Het bezit van de alfa's 4: Gered door de alfa's
Auteur
Jen Cooper
Lezers
2.8M
Hoofdstukken
44
Lorelai en haar Alphas dachten dat ze veilig waren, dat hun kinderen veilig waren. Ze geloofden dat er niets mis kon gaan met een nieuw evenwicht en een nieuwe raad van het rijk die de vrede moest bewaren.
Totdat ze verraden worden door een van hun eigen mensen.
Nu werken de heksen en de afvalligen samen om hen uit te schakelen.
De heksen zouden het evenwicht in het rijk moeten bewaren, maar in plaats daarvan zijn ze uit op de kracht die door Lorelai's aderen stroomt. En die van haar kinderen.
Met de inzet hoger dan ooit tevoren, kunnen Lorelai en haar Alphas de laatste oorlog winnen of zal het evenwicht definitief kantelen en de wolven voorgoed uitroeien?
De Shift
Lorelai
„Ben je enthousiast?“ vroeg ik. Ik haalde een kam door Ryleighs lange, donkere, net gewassen haar.
„Zenuwachtig,“ mompelde ze. Ze keek uit het raam in plaats van in de spiegel.
„Ik denk dat het heel goed zal gaan. Het is een heel normale ceremonie voor de wolven. Derik heeft me beloofd dat we er allemaal bij zullen zijn. Jouw eerste transformatie in een wolf zal zo min mogelijk pijn doen,“ zei ik.
Ryleigh rilde even, maar zei niets. Ik bleef haar haar borstelen.
Ik keek haar aan via de spiegel. Ze hield haar nachtjapon stevig vast in haar handen en ik zuchtte. Ik wist niet hoe ik haar gerust kon stellen over de eerste transformatie of de ceremonie die we daarvoor hielden.
De eerste volle maan, de eerste transformatie na de winter, was blijkbaar altijd een grote gebeurtenis, maar meer dan dat wist ik niet.
Ik was er de vorige keer niet bij geweest, dus ik had geen idee wat ik kon verwachten.
„Voor mijn eigen ceremonie zat ik ook in zo'n stoel, terwijl mijn haar werd geborsteld,“ zei ik zachtjes.
Ryleigh keek me aan via de spiegel.
Ze vielen altijd op. Zo groot op een rond gezicht met het ene oog bruin en het andere groen. Het stond prachtig bij haar getinte huid, en een lichte waas van sproeten over haar kleine, licht wipneusje liet haar er zo onschuldig uitzien.
Maar dat was ze niet. Ze was sterk. Ze had Derik als haar Alfa. Hij was meer een Alfa voor haar dan voor de anderen. En hij zou haar niet in de steek laten. Dat wist ik zeker.
„Wolven en hun ceremonies,“ zuchtte ze.
Ik glimlachte daarom. „Ze maken het graag een beetje theatraal, hè?“ Ik grinnikte en vlocht haar haar. Ik kon niet zo goed vlechten als mijn moeder, maar het was goed genoeg. „Maakt dat je zenuwachtig? Dat je voor iedereen moet staan?“ vroeg ik me af.
Ze haalde haar schouders op. „Ik hou er niet van om aangestaard te worden. Of dat iedereen naar me kijkt. Vooral niet als ik naakt ben. Vaughn is de enige die me ooit zo heeft gezien, en ik had de naïeve hoop dat dit zo zou blijven,“ zei ze weemoedig.
Ik glimlachte. Daar kon ik haar wel mee helpen.
„Oh, ik kan je helpen. Ik kan een magisch scherm maken. Of een coole paarse mist. Die mist verbergt je lichaam totdat je bent getransformeerd.“
Ze draaide zich om in haar stoel en keek me aan. Haar ogen waren vol hoop. „Kun je dat doen?“
Ik haalde mijn schouders op. „Ik heb drie Alfa's en ik ben de Luna. Ik weet bijna zeker dat ik overal mee wegkom,“ lachte ik.
„En je hebt helemaal gelijk, schoonheid,“ glimlachte Derik. Hij liep de kamer in en kuste mijn voorhoofd.
