Jij bent van mij Deel 1
Auteur
Cristina C.
Lezers
16.0K
Hoofdstukken
38
Het verhaal volgt Sofia Santos, een stil en onzeker meisje dat zich op school meestal op de achtergrond houdt. Ze is het type persoon dat door mensen over het hoofd wordt gezien — nooit het middelpunt van de belangstelling, nooit het meisje dat iedereen opvalt. Het leven op school is ook niet bepaald makkelijk. Tussen het gevoel onzichtbaar te zijn en het omgaan met het typische tienerdrama door, probeert Sofia simpelweg elke dag door te komen zonder te veel aandacht te trekken. Maar alles verandert wanneer iemand haar eindelijk wél opmerkt. Wat begint als een stille verliefdheid op de middelbare school, verandert al snel in iets diepers, rommeliger en veel gecompliceerder dan Sofia ooit had verwacht. En de belangrijkste vraag wordt: Is dit het begin van iets echts… of het begin van een situatie waar ze misschien geen controle over heeft? ✔️ Het verhaal is voltooid en heeft een vervolg genaamd “You Will Be Mine”, waarin het leven van de personages als volwassenen wordt voortgezet.
Hoofdstuk 1: Het Meisje op de Achtergrond
SOFIA
Ik kijk uit mijn slaapkamerraam en zucht diep. Morgen hebben we een grote toets van Miss Gretchen. Soms denk ik dat ze een hekel aan me heeft. Ze lacht altijd naar Sydney, het populaire meisje, en moedigt haar aan om vragen te stellen. Maar telkens als ik mijn hand opsteek, kijkt ze weg, alsof ik niet besta. Het is een grote opluchting om te weten dat ze ons volgend jaar geen les meer geeft.
Ik moet nog een paar maanden volhouden, en dan ben ik klaar voor de universiteit. Ik droom van Columbia University. Mijn toekomstige baan? Iets waarmee ik mensen echt kan helpen. Therapeut worden, misschien.
Maar eerst moet ik uitvinden wie ik ben. Klein, mager, eigenlijk onzichtbaar. Het is moeilijk om te geloven dat iemand me opmerkt, laat staan dat ik ooit de aandacht van een jongen zal trekken. Zelfs Miss Gretchen ziet me over het hoofd.
Ik hoop dat mijn lichaam nog wat vrouwelijker zal worden. Op dit moment ben ik Sofia Santos, een complete nobody.
Ik weet dat ik slim ben, maar niet de slimste. Die titel behoort toe aan mijn beste vriendin, Miley. Talen gaan haar makkelijk af, terwijl ik meer het nerdy type ben. Wiskunde en geschiedenis zijn meer mijn ding. Mijn telefoon trilt. Ik heb een berichtje van haar.
Miley
OMG, ik heb fantastisch nieuws. Tom Carity heeft me uitgenodigd. Een groot feest bij zijn ouders thuis aanstaande zaterdag. En Michael Davis is er ook!!!
Ik rol met mijn ogen. Miley is smoorverliefd op de populairste jongen van de school. Wie niet? Michael Davis is lang en gespierd. Hij heeft perfecte tanden, lichtblauwe ogen en zwart krullend haar dat altijd over zijn voorhoofd valt. Hij is het type jongen dat gewoon uit bed stapt en helemaal geen moeite hoeft te doen om er knap uit te zien.
Ja, hij is prachtig. Maar ik ben realistisch. Gewone meisjes zoals ik maken nooit een kans bij een jongen zoals hij. Maar wil ik eigenlijk wel een jongen zoals hij? Populaire jongens zijn pestkoppen en niet te vertrouwen. Ik val meer op nerdy types. Jongens die echt met een meisje willen praten en niet de hele tijd aan seks denken.
Gisteren zat Sydney op schoot bij Davis als een puppy. Ik ril als ik er alleen al aan denk.
Ik plof neer op mijn matras, verzonken in gedachten.
School voelt niet als een plek waar ik thuishoor. Alle anderen lijken te weten waar ze passen en bij wie ze horen. Ze weten hoe ze door de drukke gangen moeten lopen zonder zich steeds af te vragen of ze worden bekeken.
