Onbedwingbare Hitte Boek 2
Auteur
Megan Blake
Lezers
232K
Hoofdstukken
50
Maya, een onwillige verkenner voor haar weerwolvenroedel, stuit op een gruwelijke slachtpartij en ontdekt haar gewonde mate, Julian, die aan geheugenverlies lijdt. Terwijl ze hun weg vinden door de gevaren van hun territorium, waaronder een mysterieuze jager die het op hen gemunt heeft, moeten Maya en Julian hun verleden en de geheimen die hun toekomst bedreigen onder ogen zien. Hun band wordt sterker te midden van de chaos, maar vertrouwen en overleving hangen aan een zijden draadje terwijl ze de confrontatie aangaan met een onbekende vijand en de schaduwen van Julians verloren herinneringen.
Verzet tegen het Noodlot
Boek Twee
Maya's leven lijkt nergens heen te gaan, en dat vindt ze prima. Ze heeft geen groot plan of een duidelijk pad nodig. Maar dan zet een gruwelijke vondst tijdens een normale zoektocht haar wereld op zijn kop. Het geeft haar twee opties: het lot weerstaan of vechten voor haar eigen versie van een gelukkig einde.
MAYA
Dit is echt klote.
Hoe was ze hier nu weer in beland?
Maya trok haar neus op en keek naar de verlaten plek om haar heen. Dit zou een tijdelijke baan zijn. Alleen maar tot Liv te rond en te druk werd met haar zwangerschap. Ze was van plan om verder te gaan, om iets anders te doen.
Maar nu had Olivia haar zoontje gekregen, en toch was Maya hier... ze deed nog steeds de baan van Olivia...
Dit was niet haar baan.
Maar wat dan wel?
Ze zat al zo lang als ze zich kon herinneren in de roedel en ze had nooit iets ontdekt dat echt van haar was.
Ze had allerlei klusjes gedaan. Ze was oppas, klusjesvrouw en kok geweest. Dat laatste was een ramp en had misschien wel een of twee branden veroorzaakt. Niets voelde alsof het echt bij haar paste.
En nu stond ze hier, buiten in de wildernis, op zoek naar verdwaalde wolven, zwervers en de zwakken.
Geweldig.
Het was inderdaad geweldig. Sommigen moesten voor zichzelf zorgen. Hun roedels waren vernietigd, of ze waren verbannen om verschillende redenen, zoals ruzies.
Het kon iets prachtigs zijn.
Dat was het ook.
Voor Olivia.
Het probleem was... zij was niet Olivia.
Maya had geen zin om een verdwaalde ziel, een eenling of een verschoppeling te redden. Als een dwaas in een domme situatie belandde, was dat zijn eigen verdomde schuld.
Waarom zou zij verantwoordelijk voor hen zijn? Als ze bij een roedel wilden horen, konden ze dat zelf wel uitzoeken zonder enige hulp.
Ze had al vroeg geleerd om voor zichzelf te zorgen en te overleven. Als zij niet hetzelfde konden doen... tja, alleen de sterksten overleven. Natuurlijk, je zou kunnen zeggen dat deze manier van denken ook voor Olivia gold, maar...
Tja. Het verhaal van Olivia was een heel ander soort trauma dat professionele hulp nodig had. Maya wilde daar ver vandaan blijven. Alex was tevreden.
Zij was tevreden... en Maya ging het daarbij laten. Het was niet nodig om problemen te veroorzaken. Die twee konden zelf wel genoeg chaos creëren.
Ze had Olivia nodig om weer aan het werk te gaan, zodat zij iets anders kon doen.
Of helemaal niets.
Misschien was niets doen wel oké.
Waarom die haast? Ze was jong, ze was niet aan iemand gebonden. Moest ze echt alles al bedacht hebben? Nee. Dat hoefde niet.
Bovendien, wat had het voor zin om alles uit te zoeken? Wat als ze iets ontdekte dat ze leuk vond, wat als ze haar doel vond? En wat dan? Zou ze haar mate vinden, misschien wel ergens ver weg?
Dan zou haar hele leven op zijn kop komen te staan. Wilde ze dat echt?
Ze zou graag zeggen fuck wie het ook was. Haar leven was van haar en ze zou het leven zoals ze dat zelf wilde, maar... ze was geen idioot.
Ze had de onrust en vernietiging gezien die Olivia en Alex hadden meegemaakt. Daarvoor had ze de koppels in haar roedel en in andere roedels gezien. Samen. Gelukkig.
Maya had nooit die aantrekkingskracht gevoeld, de behoefte om samen te zijn. Natuurlijk, hun situatie was niet standaard, maar het feit bleef: ze konden er niet aan ontsnappen.
