Reed's Sex Academy 2: Strikt geheim
Auteur
Lezers
980K
Hoofdstukken
35
Hoofdstuk 1
Boek 2: Hush Hush
REYNA
Om één uur 's nachts zat ik nog steeds te wachten op de veranda van Arthur. Ik deed keihard mijn best om het gepraat uit de eetkamer te negeren.
Dat was niet alleen omdat hun zware stemmen het lastig maakten om me op mijn boek te concentreren. Het was ook omdat ze dronken waren. En ze waren fucking irritant.
Ik kon natuurlijk niet zomaar weglopen.
Als Arthur me belde, dan kwam ik opdraven. Het maakte niet uit hoe laat het was. Het maakte niet uit of ik doodmoe was of aan de andere kant van de wereld zat.
De afgelopen maanden waren mijn klusjes voor hem vrij snel en makkelijk. Ik bezorgde documenten, verleidde een of andere gast, verstopte microfoons in kantoren, en ga zo maar door.
Maar er was deze week iets veranderd toen Arthur me belde. Zijn hele gezicht was opgezwollen. Onder de blauwe plekken. Hij zag eruit alsof een vrachtwagen hem hard had geraakt. Ik durfde niet te vragen wat er was gebeurd. Maar ik zou liegen als ik zei dat ik er niet stiekem blij mee was.
Arthur Blackmore was een achterbakse klootzak. En wat hij ook had gedaan om die klappen te verdienen, ik was blij dat iemand hem eindelijk op zijn plek had gezet.
Toch had ik het gevoel dat hij me vanavond had gebeld vanwege die klappen. En wat voor wraakplan hij ook in gedachten had, ik wist dat het niet makkelijk zou worden.
Er ging nog een uur voorbij. De mannen stonden eindelijk op en schudden Arthurs hand. Dat betekende dat hun stomme overleg erop zat.
Ik slaakte een diepe zucht en zette me schrap voor een gesprek met de duivel.
„Daar ben je.“ Hij grijnsde. Zijn linkeroog was nog steeds zo dik als een vieze pruim. „Mijn excuses dat ik je liet wachten. Dat vond je toch niet erg?“
Pure woede stroomde door mijn aderen toen ik hem zag. Deze man had mijn broer in een rolstoel laten belanden. Hij terroriseerde mijn familie nadat mijn vader met zijn geld was gevlucht en hem had verraden.
We konden hem onmogelijk terugbetalen. Fuck, we wisten niet eens dat papa zaken met hem deed totdat hij tien maanden geleden bij ons voor de deur stond en zijn geld eiste.
„Helemaal niet,“ loog ik. Ik deed mijn boek dicht en ging voor hem staan. Ik was niet van plan om hem te laten zien hoeveel effect hij op me had. Hoe minder hij over mij wist, hoe beter.
„Mooi. Ik wil dat je iets voor me doet.“
„Nog iets, bedoel je,“ beet ik hem toe. Een golf van zenuwen overspoelde me. „Hoe vaak moet ik mijn leven nog op het spel zetten voordat je de schuld van mijn vader als afbetaald beschouwt?“
Zijn grijns verdween, en hij staarde in de verte. Alsof ik ineens lucht voor hem was.
„Regel dit voor me, Reyna, en je kunt het als afbetaald beschouwen.“
Mijn naam klonk walgelijk uit zijn mond. Ik kreeg er altijd de kriebels van, en ik denk dat hij precies wist hoeveel het me irriteerde. Het was gewoon weer een manier om zijn dominantie te tonen. Om er zeker van te zijn dat ik braaf bleef en onder de duim werd gehouden.
„Ik ga niemand vermoorden,“ zei ik bot. Ik begreep de hint dat deze klus anders was dan normaal.
„Nee,“ grinnikte hij. „Dat hoeft ook niet. Wat we met hen gaan doen, is veel erger dan de dood.“
Ik had niet eens de tijd om te bedenken over wie hij het had, want hij draaide zijn telefoon al naar me toe om het te laten zien.
De foto van twee aantrekkelijke mannen staarde me aan. Ze waren lang, serieus en hadden groene ogen in hun dure, zwarte pakken. De camera had hen vastgelegd terwijl ze midden in een gesprek op straat in New York stonden.