Ik heb het gevoel dat ik overal net buiten sta. Dichtbij genoeg om het te zien, maar nooit dichtbij genoeg om er echt deel van uit te maken.
Ik vertrouw op Miley, want zij is de enige persoon bij wie ik me veilig voel. Bij haar hoef ik me niet anders voor te doen. Mensen vertrouwen gaat me niet makkelijk meer af.
Maar diep vanbinnen weet ik dat ik me niet voor altijd achter één persoon kan blijven verstoppen. Als ik wil genezen, moet ik iemand worden die weer mensen in haar leven durft te laten. Ik moet leren om me open te stellen. Zelfs als elk instinct me vertelt dat ik me moet afsluiten.
Ik pak mijn telefoon.
Sofia
Geweldig voor je, Miles!
Kort. Beleefd. Genoeg om te laten merken dat ik het gelezen heb, maar zonder mee te gaan in haar enthousiasme. Ik voel het namelijk absoluut niet.
Miley
Jij gaat met mij mee, Sofia! Ik heb het aan Tom gevraagd en hij zei dat jij ook mag komen! Is dat niet geweldig!!!!
Oef. Ik wil niet gaan. Ik hou van dansen, maar niet met die rijke kinderen die op anderen neerkijken. Ze zullen lachen om mijn goedkope kleding.
Sofia
Sorry, ik kan niet. Ik moet op Cody passen...
Ik stuur het snel. Miley gaat het niet loslaten. Ze is geobsedeerd door Tom en Michael en stalkt ze op elk social media platform. Dat is eigenlijk best triest, want ze zullen haar waarschijnlijk niet eens opmerken.
Miley
Je laat me niet in de steek, Sofia! Ik weet dat je er gewoon onderuit probeert te komen. Ik ken je! Stop dus met smoesjes verzinnen en ga gewoon met me mee! Het wordt echt superleuk!
Ik wrijf in mijn ogen. Ja, het is hopeloos. Miley stopt niet met zeuren tot ze haar doel heeft bereikt. Zo is ze nu eenmaal en zo krijgt ze wat ze wil.
Sofia
Oké. Ik ga mee. Maar voor één keertje.
Meteen heb ik spijt. Maar mijn therapeut blijft zeggen dat het goed is om meer met klasgenoten om te gaan. Ik heb dat duwtje in de rug nodig, waren haar exacte woorden.
Mam en pap denken dat therapie me zal helpen met mijn gebrek aan zelfvertrouwen en communicatie. Ik moet hard werken om erbij te horen.
Miley is de enige tegen wie ik me heb opengesteld. Zij kent de echte ik. In grote groepen word ik stil, maar als we alleen zijn, kan ik grappig en luidruchtig zijn. Ze pusht me als ik dat nodig heb, en ze begrijpt me beter dan wie dan ook. Miley is zo slim, mooi en gewoon een geweldige vriendin.
Mijn telefoon trilt weer.
Miley
Oh god, ik hou van je. Bedankt, Sofia! Ik zie je morgenochtend!
Ik stuur een paar emoji's terug. Dat is onze geheime code van toen we dertien waren. We gebruiken het soms nog steeds, al is het niet zo vaak meer.
Ik kijk naar mijn schoolboek en dan uit het raam. Het is donker geworden. Ik kruip vermoeid onder de dekens. Ik werp nog een laatste blik op mijn aantekeningen en leg het boek dan weg.
Miss Gretchen kan maar beter aardig zijn en vragen stellen die ik ook echt heb geleerd.
***
De volgende ochtend maak ik ontbijt voor Cody en mij. Mam en pap zijn al naar hun werk. Ik ben eraan gewend. Toen ik jonger was, begreep ik niet waarom de ouders van andere kinderen het ontbijt maakten en bij hen aan tafel zaten. Nu snap ik het wel. Mam en pap werken heel hard om ervoor te zorgen dat wij een betere toekomst hebben.
Mam heeft onze broodtrommels al klaargemaakt. Mijn enige taak? Zorgen dat Cody de bus haalt. Dat is trouwens het moeilijkste deel.