Dus, het kwam hierop neer. Wilde ze een zielige vrouw zijn die op haar man wachtte? Of kon ze het feit accepteren dat ze misschien alles zou kunnen verliezen zodra ze de ware vond?
O ja. Er was nog een derde optie. Haar mate nooit vinden.
Ze zou graag zeggen dat het haar niet stoorde. Ze wilde zeggen dat het haar niet kon schelen of ze de ware vond of niet. Meestal was dat ook waar.
Soms... soms vroeg ze zich af hoe anders haar leven zou zijn als ze haar mate vond.
Ze hoefde niet wakker geschud te worden. Het was niet nodig om mooie dromen te verpesten. Een mate zou haar geen doel geven. Het zou niet veranderen wie ze was.
Ze geloofde niet dat het leven een sprookje was en dat een man al haar problemen zou oplossen.
Maar het zou wel fijn zijn om iemand te hebben. Haar loopsheid alleen doormaken was vervelend. Er waren nachten dat ze alleen in haar bed lag en dat een beetje lichaamswarmte wel lekker zou zijn.
Ze kon een tijdelijke oplossing vinden, maar dat was alsof je even aan een jeukende plek krabde. Het loste het echte probleem niet op. Er was iets niet aanwezig. Het ontbrak.
Ontbreken was het juiste woord.
Het woord tekortkomen irriteerde haar.
Zelfs als ze honderd zou worden, in haar eentje, zou ze haar leven niet als onvolledig zien alleen maar omdat ze geen man had. Bovendien, als ze single bleef, zouden er genoeg mannen zijn om uit te kiezen.
Toch was het idee van iemand die haar echt begreep aantrekkelijk. De gedachte om met een partner aan een gezamenlijk doel te werken was ook verleidelijk.
Jeetje, de hormonen van Livy na de bevalling leken wel op haar over te slaan.
Maya schudde haar hoofd. Haar paardenstaart zwiepte heen en weer. Genoeg met die zoetsappige gedachtes.
Het plan was om deze verkenningsmissie af te ronden, de shit voor elkaar te krijgen en terug te keren naar het roedelhuis. Er wachtte een fles wijn op haar. Ze was van plan om elke laatste druppel op te drinken.
Alleen, natuurlijk.
Haar vaste drinkmaatje was zwanger geraakt.
En zoals ze Livy kende, zou ze borstvoeding geven. Dus dat betekende dat het nog wel een paar maanden zou duren voordat ze weer samen dronken konden worden.
Maar als ze eerlijk was, wist ze dat de dingen niet meer hetzelfde zouden zijn. Olivia zou moeder worden. Haar prioriteiten zouden veranderen en ze zou haar vrije tijd anders besteden.
Dat was oké. Er waren ook nog andere vrouwen in de roedel.
Natuurlijk, de meesten van hen waren te jong of ze hadden al een partner.
Maar dat betekende niet dat ze niet wisten hoe ze plezier moesten maken.
Toch was het niet helemaal hetzelfde.
Maya kon over het algemeen met iedereen opschieten. Misschien mochten sommige mensen haar niet door haar... hoe noem je dat? Keiharde eerlijkheid? Dat was niet haar schuld. Waarom zou ze liegen? Waarom zou ze dingen mooier maken dan ze waren? Ze liet dingen tenminste niet opkroppen en ze verzon geen web van leugens.
Wat je zag, was wat je kreeg. Dat leek haar wel zo eerlijk.
„Maya, we gaan.“
Ze onderdrukte de neiging om met haar ogen te rollen toen Jasons stem door de open plek klonk. Geweldig.
Als Alex niet kon komen, viel Jason in. Dat gebeurde vaak nu Olivia bijna aan het einde van haar zwangerschap was. Hij speelde graag voor Alpha.
Hij hield niemand voor de gek.
„Ik kom eraan, baas.“
Zelfs vanaf een afstand zag ze de boze blik die hij haar kant op wierp. Nou ja. Zijn gekrenkte ego was niet haar probleem.
Tijd om het loopjongetje te spelen voor de bazin.
***
Altijd hetzelfde liedje.
Helemaal verdomme niets.
Maya rolde haar schouders naar achteren en kantelde haar hoofd heen en weer om haar nek te kraken.
Ze had even een pauze genomen van haar wolvenvorm. Nu zat ze met haar blote kont op een grote, koude rots. Ze was alleen op pad gegaan en had de rest van de roedel achtergelaten.
Nog twee manieren waarop zij en Olivia van elkaar verschilden.
1. Olivia voelde zich niet op haar gemak bij naaktheid. Maar dat kwam Alex goed uit, want hij hield er niet van als andere mannen naar zijn mate staarden. Maya daarentegen kon het niets schelen.