Ik grijnsde naar hem, terwijl hij neerkeek op Ryleigh. Hij had wat bloemen in zijn hand. Hij begon de bloemen in Ryleighs vlecht te steken.
„Pearl is druk met de kinderen, maar ze zei dat deze bloemen helpen. Ze helpen je bij de diepe transformatie. Ze geven je moed en zorgen dat je dapper blijft. Ze zei dat ze je zullen helpen om de ceremonie vol te houden,“ zei Derik. Hij sprak de woorden uit alsof hij ze precies zo uit zijn hoofd had geleerd.
Dat had ze waarschijnlijk ook gedaan. Ryleigh lachte breed en knikte naar hem. „Dank u wel, Alfa Derik,“ zei ze.
Hij knikte en draaide zich toen naar mij toe. „We zijn klaar voor jullie. Doe de mantels aan en kom naar beneden.“
„Weet je zeker dat we echt een feest voor de transformatie moeten vieren?“ vroeg ik.
Hij fronste. „Het is geen feest, schoonheid. Deze ceremonie gaat over veel meer dan dat. We transformeren samen, we bloeden samen, we offeren samen. Het houdt ons samen als een roedel, als een familie,“ zei Derik. Zijn stem klonk krachtig en als een echte Alfa.
Ik blies langzaam mijn adem uit. Dat klonk heel serieus. Brax had het niet zo uitgelegd.
„Brax zei dat we een ceremonie zouden hebben, zouden transformeren, rennen en plezier zouden maken. Geen enkel deel van die uitleg liet me geloven dat er bloed zou vloeien,“ zei ik boos, terwijl ik mijn handen in mijn zij zette.
Derik rolde met zijn ogen. „Dat komt omdat ik Brax de taak had gegeven om het uit te leggen.“ Derik keek naar mij en toen naar Ryleigh. Hij droeg ook een mantel. Het was een fluwelen zwarte mantel met een gouden rand aan de bovenkant. Het zag er erg luxe uit. Het liet zijn ogen nog donkerder lijken.
Ryleigh sloeg haar armen om zich heen en rilde. Ik legde mijn hand op haar schouder en keek Derik strak aan. Ik keek kort naar Ryleigh, zodat hij kon zien wat ik bedoelde. Zijn Bèta was in paniek.
Derik knielde bij Ryleigh neer. Hij legde zijn handen op haar knieën en keek naar haar op.
„Ik wil niet de makkelijke versie van het verhaal. Ik wil precies weten wat me te wachten staat,“ zei ze dwingend.
Het deed me denken aan de manier waarop ik met mijn moeder had gepraat voor mijn ceremonie. Ik voelde me beter toen ze alles in detail had uitgelegd.
Het onbekende was erg eng.
„We gaan naar de open plek in het bos, het ontmoetingspunt tussen alle vier de gebieden. De Alfa's zullen in hun handen snijden en bloeden op de aarde, en daarna doen jullie dat ook. We zullen wat woorden spreken, en zodra de donkere nacht invalt en de maan op haar hoogste punt staat, zullen we transformeren. Samen.“
Ja, Brax had ons echt een sterk afgezwakte versie verteld.
„En als ik niet voor iedereen wil transformeren?“ vroeg Ryleigh. Haar stem trilde en ze had tranen in haar ogen.
Derik gaf haar een kleine glimlach. „Het doet meer pijn als je het alleen doet. Zelfs als ik er alleen maar ben. Omdat we met z'n allen zijn, kunnen we die pijn opvangen.“
Ryleigh sloot haar ogen. Toen slikte ze en knikte.
„Oké.“
„We zullen bij je zijn. Vaughn en je dochter ook,“ zei Derik.
Hij liet mijn moeder samen met Vaughn en de baby's komen, zodat ze er toch deel van uit konden maken. Cain zou bij hen zijn om ervoor te zorgen dat ze niets overnamen. Ik wist nog niet eens zeker of ik al zou transformeren. Ik wist dat het moest, aangezien ik de Luna was en deel uitmaakte van de roedel, maar transformeren terwijl ik zwanger was, klonk helemaal niet leuk.
De rest van de roedel ging wel transformeren. Het was namelijk verplicht.
