Gevallen Engelen MC Book 5
Auteur
Riki Leigh Bishop
Lezers
134K
Hoofdstukken
30
Het leven van Maci neemt een duistere wending na een tragisch auto-ongeluk. Ze wordt wees en komt terecht bij haar meedogenloze tante en oom, die haar opleiden tot een dodelijke huurmoordenaar. Tijdens haar jeugd moet Maci zich staande houden in een wereld vol geweld en bedrog, terwijl ze tegelijkertijd schokkende waarheden over het verleden van haar familie ontdekt. Wanneer haar tweelingzus, die lang dood gewaand werd, weer opduikt, moet Maci haar eigen identiteit onder ogen zien en beslissen of ze doorgaat op het pad van bloedvergieten of op zoek gaat naar verlossing.
Hoofdstuk Een
MACI
Vandaag is de grote dag: we gaan naar SeaWorld in Florida! Ik popel al zo lang om erheen te gaan, maar mama en papa vonden me eerst te klein.
Ze zeiden dat ik me er later toch niks van zou herinneren omdat ik nog zo jong was. Ik snapte er niet veel van, maar nu ben ik blijkbaar oud genoeg om het te onthouden.
Ik kan niet wachten om alle dieren te zien en zoveel mogelijk attracties uit te proberen. Mama denkt dat ik misschien te klein ben voor sommige, maar ik ga mijn best doen.
Ik vind het heerlijk om met mama en papa op reis te gaan. We doen het elk jaar voor mijn verjaardag. Morgen word ik vijf, en wat een feest dat we dan in SeaWorld zijn!
'Liefje, tijd om op te staan. We moeten ons vliegtuig halen.'
Vliegen vind ik geweldig. Ik kijk graag uit het raampje naar de wolken.
De eerste keer dat we vlogen, vertelde papa dat ik veel huilde omdat mijn oren pijn deden. Maar dat was niet mijn schuld. Ik was nog maar één jaar oud.
'Kom uit je bed als je naar SeaWorld wilt, jarige job.'
'Ik ben al wakker, papa.' Papa lacht en komt naar mijn bed. Eigenlijk ben ik nog niet echt wakker, het is veel te vroeg.
Vroeg opstaan is niks voor mij. Daarom raakt mama 's ochtends vaak geïrriteerd op schooldagen - ik hou gewoon niet van opstaan.
'Kom op, lieverd, mama heeft je kleren al klaargelegd. Trek ze aan en je kunt in de auto verder slapen. Dat beloof ik.'
Ik spring uit bed als ik hoor dat ik weer kan slapen. Hoe sneller ik me aankleed, hoe eerder ik weer onder zeil kan.
'Wil je me naar de auto dragen, papa?' Ik vind het fijn als papa me draagt. Hij is zo sterk en ruikt altijd lekker. Bij hem voel ik me veilig.
Als papa in de buurt is, weet ik dat mama en ik veilig zijn, wat er ook gebeurt. Hij is mijn held en mama's speciale persoon.
Het is een beetje vies als ze zoenen, maar ik vind het niet erg omdat ik weet dat ze van elkaar houden.
'Natuurlijk, prinses.' Papa verlaat mijn kamer en ik ga naar de badkamer om mijn tanden te poetsen en de jurk aan te trekken die mama voor me heeft klaargelegd. Ik hou van deze jurk. Hij is blauw en glanzend.
Ze heeft zelfs mijn lievelingsslippers klaargezet. Ze is de beste mama van de wereld. Als ik klaar ben in de badkamer, ren ik mijn kamer uit en naar de keuken.
'Goedemorgen, mijn kleine erwtje,' zegt mama vrolijk als ik de keuken binnenkom. 'Heb je honger?'
'Ja, mama. Papa heeft me veel te vroeg wakker gemaakt en nu rammel ik van de honger!' Mama en papa schieten allebei in de lach om hoe ik het zeg.
'Ga maar aan tafel zitten, dan breng ik je bord. Ik heb je lievelingseten gemaakt.' Ik spring op mijn stoel en wacht netjes terwijl mama ons eten brengt.
We wachten altijd tot iedereen eten heeft voordat we beginnen. Papa zit aan het hoofd van de tafel, mama zit rechts van hem en ik links.
'Ben jij ook zo enthousiast om naar SeaWorld te gaan, papa? Ik sta te popelen.' Ik wip op en neer op mijn stoel.