De man aan de rechterkant leek geïrriteerd. Zijn kaken waren stijf op elkaar geklemd. Hij gaf me de indruk dat hij op het punt stond om door het lint te gaan.
De andere man had daarentegen een speelse blik in zijn ogen. Alsof het hem geen reet kon schelen en hij alleen maar een leuke tijd wilde hebben.
„Dit zijn de gebroeders Reed,“ zei Arthur, en hij wees naar links op het scherm. „En dit is de jongste, Calvin Reed. Ik wil dat je zijn leven en zijn bedrijf binnendringt. Zorg dat je iets vindt wat ik kan gebruiken om ze allebei kapot te maken.“
„Ze hebben je flink te pakken gehad, of niet?“ grapte ik, terwijl ik naar zijn gehavende gezicht keek. Zijn wenkbrauwen gingen omhoog, en mijn grijns verdween.
Ik keek weer naar het scherm. Ik hield mijn hoofd wat schuin om mijn volgende doelwit beter te bestuderen.
Er was iets enorm verleidelijks aan de uitstraling van Calvin Reed. De manier waarop hij met zijn handen in zijn zakken op zijn broer neerkeek, liet duidelijk zien dat hij er geen zin in had om verteld te worden wat hij moest doen.
Nee, Calvin was het type man dat deed wat hij wilde, wanneer hij dat wilde, ongeacht de gevolgen. Hoewel het me een beetje bang maakte, vond ik dat wel leuk aan hem.
Ik vond het zelfs héél erg leuk.
„Hem proberen te verleiden gaat niet werken,“ liet Arthur me weten. „Calvin staat erom bekend dat hij met veel vrouwen naar bed gaat. Je zou nooit dichtbij genoeg komen om hem echt te bespioneren.“
„Wat moet ik dan doen?“
„Jij studeert toch aan NYU?“
Ik knikte.
„Dan heb je geluk, want zijn zus studeert daar nu ook. Schrijf je in voor dezelfde businessles die zij volgt. Word vriendinnen met haar. Vraag haar daarna om je te helpen Calvin te volgen in zijn bedrijf. Voor die cursus moet je dat namelijk doen voor het eindexamen. Ik ben zo vrij geweest om dat alvast voor je uit te zoeken.“
„Maar…,“ protesteerde ik, „ik heb mijn vakken voor dit semester al gekozen. Ik kan ze nu niet zomaar meer veranderen. Het is te laat.“
Hij wapperde nonchalant met zijn hand door de lucht en nam een slok van zijn drankje.
„Dat is niet mijn probleem. Je zoekt het maar uit.“
Ik schudde zachtjes mijn hoofd als reactie. Mijn neusvleugels trilden van woede, maar ik protesteerde niet verder. Dat had toch geen zin bij hem.
„Volg hem een paar weken. En wees er slim in. In het begin zul je niet veel horen. Maar hoe meer tijd je met hem en in zijn buurt doorbrengt, hoe meer je te weten zult komen. Zorg dat je luistert, Reyna. Ik hoef je er niet aan te herinneren dat je familie op het spel staat, toch?“
Nee, dat hoefde hij niet.
„En als ik dit doe,“ zei ik, terwijl ik hem recht in de ogen keek, „is dit het dan? Zijn we dan klaar? Zul je me dan nooit meer iets anders laten doen?“
Ik was nooit opgeleid om een spion te zijn. Of om de vuile klusjes op te knappen die Arthur me de afgelopen maanden liet doen. Ik was gewoon een normale studente die op de een of andere manier in een spinnenweb verstrikt was geraakt. En fuck, ik wilde eruit.
„Dat klopt,“ grijnsde hij. De schaduwen dansten in zijn ijskoude, blauwe ogen, waardoor het moeilijk was om ook maar iets te geloven wat uit zijn mond kwam. „Je hebt mijn woord.“
Jouw woord betekent niets voor mij, wilde ik hem vertellen. Maar dit was inderdaad de eerste keer dat hij me vrijheid aanbood.
Dit leek echt. Mijn eerste echte kans om mijn leven terug te pakken. Om mijn familie te beschermen.
En als het enige wat ik daarvoor moest doen was om Calvin Reed een paar maanden te volgen, dan klonk dat best makkelijk.
„Ik ga het regelen,“ zei ik. Ik verbrak het oogcontact en liep weg, richting de hal.