„Althea. Dat is de naam van mijn dochter.“
„Althea zal er ook zijn,“ stelde Derik haar gerust.
Ik ging dicht naast Derik staan. Ryleigh knikte en draaide zich naar ons toe. „Mag ik even een momentje voor mezelf, alsjeblieft?“
Derik knikte en leidde me naar de gang buiten haar kamer. Deze was gereserveerd voor haar en Vaughn als ze bleven logeren. Ze moest om de paar dagen in de buurt van Derik zijn, anders trad de Bèta-ziekte op, zo hadden we de afgelopen twee weken geleerd.
Ryleigh was ziek geworden, moest overgeven en had een benauwd gevoel op haar borst totdat ze amper nog kon ademen. Derik had het ook gevoeld, waardoor zijn ademhaling ook bijna was gestopt.
Dat baarde me zorgen. Grote zorgen.
Maar Cain had me verteld dat Deriks leven niet afhing van Ryleighs leven. Als dat wel zo was geweest, had ik de Bèta-band misschien minder snel geaccepteerd.
„Ik ga mijn magie gebruiken om Ryleigh te bedekken. Ze is veel preutser dan wij.“
Derik knikte. „Als ze zich daar fijner bij voelt.“
Ik grijnsde en kuste hem. Hij drukte me tegen de muur en kuste me dieper.
Dat was geen goed idee, aangezien ik de krachtige effecten van het dragen van zijn kind al zo sterk voelde. Ik was elk moment klaar om hem in me te hebben.
Ik kreunde toen hij me optilde tot zijn middel. Hij kuste me met zachte lippen.
„En ik dacht dat Derik de verstandige was,“ grijnsde Kai. Hij kwam de hoek om lopen. Baby Enzi was in een draagdoek op zijn borst gebonden.
Ik glimlachte naar hem en hij kuste me kort. Mijn lichaam rustte nog steeds tegen dat van Derik.
„Als het om Lorelai gaat, ben ik blijkbaar makkelijk over te halen,“ glimlachte Derik. Toen zette hij me weer op de grond.
Hoe graag ik ook wilde doorgaan, we hadden een ceremonie waar we naartoe moesten.
Alsof het mijn punt wilde bewijzen, scheen de zon met oranje stralen door het raam aan het einde van de gang waar we stonden. Hij ging bijna onder, wat betekende dat het bijna tijd was.
„Tijd om je aan te kleden, Kleine Luna. Heb je hulp nodig?“ grijnsde Kai.
Ik lachte. Als hij met me mee naar binnen zou gaan, zou aankleden niet op de planning staan. Ik schudde mijn hoofd, draaide me weer om naar Ryleighs deur en klopte aan.
„Rye? Mag ik binnenkomen?“ vroeg ik.
„Ja,“ zei ze met een zachte stem. Ik liep naar binnen en liet mijn Alfa's op de gang staan. Ik keek naar Ryleigh. Ze had haar zilveren mantel al aan.
„Je ziet er prachtig uit,“ glimlachte ik.
Ze ging met haar vingers over de randen van de mantel. „Ik wou dat ik me ook zo voelde. Moet ik er naakt onder zijn?“ vroeg ze.
„Ik denk het wel, sorry,“ zei ik met een klein lachje. Ik trok al mijn kleren uit totdat ik naakt was.
„Ja, zo'n lichaam heb ik niet. Zeker niet na Althea,“ zei ze, terwijl ze haar mantel strakker om zich heen trok.
Haar lichaam had moordende rondingen en een vlekkeloze huid. Ze was prachtig, en ik wenste dat ze zich ook zo voelde.
Ik trok mijn zwarte mantel aan en knoopte die bovenaan vast. Toen klemde ik de sluiting van het wolventerritorium erop. De sluiting zag eruit als een golf over een boom, met gras aan de onderkant, binnenin een cirkel.
„Je hebt alles in je om mooi te zijn, Ryleigh. Je moet er alleen zelf in geloven. Wij vinden je mooi en Vaughn ook. Geloof het dus zelf ook, want dat is het enige wat telt,“ glimlachte ik.