2. Olivia hield iedereen het liefst dicht bij zich tijdens verkenningsrondes. Ze hield de groep bij elkaar en ze verzamelden regelmatig als ze zich moesten opsplitsen.
Maya niet. Het waren allemaal volwassenen die voor zichzelf konden zorgen. En als er een grote dreiging was, zouden ze dat weten en elkaar te hulp schieten.
Maya had ook besloten om deze verkenningsrondes minder vaak te doen.
Als een vreemde te dichtbij kwam, of in dit gebied was, zouden ze een geur achterlaten. Het was niet nodig om elke dag of om de dag naar buiten te gaan.
Ze had er een wekelijkse controle van gemaakt.
Naar haar mening konden ze zo zien of andere roedels dit land gebruikten om te reizen of te jagen. En als ze er een tegenkwamen, nou, dan zouden ze dat wel oplossen.
Natuurlijk had ze dit niet aan Olivia verteld.
Normaal gesproken zou Olivia het misschien hebben gemerkt. Maar met een pasgeboren baby en een groot slaapgebrek betwijfelde Maya of Olivia überhaupt wist welke dag het was.
Ze was voorlopig veilig. En wat was trouwens het ergste dat Olivia kon doen? Haar streng aankijken?
Ze was misschien een beetje bang voor Alex, maar in dit geval niet.
Maya was ervan overtuigd dat Alex opgelucht zou zijn als Olivia niet meer zo vaak op verkenning ging als vroeger. Natuurlijk kon dat ruzie tussen hen veroorzaken, maar dat was niet haar verdomde probleem.
Voor zover zij het kon zien, was het een win-winsituatie voor Maya.
„Heb je het niet een beetje koud?“
Ze nam niet de moeite om naar Jason te kijken. Ze bleef gewoon strak voor zich uit kijken. „Jij niet dan?“
Als zij poedelnaakt was, was hij dat ook. Ze hoefde niet naar hem te kijken om dat te weten.
„Nee, ik ben warm geworden door, weet je wel, mijn werk te doen.“
„Je bent een brave soldaat, of niet soms? Wil je een koekje?“
Zijn voetstappen klonken in haar oren, maar hij stopte voordat hij haar kon bereiken. „Waarom heb je ingestemd als je het niet wilde?“
„Omdat Livy het me vroeg, en een zwangere Livy was behoorlijk intens. Hoe verder bij haar vandaan, hoe beter.“
„Ze is nu niet zwanger.“
„Klopt, maar nu houdt ze ons allemaal wakker met die baby en zijn indrukwekkende longen.“
„Ik heb gezien hoe je die baby vasthield.“
„Ik zei niet dat ik niet van hem hield. Ik zeg alleen dat hij sterke longen heeft. En die gebruikt hij graag op onmenselijke tijden.“
Leo was schattig. Donker haar. De opvallende blauwe ogen van zijn vader. Maar als ze midden in de nacht moe was of 's ochtends een kater had... dan waardeerde ze haar rust wel. En die rust was nu ver te zoeken.
„Ja, hij houdt Alex en Olivia flink bezig.“
„Dat is me opgevallen. Jij bent een behoorlijke klusjesman geworden.“
„Ik help de Alpha. Dat is mijn rol.“
„Natuurlijk. We hebben allemaal onze verantwoordelijkheden, nietwaar?“
„Ja, nou...“
Jasons zin bleef in de lucht hangen. Hij bevroor halverwege zijn zin en stond stil. Het duurde niet lang voordat Maya begreep wat de plotselinge windvlaag had meegebracht.
Haar neus trilde. De duidelijke geur van bloed raakte haar gevoelige neusgaten. Bloed?
Ze keek snel om zich heen en zocht naar tekenen van een recent gevecht.
Er was niets.
Geen gebroken takken, geen platgetrapt gras. Alles was zoals het hoorde te zijn.
Ze ging rechtop staan. Haar lange rode haar viel naar voren, maar het bedekte haar blote lichaam nauwelijks. Ze zette haar hielen in de koude modder en boog haar knieën een beetje. Was het een gewond dier of een roofdier?
Wie had een spoor achtergelaten?
En wie was er zo onvoorzichtig?
Natuurlijk was ze weggedwaald van het gebied van haar roedel. Maar ze was niet op het land van een ander gekomen. Toch hing de geur van wolven zwaar in de lucht. Wie zou er zo dicht bij het gebied van een andere roedel schuilen of zich verstoppen?
Het klopte niet.
„Verderop,“ riep iemand.
Ze keek Jason recht in de ogen aan. Ze knikten allebei tegelijk, voordat ze veranderden en naar de bron van het bloed renden.
Dit was niet goed.