'Ik kijk ernaar uit om dit nieuwe avontuur met jou en je moeder te beleven, lieverd. Eet nu maar op zodat we ons vliegtuig kunnen halen. We willen niet te laat komen.
'We moeten nog even langs het ziekenhuis voordat we vertrekken. Ik wil Gavin nog even checken voor we weggaan.' Papa zegt dat laatste tegen mama.
Nadat we hebben bedankt voor het eten, begin ik aan mijn bosbessenwafels met aardbeiensaus. Het is mijn favoriet. Ik ben dol op bosbessen en aardbeien.
'Hoe gaat het met hem en zijn familie, schat?'
'Het gaat goed met ze allemaal, lieverd. Ik wil ze alleen even checken.
'Het is moeilijk om nieuwe ouders dit te zien doormaken, zelfs als het niet hun eerste keer is. Elke keer is anders.'
'Als we het toch over baby's hebben, zullen we het haar vertellen, schat?' Ik kijk op van mijn wafels naar mama's ogen. Ze stralen. Ze kijkt me altijd zo aan, zelfs als ik niet lief ben.
'Wat is er, mama?' vraag ik terwijl ik de aardbeiensaus van mijn lippen lik. Het is zo lekker.
'Nou erwtje, papa en ik hebben nieuws. Je wordt een grote zus.' Mama kijkt me aan terwijl ik probeer te begrijpen wat ze bedoelt. Ik ben tenslotte pas vijf.
Als ze mijn verwarde gezicht ziet, lacht mama zachtjes. 'Papa en ik krijgen een baby. Je wordt een grote zus. Mama heeft een baby in haar buik.'
'Betekent dat dat ik niet meer de enige prinses ben?'
'Je zult altijd onze prinses zijn, lieverd, maar we maken ons gezin groter. Het kan ook een jongetje zijn, dan krijg je een broertje.
'En zelfs als je een zusje krijgt, blijf jij altijd ons grote meisje. Er verandert niets aan hoe we naar jou kijken.'
Ik kijk naar papa en denk na over wat hij zei. Wil ik een grote zus zijn? Ik vind het fijn om het enige kind in mama en papa's leven te zijn, maar het zou leuk zijn om iemand anders te hebben om mee te spelen.
Ik kan ze alles leren wat mama en papa mij hebben geleerd. Ik geef ze allebei een grote glimlach.
'Ik ga ze alles leren wat jullie me tot nu toe hebben geleerd. Ik word later dokter, net als papa.'
We maken het ontbijt af en als alles is opgeruimd, is het tijd om te gaan. Ik ben zo opgewonden dat ik naar de auto ren. Ik kan niet wachten om er te zijn!
Zodra we in de auto zitten, pak ik mijn tablet uit de houder die mama op de achterkant van de stoel heeft gezet. Ik speel een spelletje en voor ik het weet zijn we bij het ziekenhuis.
'Lieverd, wil je mee naar binnen of hier in de auto blijven?'
Ik kijk op naar papa en kantel mijn hoofd zoals ik altijd doe als ik hard nadenk. Als ik mee naar binnen ga, kan ik alle baby's zien. Maar als ik in de auto blijf, kan ik langer op mijn tablet spelen.
Ik besluit dat ik de baby's wil zien. Ik moet weten hoe klein ze zijn zodat ik kan bedenken wat ik wel en niet kan doen met mijn kleine broertje.
Ik weet gewoon dat mama een jongetje krijgt. Hij kan de prins zijn, want ik ben de prinses.
'Ik ga mee naar binnen, papa. Ik wil de baby's zien. Ik moet uitvogelen wat ik kan doen met mijn babybroertje als hij bij ons komt wonen. Je weet wel, nadat de ooievaar hem heeft gebracht.'
Mama en papa lachen zachtjes. Mama stapt uit de auto nadat papa haar deur heeft opengedaan en dan helpt hij mij uit mijn stoeltje. Ik pak een hand van mama en een hand van papa terwijl we het ziekenhuis binnenlopen.
We komen bij de afdeling waar alle baby's liggen, en papa vraagt mama en mij om buiten te wachten.
Ik kijk toe hoe papa praat met een stel dat bij een heel kleine baby zit. De baby is echt heel klein. Hij heeft overal draadjes en slangetjes. 'Wat is er mis met die baby, mama?'
'Hij is te vroeg geboren, lieverd. Dat is Gavin, de baby waar papa naar komt kijken.' Mama buigt zich naar mijn niveau.