Ze knikte. „Ik doe mijn best. Het is makkelijker in het mensendorp. Daar heeft iedereen wel ergens een foutje. Hier lijkt het alsof elke weerwolf perfect is.“
Ik tilde haar kin op, zodat ze me aankeek. Ik streek een plukje haar achter haar oor. „En jij bent ook perfect,“ beloofde ik.
Ze keek twijfelend, maar zuchtte en knikte toen.
„Het maakt denk ik ook niet uit. Ik moet dit toch doen,“ zei ze.
Nou, daar had ze gelijk in.
De volle maan zou voor niemand wachten.
Er werd op de deur geklopt. We draaiden ons om naar het geluid.
Mijn moeder kwam binnen met een koperen kom. Ze roerde in de kom en stuurde mijn Alfa's weg. Zij stonden buiten te wachten om ons te begeleiden.
„Lieverds, kom hier. Smeer dit op jullie huid. Het zal helpen,“ zei ze.
Ik vertrouwde daarop en liep direct naar haar toe.
Ik begon het in mijn huid te masseren, onder mijn mantel. Ryleigh twijfelde even, maar deed het toen ook.
„Rozenbottel?“ vroeg Ryleigh. Ze wreef het over haar getinte huid. Haar huid ging ervan glanzen.
Mijn moeder knikte. „Het ruikt heerlijk en geeft je huid wat extra elasticiteit. Ik weet niet zeker of dat helpt bij de transformatie, maar het is het proberen waard. En zo niet, nou ja, dan heb je in elk geval een mooie, glanzende huid,“ glimlachte ze. Ze droeg een witte mantel met een graslandsluiting over een wijde grijze jurk. Haar haar zat in vlechten langs beide kanten van haar hoofd, met wat kleine witte bloemetjes erin.
Ze glimlachte en praatte met Ryleigh over de rozenbottel.
Ze leek erg gelukkig en tevreden. Het was voor de verandering eens rustig en vredig. Ik genoot ervan om haar zo blij te zien.
„Dames, ik wil niet storen, maar we moeten nu echt naar de open plek,“ zei Derik door de deur heen.
We smeerden de laatste olie op onze huid en liepen toen Ryleighs kamer uit.
Derik bracht ons naar de hal beneden. Brax en Kai stonden daar te wachten. Ze droegen allebei een van de tweeling in een draagdoek.
Vaughn hield baby Althea vast.
Cain en Beenie stonden in het donkere deel van de hal. Ze keken alsof ze veel liever ergens anders wilden zijn.
Cain was er geen fan van om met de roedel rond te hangen sinds zijn moeder was overleden, en de paar keer dat ik naar de toren was gegaan om ze op te zoeken, hadden ze me weggestuurd. Ik wist vrij zeker dat ze aan een wraakplan werkten.
Ik zou ze aan het praten moeten krijgen voordat ze ons in nog een oorlog stortten, maar daarvoor moesten we eerst deze avond doorkomen.
De eerste volle maan na de winter. Ryleighs eerste transformatie.
Dat was blijkbaar heel erg belangrijk.
Vaughn had een mantel aan die bij die van mijn moeder paste, in het wit met een zilveren sluiting. Ik wist niet of dat toeschouwer of mens betekende, want Cain droeg helemaal geen mantel.
Kai en Brax droegen dezelfde zwarte mantel als Derik en ik. Dat was vast iets voor Alfa's.
De zilveren mantel van Ryleigh viel het meeste op. Ik wist dat ze dat vreselijk vond, maar zij was de eregast.
Galen droeg een grijze, fluwelen mantel met een gouden sluiting. Precies zoals Beenie en de rest van de roedel.
„Spitfire, je hebt een slechte invloed op Derik. Hij is anders nooit te laat,“ plaagde Brax.
Ik haalde mijn schouders op. „Ik heb zo mijn behoeftes.“
Zijn ogen stonden hongerig. Hij kwam naar me toe, kuste mijn lippen en kuste toen verder in mijn nek. Hij drukte zijn lippen tegen mijn oor. „Ik ben me heel goed bewust van jouw behoeftes,“ fluisterde hij.
