmaken. Het was een goed moment om naar het bos te gaan.
Zodra ik onder de bomen was, werd mijn ademhaling langzaam en regelmatig. Ik vond mijn ritme terwijl ik me voortbewoog, boomschors aanraakte en bladeren tussen mijn vingers hield.
Als genezer was ik meer verbonden met de natuur. Alleen buiten zijn versterkte niet alleen mijn genezende vermogens, maar het leek mij ook te genezen. Het maakte mijn gedachten helderder, rustiger.
Ik bewoog me gemakkelijk door het bos, ook al kon ik in het donker niet goed zien.
Ik dacht aan de gouden draak en Jordan Culling, de knappe koning die in Patter verbleef om te proberen met me te trouwen.
Vreemd dat ik tegelijk aan hen dacht, dacht ik, maar liet het snel gaan.
Culling was aardig en slim, en hij wilde dat ik zijn koningin zou worden. Dat maakte hij heel duidelijk. Het aanbod was verleidelijk, maar het was te vroeg om het te weten. Ik was net achttien geworden.
Ik stopte en ademde diep in door mijn neus. Ik probeerde de sterke geur van drakenbloem te ruiken.
Ross had veel vallen in de bossen rond Patter gezet, in een poging draken te vangen met lokaas. Als de val afging, zouden ze worden beschoten met drakenbloem, een gif dat gebruikt werd om draken te verzwakken of zelfs te doden.
Ross had al veel draken gevangen, maar ik zou niet zomaar toekijken hoe deze onschuldige dieren werden meegenomen zonder reden, alleen omdat mijn stomme koningsbroer dacht dat hij beter was dan iedereen.
Vanavond zou ik zijn vallen onschadelijk maken.
Nou ja, zoveel als ik kon.
DANE
Daar was ze.
Aneurin had gelijk. Ze was werkelijk beeldschoon.
En zij was de ene. Ik kon het ruiken.
Ik sloop geruisloos door het bos in mijn Drakenvorm. Mijn zwarte schubben gingen op in de duisternis. Ik bewoog me zonder een kik te geven.
Naar haar toe.
ANEURIN
'Niet te hard van stapel lopen, broer.'
Aneurins stem echode in mijn hoofd. Nu hij opgesloten zat in de kerker van de koning, was hij nog meer dan anders in mijn gedachten. Vooral sinds hij het meisje had gezien.
Hij had een punt.
Zij was precies degene waar we naar op zoek waren.
DANE
'Ik zal het rustig aan doen.'
De prinses had lang, krullend bruin haar. Haar ogen fonkelden zelfs in het donker, en haar jurk omhulde haar lichaam als een tweede huid. Ze raakte een blad aan met haar vingers voordat ze bukte en haar handen op de grond legde.
Het leek alsof ze een van de domme vallen van de koning onschadelijk maakte.
Interessant.
Ik keek toe hoe ze te werk ging, behoedzaam en voorzichtig de val ontmantelend.
In haar nabijheid voelde ik me kalm. Ze verdreef de woede in mijn geest en ik voelde me minder verbitterd over mensen.
Het wond me ook op, maar dat zou ik voorlopig terzijde schuiven.
Ik wilde mezelf aan haar laten zien, maar ik wilde haar niet de stuipen op het lijf jagen.
Ik stapte op een takje en het kraakte. Ze draaide zich naar mij om. Ze keek nieuwsgierig, en toen angstig.
Ze wist wat ik was. Dus bewoog ik me stilletjes naar haar toe op mijn vier poten.
Van dichtbij maakte haar geur me duizelig.
Haar ogen waren groot en angstig. Ze hield haar adem in.
Ik besloot haar gerust te stellen. Mijn lichaam veranderde in een zwarte nevel en ik transformeerde naar mijn menselijke gedaante.
Nu waren haar ogen groot, maar niet van angst. Ik was immers in mijn blootje.
'Summer,' zei ik. 'Ik heb veel over je gehoord.' Ik stapte uit de donkere bomen, en liet het maanlicht op me schijnen. Ik hoorde haar scherp inademen, wat mijn verlangen naar haar aanwakkerde.
Oh, wat zou het heerlijk zijn om haar weer zo te laten hijgen...
'Mijn naam is Dane.'
Summer aarzelde even, en rende toen weg door de bomen.
Ik lachte zachtjes.
'Ik bijt niet, meisje,' riep ik haar na. Ik wist dat ze me kon horen.
Nou ja, nog niet...