'Weet je, voordat jij werd geboren, verwachtten papa en ik ook een baby. Hij werd veel te vroeg geboren, maar in tegenstelling tot de baby van meneer en mevrouw Landon, heeft onze baby het niet gehaald.
'Daarom zorgt papa voor dit soort gevallen, omdat het belangrijk voor hem is. Hij houdt van al zijn patiënten, maar bij gevallen zoals Gavin is hij er bij elke stap.'
Ik begrijp niet helemaal waar ze het over heeft, maar ik snap wel dat ze een baby hadden, maar dat hij er niet meer is dus hij moet naar de hemel zijn gegaan.
'Het spijt me, mama.'
'Dat is oké, lieverd. Je zult het beter begrijpen als je ouder bent. Kijk, papa komt eraan. Ben je klaar om op reis te gaan?'
'Ik ben er klaar voor, mama. Ik kan niet wachten om de pinguïns, de walvissen, de dolfijnen, alle dieren te zien en in de attracties te gaan!'
'Nou, laten we gaan, lieverd. Ik ben hier klaar. Alles gaat prima met hen,' zegt papa.
Ik pak hun handen vast en we gaan terug naar de auto. Zodra we onderweg zijn, val ik snel in slaap. Ik ben niet goed in ochtenden en ik ben al veel te lang wakker omdat ik zo vroeg op moest.
Het volgende wat ik weet, word ik plotseling wakker als onze auto over de kop slaat. We blijven maar rollen en rollen. Mama gilt, papa zegt vieze woorden, ik huil. We blijven maar rollen.
'Mama! Papa!' We stoppen met rollen, maar mama en papa zeggen niets. Ze bewegen niet. 'Word alsjeblieft wakker, mama. Papa, ik ben bang.'
Ik weet niet hoe lang ik daar zit, ondersteboven hangend in mijn autostoeltje voordat ik de luide sirenes hoor. Mama en papa hebben nog steeds niet bewogen, ook al heb ik ze de hele tijd geroepen.
Mijn keel doet pijn van het huilen en roepen. Ik wil alleen maar dat mama en papa wakker worden.
'We hebben er drie, kapitein,' klinkt een stem naast de auto. 'Twee mogelijk overleden, geen beweging bij beide volwassenen, en een kind, ze reageert.'
'Help alsjeblieft mijn mama en papa. Ze bewegen niet.'
'Blijf rustig, liefje, we gaan jullie hier allemaal uithalen,' zegt de man die eruitziet als een brandweerman. Hij lijkt aardig, ook al ken ik hem niet.
De auto wordt omringd door mensen, mensen die ik niet ken, maar die hier zijn om te helpen. Ik weet dat ze dat zijn omdat papa altijd zei dat als ik ooit in de problemen zou komen, de mensen in uniform ons zouden helpen.
Het voelt als een hele lange tijd tot ik eruit ben, maar ik kan niet stoppen met kijken naar mama en papa. Waarom bewegen ze niet? Ze zouden tegen me moeten praten. Ze praten altijd tegen me als we in de auto zitten.
Ik begrijp niet wat er gebeurt. We zouden naar SeaWorld gaan.
'Kom hier, liefje. Laten we je naar de ambulance brengen. Ze gaan controleren of alles goed met je is. Ik wil dat je je aan me vasthoudt terwijl we uit de auto komen.'
Ik doe wat hij zegt en houd zijn nek stevig vast. We komen uit de auto, en dan brengt hij me naar de ambulance.
'Wat gebeurt er met mama en papa?' zeg ik heel zachtjes.
'We gaan ze er zo uithalen, liefje. Maak je geen zorgen. We zullen jullie allemaal nakijken.'
De aardige brandweerman rent terug naar onze auto, en ik word in de ambulance gelegd. We beginnen te rijden nadat ze me op het bed hebben gelegd.
'Het komt goed, lief meisje. Misschien niet vandaag, of morgen, maar het komt goed,' zegt de mevrouw naast me. Ik antwoord haar niet; ik lig daar gewoon en kijk uit het raam.
Mijn mama en papa komen niet terug. Ik voel het gewoon. Ze bewogen niet. Ze praatten niet eens. Ik weet dat er iets ergs is gebeurd.
Ik wou dat ik had geweten hoeveel mijn leven zou veranderen voordat we vandaag van huis gingen. Misschien hadden we thuis moeten blijven, dan zouden mama en papa nog bij me zijn.