Ik rilde even. Ik kon zijn harde buikspieren door zijn mantel heen voelen. Ik likte over mijn lippen.
Het was alsof ze een knopje in mijn lichaam indrukten, elke keer als ze in de buurt waren. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Het was een heel fijn gevoel.
„Binnenkort, Spitfire,“ beloofde Brax. Ik kuste hem terug. Daarna pakte ik zijn hand en liep met hem en de anderen mee. Ik gaf een kusje op het hoofd van de slapende Zale. We gingen naar buiten en volgden het stenen pad.
Kai liep naast me. Hij sloeg zijn arm om mijn schouders en trok me dicht tegen zich aan. Enzi glimlachte naar me vanuit de draagdoek en ik blies haar een kusje toe.
Ze giechelde en pakte een pluk van mijn haar vast.
Ze was dol op haar. Vooral dat van Brax. Zijn blauwe vlecht was haar favoriete speelgoed.
Dat van mij ook, Enzi, grijnsde ik.
Derik bracht ons naar de open plek in het bos. Het zag er heel anders uit dan de vorige keer. De laatste keer waren we daar samen met de vampiers geweest.
Er was een vreugdevuur in het midden met overal kaarsen, die de open plek hulden in warm licht en rook die opsteeg naar de lucht.
De geur van het vuur en de wolven voelde als thuis en nestelde zich in mijn borst met een warmte die me deed glimlachen.
Er was een klein houten podium voor ons neergezet, net als toen we de bronst hadden, en Derik leidde ons erheen.
Mijn moeder, Galen, Cain en Beenie stonden ernaast, samen met Vaughn en Althea.
Ik stond op het podium met mijn Alfa's en Ryleigh. We keken naar de roedel. Ze droegen allemaal een grijze, fluwelen mantel met de gouden sluiting van het wolventerritorium.
Zoveel mensen keken ons aan. Ze wachtten tot we ze vertelden wat ze moesten doen. Ze waren allemaal zo trouw aan ons. Ze accepteerden onze vreemde, kleine familie allemaal.
Het deed mijn ogen branden van de tranen. Het waren trotse tranen, gelukkige tranen, die niet alleen lieten zien dat ik in een emotioneel kwetsbare staat verkeerde, maar ook dat de band tussen ons allemaal heel diep zat.
De maan klom al hoger in de lucht en verlichtte ons op de open plek.
Ik voelde het licht op mijn huid. Ik ademde diep en rustig in.
Mijn magie bewoog in mijn lichaam. Het reageerde op het maanlicht. De donkere kant van mijn kracht werd ineens zacht en onschuldig. Het leek te dansen op muziek die alleen mijn magie kon horen.
Het was blij.
Ik was dat ook.
Ik voelde me heel licht vanbinnen. Zelfs mijn schaduwen voelden licht aan. Ik was heel erg rustig. Zo rustig was ik niet meer geweest sinds de ceremonie van de bloedmaan.
Derik huilde heel hard als een wolf. Het geluid klonk luid door de nacht. De andere wolven deden hem na. Hun gehuil klonk prachtig samen. Ik voelde het tot diep in mijn botten. Ik kon niet anders dan meedoen.
Toen het gehuil stopte, was de nacht weer stil. Alleen het vuur en de geluidjes van de baby's waren nog te horen.
De roedel wachtte.
Het was de eerste keer dat ik de hele roedel compleet zag.
De bronst was er altijd alleen maar voor de volwassenen, meestal voor degenen zonder partner.
De oorlog was voor de roedel van Kai geweest, de brute kracht, de strijders. Voor de waterwolven van Brax, degenen die meer op sluipen vertrouwden dan op bijten. En voor de raad van Derik, waarbij zijn wolven de beschermersrol vervulden voor degenen die zichzelf niet konden verdedigen.
Maar in die tijden hadden degenen die niet konden vechten meer wapens gemaakt en hun kracht aan de roedel verleend, nooit allemaal samen.
Maar vanavond was echt iedereen hier. Zelfs de kinderen.
We stonden daar als een grote groep in mantels. We wachtten tot de maan op haar hoogste punt zou staan. Dan konden we helemaal met elkaar verbonden zijn.