„Cody!“ roep ik. „De bus vertrekt over vijftien minuten!“
„Je hoeft niet elke ochtend te schreeuwen,“ moppert hij, terwijl hij neerploft.
„Als je de eerste keer had geluisterd, hoefde ik niet nog een keer te schreeuwen,“ snauw ik.
Hij neemt een grote hap van zijn boterham terwijl hij druk aan het appen is.
„Is er iets mis?“ vraag ik.
„Nee,“ mompelt hij, kort en geïrriteerd.
Ik laat het rusten en loop naar de badkamer. Tanden gepoetst. Ontbijt gegeten. Jas aan. Cody haast zich naar buiten met zijn rugzak.
„Tot later, zus.“
Ik mompel: „Vreemde jongen,“ en pak mijn fiets. Terwijl ik naar school fiets, draaien mijn gedachten steeds om de toets. Ik moet slagen. Anders voel ik me weer een complete mislukkeling.
De school doemt voor me op. Kluisjes slaan dicht, schoenen schrapen over de vloer en stemmen weerkaatsen tegen de muren. Ik glip langs groepjes leerlingen en probeer niet op te vallen. Mijn maag draait om van de zenuwen.
Miley ziet me meteen en grijnst.
„Sofia! Klaar voor vandaag? Ik ben zo enthousiast!“
Ik dwing mezelf tot een glimlach. „Zo klaar als ik maar kan zijn,“ mompel ik, terwijl ik mijn schoolboek stevig vasthoud.
Ze pakt mijn arm vast en knijpt erin. „Maak je geen zorgen! Je gaat het fantastisch doen. Dat weet ik gewoon.“
Ik knik en probeer haar te geloven. De reputatie van Miss Gretchen is genoeg om iedereen nerveus te maken.
De bel gaat en galmt door de gang. Leerlingen haasten zich naar de klaslokalen. Ik loop achter ze aan met een bonzend hart.
In het klaslokaal staan de tafels in nette rijen. Miss Gretchen staat vooraan met papieren in haar handen. Haar blik glijdt door de kamer. Mijn maag krimpt meteen ineen als ik haar strenge blik zie.
Ik ga bij het raam zitten en hoop dat het uitzicht me rustig zal maken. Mijn potlood tikt zenuwachtig terwijl ik mijn aantekeningen voor de laatste keer doorneem. Ik moet voor deze toets slagen!
Vandaag is het schriftelijke deel van het examen. Dat is als het goed is minder moeilijk dan het mondelinge examen van morgen. Toch trillen mijn handen een beetje als ik mijn toets aanpak van Miss Gretchen.
De toets begint. Potloden krassen en papieren ritselen. Ik dwing mezelf om te ademen en sluit me af voor afleiding. Elke vraag trekt mijn aandacht en ik stort me erop. Ik laat mijn geheugen en logica het overnemen.
De minuten vliegen voorbij. Ik krabbel, streep door en schrijf opnieuw met een kloppend hart. Een klein stemmetje fluistert af en toe dat ik dit kan.
Eindelijk gaat de bel. Miss Gretchen haalt alle papieren op met een onleesbare blik. Ik blaas uit, een mix van opluchting en angst. Ik heb mijn best gedaan, en dat is hopelijk meer dan genoeg.
Ik fiets naar huis en de wind brengt mijn haar in de war. Zaterdag wordt zeker anders. Ik hoop nog steeds dat ik ziek word of zoiets. Gewoon erg genoeg zodat ik niet hoef te gaan.
Als ik thuiskom, zit Cody op de bank met zijn telefoon in zijn linkerhand.
„Hé, Sofia,“ roept hij, terwijl hij nauwelijks opkijkt.
Ik begroet hem zachtjes. „Hé, Cody. Hoe was het op school?“
„Hetzelfde als altijd.“ Hij haalt zijn schouders op en houdt zijn ogen op het scherm gericht.
Ik glimlach flauwtjes. Zaterdag stap ik een nieuwe wereld in. Het feest, de mensen en alles wat ik normaal gesproken vermijd. En misschien... heel misschien... kan ik het overleven door gewoon onzichtbaar te zijn.
