Thuiskomen op een nieuwe plek
Auteur
P. Gibbs
Lezers
1,5M
Hoofdstukken
35
Maggie is geschokt door de onverwachte dood van haar moeder wanneer een telefoontje haar wereld op zijn kop zet en haar naar een klein stadje stuurt met een groot hart - en een knappe advocaat genaamd Zach. Zal ze het mysterie van haar verleden ontrafelen? Zal ze worden meegesleept door een verrukkelijke Southern gentleman? Of zal ze Sumner Creek voorgoed verlaten en terugkeren naar het leven dat ze altijd heeft gekend?
Leeftijdsclassificatie: 16+.
Hoofdstuk 1
Begrafenissen zijn niet mijn ding. Vooral niet in de zomer. En al helemaal niet in het Zuiden.
Terwijl ik toekeek hoe de mensen naar het graf liepen voor het laatste afscheid, vroeg ik me af wie er als eerste zou bezwijken in de hitte.
Ik weet dat dat niet bepaald een vrolijke gedachte is. Maar zo houd ik mijn emoties in bedwang.
En met mijn moeder in die kist had ik heel wat te verwerken.
Ze was plotseling overleden. Een onoplettende bestuurder, vertelde de agente me toen ze met het slechte nieuws aan de deur stond.
Iemand die spullen aan de man bracht, zat te appen achter het stuur. Ze kwamen op de verkeerde weghelft terecht en knalden frontaal op de auto van mijn moeder. Ze reden 100 kilometer per uur in de drukke straten van Nashville, waar we allebei woonden.
Dus daar stond ik dan, op een begrafenis waar ik nooit had willen zijn, tussen mensen die ik alleen via mijn moeder kende. Ik probeerde te raden welke rouwende ziel als eerste zou omvallen.
Mijn gokje was niet zomaar uit de lucht gegrepen.
Twee zomers geleden was ik bij de uitvaart van een oude man uit mijn flatgebouw. De mannen die de kist droegen zagen er net zo oud uit als de overledene. Ze leken zelf ook met één been in het graf te staan.
Het was snikheet die dag. Toen de dragers bij het graf stopten om de kist op het metalen frame te zetten, zakte een van hen in elkaar. Helaas stond hij te dicht bij de kuil. Toen hij flauwviel, tuimelde hij over de rand van het graf.
Hierdoor raakten de andere dragers uit balans. Een van hen liet los, en de kist kantelde opzij. Hij kwam scheef vast te zitten in de zijkant van het gat.
Het was de eerste begrafenis waar ik ooit bij was die een ziekenwagen, een brandweerwagen en twee grote hijskranen nodig had.
Tot nu toe was er vandaag nog niets zo spectaculairs gebeurd. Maar ik was verbaasd over de grote opkomst. Eigenlijk had ik het wel kunnen verwachten.
Dit is tenslotte het Zuiden. Hier is een begrafenis net zo'n sociaal gebeuren als een bruiloft. Ik herkende sommige rouwenden, mannen en vrouwen die mijn moeder door de jaren heen had gekend.
Ze had als verpleegkundige gewerkt in een van de medische centra in Nashville. Ze had mensen geholpen met energie en vriendelijkheid.
Ze was meer dan de helft van haar loopbaan in dezelfde kliniek geweest. Daardoor was ze een vertrouwd en geruststellend gezicht geworden voor veel van de patiënten die daar kwamen.
Nadat de laatste mensen onder de tent waren geschaard, brachten de dragers de kist van de lijkwagen. Ik volgde als vanzelf en nam plaats op de hoofdstoel als vertegenwoordiger van de familie.
Mijn beste vriendin Kim zat naast me omdat ik geen broers of zussen had. Een paar oudere mensen zaten op de andere stoelen.
Ik staarde voor me uit terwijl de dominee Psalm 23 voorlas. Het was een van de weinige Bijbelverzen die ik me nog herinnerde van vroeger.
De predikant zei nog wat dingen, iets over as en stof. Toen sprak hij een laatste gebed uit en was de dienst ten einde. De dominee, die mijn moeder kende van haar werk in het ziekenhuis, schudde mijn hand en zei hoezeer hij mijn moeder zou missen.
Nadat hij weg was, kreeg ik knuffels van dames die te kwistig met parfum waren omgesprongen. Mannen schudden mijn hand en zeiden: "Gecondoleerd met uw verlies" omdat ze niet wisten wat ze anders moesten zeggen.
In groepjes van twee of drie liepen de rouwenden terug naar hun auto's.
Ik stond bij het graf, niet goed wetend wat ik nu moest doen. Toen vroeg de uitvaartondernemer of ik klaar was om terug te gaan naar het uitvaartcentrum.
Ik knikte werktuiglijk. Hij legde zijn hand onder mijn elleboog om me te ondersteunen terwijl Kim en ik terug de heuvel af liepen naar de auto. Toen we bij de weg kwamen, opende hij het achterportier voor ons.
Toen ik me omdraaide om in te stappen, wierp ik nog een laatste blik op het graf. Ik zag een man tevoorschijn komen achter wat nabijgelegen bomen.
Ik kende hem niet. Maar hij zag eruit als alle andere mensen die ik op de begrafenis had gezien - gekleed in een donker pak met een donkere stropdas en donkere schoenen. Hij liep langzaam naar het graf, met één gele margriet in zijn rechterhand.
Toen hij bij de kist kwam, boog hij voorover en kuste hem terwijl hij de margriet erop legde. Daarna ging hij rechtop staan, draaide zich om, en liep terug naar de bomen waar hij tussen verdween.
