Ons ontdekken 4: Gelukzaligheid
Auteur
K. L. Jenkins
Lezers
1,3M
Hoofdstukken
72
Proloog
ZACH
„Verdomme!“ Violets stem galmt door het huis zodra ik de voordeur van het slot haal. Ik werp een snelle blik achterom naar Tyler en Callum, die nog uit de auto aan het klimmen zijn, en trek dan een sprintje naar binnen.
Ik neem niet eens de tijd om mijn schoenen uit te trekken voordat ik de keuken in ren. Violets pijnkreten klinken als niets wat ik ooit eerder heb gehoord.
„Vi?“ roep ik. Ik kom de hoek om en zie dat ze de rand van het bevalbad krampachtig vasthoudt. Het is zenuwslopend om haar in zulke grote nood te zien.
Er liggen post-its verspreid over het aanrecht, met een pen er achteloos bovenop gegooid. De bloemen die ik had besteld staan duidelijk in het zicht, met een glas water ernaast.
Op de grond voor het bevalbad ligt een vochtige handdoek en haar ondergoed is ernaast gegooid. Op de bank ligt een stapel handdoeken naast haar jurk.
Haar gezicht ziet tegelijkertijd rood en bleek. De tranen stromen over haar wangen terwijl ze zwaar hijgt. Wanneer haar ogen de mijne ontmoeten, zie ik haar paniek veranderen in opluchting.
„Oh, godzijdank,“ hapt ze naar adem.
„De baby?“ vraag ik. Ze weet nog net te knikken voordat er weer een kreun over haar lippen ontsnapt. Ik loop naar het bad toe, dat roze is gekleurd door het bloed.
„Hoe lang ben je al bezig?“ vraag ik, maar ze reageert niet. In plaats daarvan laat ze haar hoofd op haar armen rusten, terwijl haar rug zich holt en ze zich aan de rand van het bad vastklampt.
Haar buik is hard en de huid is strak over haar ribben gespannen.
„Shit,“ mompelt Callum ergens achter me. Tyler staat nu aan mijn zijde en kijkt zo verloren als een kind. Ik wil hem troosten, maar Violet heeft me harder nodig.
„Het is oké, Vi. We zijn er nu,“ stel ik haar gerust. Ik kleed me snel uit tot op mijn boxershort en spring in het bad. Het water is warm, precies op de juiste temperatuur.
Ze heeft dit helemaal alleen moeten doen. Wij waren allemaal zo verdomd onwetend.
„Vi, hoe lang al?“ vraag ik opnieuw.
„Uren,“ weet ze uit te brengen. Ik wrijf over haar rug terwijl ze sist van de pijn. Ik ga met mijn hand naar beneden en voel een hoofd vol met haar. Onze baby is er bijna.
„Het hoofdje is er, ik voel haar haartjes. En haar neusje. Je hebt het zwaarste deel al gehad, lieverd,“ vertel ik haar. Op dat moment komt Callum dichterbij, met een lijkbleek gezicht en wijd opengesperde ogen.
„De verloskundigen zijn onderweg. Iemand moet de baby opvangen en haar op Vi’s borst leggen. Ze zeiden dat we de baby warm moeten houden en de navelstreng voorlopig met rust moeten laten. Ze redt zich prima in het bad voor minstens een half uur, zolang ze in het water blijft.“ Callum geeft de instructies door en kijkt afwisselend naar Tyler en mij. Ze zien er allebei doodsbang uit en ik weet zeker dat Violet dat ook is.
Het liefst wil ik toegeven aan hun angst, maar iemand moet het hoofd koel houden.
Hoe lang is ze al alleen aan het bevallen? Waarom heeft ze ons niet gebeld? Waarom is ze thuisgekomen zonder het ons te laten weten? We zijn al sinds iets over enen weg.
Ik zet mijn vragen opzij. Die kunnen wachten. Op dit moment heeft Violet mij nodig.
„Ik kan het niet meer tegenhouden,“ perst ze eruit wanneer er weer een wee opkomt.
Ik trek haar achteruit tegen mijn borst aan en ze slaat haar armen stevig om mijn nek.
„Het is goed, lieverd. Laat je lichaam doen wat het moet doen. Onthoud goed dat het weet hoe het haar ter wereld moet brengen. Geef er gewoon aan toe,“ fluister ik in haar oor. Tyler en Callum kleden zich inmiddels ook uit tot op hun boxershort. Tyler voegt zich als eerste bij ons in het bad, hoewel hij even zijn gezicht vertrekt bij de aanblik van het bloederige water.
Dit zal niet makkelijk voor hem zijn.
Callum twijfelt even aan de rand van het bad totdat ik naar hem knik. Hij haalt diep adem en stapt erbij in. Nu zitten we alle drie in het bad, om Violet heen, terwijl ze hijgt en perst.
„Holy shit, ze heeft rood haar, Violet,“ roept Tyler uit, die zich tussen haar benen bevindt. Hij houdt haar benen uit elkaar met een blik van pure vreugde op zijn gezicht.
Callum staat nog altijd aan de rand van het bad met een handdoek. Hij dopt hem in het water, dat inmiddels roze is gekleurd door het bloed. Daar kan ik nu niet over nadenken.
Dan koop ik gewoon nieuwe.
„Oh, shit,“ schreeuwt Violet het uit, terwijl ze hard perst. Heel even kruisen haar ogen de mijne en ik heb haar nog nooit zo bang en kwetsbaar gezien.
Ik druk een kus op haar natte haar terwijl ze luid kreunt.
„Ze is er bijna helemaal uit, Vi. Nog heel even persen,“ moedigt Tyler haar aan. Callum komt dichterbij en tuurt omlaag tussen Violets benen.
Ik wou dat ik kon zien hoe onze baby geboren wordt.
Misschien een volgende keer…
Ik schud de gedachte van me af. Laten we dit eerst maar eens overleven.
En dan zie ik haar. Ons kleine meisje. Haar haartjes zijn net zo rood als die van Violet. Tyler tilt haar op en legt haar op Violets borst.
Ze zit helemaal onder een witte substantie en haar mondje staat wijd open, maar ze maakt geen geluid.
„Hier, ze zeiden dat we over haar ruggetje moeten wrijven om het vocht uit haar longen te krijgen,“ zegt Callum, terwijl hij zich eindelijk in het water laat zakken. Hij legt de warme, vochtige handdoek over onze baby.
Ik kijk naar haar omlaag.
Ons kleine meisje.
Haar ogen staan wijd open, de ene is ontzettend donker en de ander heeft een diepblauwe kleur.
Wat in hemelsnaam?