Ik kon niet wachten.
Iets in de sfeer maakte me enthousiast om hier deel van uit te maken, ondanks dat ik er nooit eerder aan had meegedaan en niet wist wat ik kon verwachten.
„Wolven. Het is weer zover. De eerste transformatie na de winter. Maar het is nu wel een beetje anders,“ zei Derik. Hij keek naar mij en toen naar Ryleigh. Haar gezicht werd vuurrood. „We hebben deze winter al getransformeerd. Daardoor zal deze transformatie niet zoveel pijn doen. Dat hebben we te danken aan jullie Luna,“ riep hij.
De wolven huilden allemaal hard en floten.
Ik knikte vriendelijk naar ze en bleef tussen Kai en Brax in staan.
„En we hebben onze eerste Bèta!“ riep hij.
De wolven werden helemaal gek van blijdschap. Ze huilden luid in de nacht. Ik voelde hun vrolijke energie in mijn hoofd. Ik glimlachte naar Ryleigh. Ze keek met hele grote ogen.
„We kennen de verhalen, de mythes, de vertellingen over hoe een bèta ons zal beïnvloeden. Maar we veranderen de regels nu, wolven!“ riep Derik, begroet door stampende voeten en opwinding. Ik lachte toen hun geluk in de link overkookte en zich overal verspreidde.
Kai stapte toen naar voren en nam me met zich mee. „De Luna heeft de Bèta geaccepteerd! Onze banden zijn veilig, onze roedel is sterker!“ zei hij, terwijl hij mijn hand samen met de zijne omhoog hield.
Het maakte ze allemaal wild van blijdschap.
Ik trok een wenkbrauw op naar Kai, en hij grijnsde terwijl hij dicht naar me toe boog. „Het accepteren van de bètaband is een enorme zaak, Kleine Luna. De laatste partner van een gebonden bèta werd moordlustig. Het feit dat jij dat niet bent geworden, betekent dat de band er sterker door zal zijn. En daarmee ook de roedel,“ fluisterde Kai me toe.
Ik grijnsde naar hem. Ik pakte zijn gezicht vast en trok hem naar me toe. Ik kuste hem. Ik voelde een heel sterk verlangen om dat te doen.
Het gejuich werd nog luider.
Ik trok me terug. We grijnsden allebei. De band in mijn hoofd stroomde vol met kracht. Dat gebeurde altijd als ik mijn magie gebruikte voor lust of voor de dood.
„En nu,“ sprak Brax terwijl hij naar voren liep, „geven we iets terug.“ Hij pakte een scherpe dolk. Het leek op de dolk waarmee ik Elias had gestoken. Of was het dezelfde?
Ik fronste naar hem en hij knikte. Een dolk om offers mee te brengen.
„We geven terug aan het rijk! We bieden ons bloed aan, dankbaar voor het overleven van de winter, dankbaar voor de levens die zijn geleefd en de veilige overtocht van de verloren levens,“ zei Brax, terwijl hij zijn hand ophield en in zijn handpalm sneed. Zijn bloed sijpelde uit de wond en ik vertrok mijn gezicht.
Ik vond het vreselijk om mijn Alfa's te zien bloeden. Zelfs als het echt nodig was.
Ik voelde me een klein beetje boos worden. Ik keek fel naar de snee in zijn hand.
„Rustig maar, Kleine Luna. Je mag die woede straks op ons botvieren,“ grijnsde Kai. Ik gaf hem een kleine glimlach en keek toen weer naar Brax.
Hij had zijn vuist gebald, zijn bloed drupte op het podium. Werd ik geacht Zale eerst van hem over te nemen? Ik fronste toen hij naar een perfect ronde plek met aarde voor de open plek liep. Er groeide geen gras. Ik keek ernaar toen Brax zijn bloed erin liet vallen.
Daarna gaf hij de dolk aan Derik. Derik deed precies hetzelfde.
Toen was Kai aan de beurt.
Hun bloed kleurde de aarde rood. Vier druppels van ieder van hen.
Toen kreeg ik de dolk in mijn handen.
