Op Glad IJs
Auteur
Signe Larsen
Lezers
295K
Hoofdstukken
44
Maya droomt ervan om als kunstschaatsster over het ijs te glijden, maar het leven houdt haar met beide benen op de grond, balancerend tussen haar werk bij de plaatselijke ijsbaan en de last van beperkte middelen. Het ijs is haar ontsnapping, de enige plek waar haar toekomst binnen handbereik voelt. Dan keert Jaxon terug, een lokale hockeyster met charme, zelfvertrouwen en een verleden dat nauw verbonden is met het hare. Ooit was hij haar beste vriend en haar eerste hartzeer, en hij roert gevoelens op die ze allang begraven dacht te hebben. Nu delen ze dezelfde ijsbaan, dezelfde herinneringen en een spanning die allesbehalve simpel voelt. Terwijl ambities groeien en oude vonken overslaan, moet Maya meer navigeren dan alleen haar routines op het ijs — ze leert hoe ze de confrontatie aan moet gaan met wat er nog steeds onder de oppervlakte sluimert.
Hoofdstuk 1: Hun eerste ontmoeting
MAYA
De frisse winterlucht strijkt langs mijn roze wangen terwijl ik over het ijs glijd. Hier voel ik me echt levend, buiten op het ijs op mijn schaatsen. Ik vind het heerlijk dat we een meer vlakbij ons huis hebben waar ik in de winter bijna elke dag kan schaatsen.
Mijn hart klopt snel van opwinding en een klein beetje zenuwen… het is de perfecte mix van emoties om me scherp en gefocust te houden. Ik oefen al weken op mijn dubbele pirouette, en vandaag voelt het ijs als mijn podium. Ik weet gewoon dat dit de dag is dat het gaat lukken.
De drukke menigte schaatsers om me heen vervaagt als ik me focus op het gladde, glinsterende ijs onder mijn trouwe, maar versleten schaatsen.
Ik haal diep adem om mezelf te kalmeren en maak snelheid. Ik voel de spanning van het moment door me heen stromen. Ik buig mijn knieën een beetje, klaar om te springen voor de pirouette die me steeds maar niet wilde lukken. Net als ik me wil afzetten, duwt iets me plotseling hard in mijn rug, waardoor ik vooruit val.
Mijn lichaam klapt hard op het koude ijs, en een scherpe pijn schiet door mijn ellebogen en knieën.
Verdoofd kijk ik op en zie Savannah boven me uittorenen. Ze kijkt op me neer met alle minachting die een tienjarige kan bedenken. „Oh mijn god, Maya, het spijt me zo! Ik zag je daar niet,“ zegt ze, met een stem die zo nep en zoet klinkt dat het meer als vergif voelt.
Ze draagt gloednieuwe professionele schaatsen en merkkleding. Maar waarom ook niet? Haar vader, meneer Quinn, is de eigenaar van het lokale ijshockeyteam, en haar familie is rijk.
Terwijl ik met moeite probeer op te staan en het koude ijs aan mijn handpalmen voel prikken, hoor ik haar fluisteren tegen haar vriendinnen. Het is net hard genoeg zodat ik elk gemeen woord kan horen. „Kun je geloven dat ze nog steeds die oude schaatsen gebruikt? En kijk naar haar kleren, het zijn haast vodden.“
Het gelach dat volgt zorgt voor een blos van schaamte op mijn wangen. Ze branden nu nog heter dan de koude lucht om me heen.
Ik kijk naar beneden naar mijn schaatsen. Ze hebben me trouw door talloze trainingen gedragen. Ik ben er eigenlijk een beetje uitgegroeid, maar mijn moeder heeft geen geld voor nieuwe.
Mijn kleren, liefdevol uitgezocht in tweedehandswinkels, voelen ineens als een felle schijnwerper op het feit dat mijn moeder een alleenstaande ouder is die schoonmaakt in de lokale schaatshal om mij een goed leven te geven.
De giechelende meiden schaatsen weg. Net als ik me wanhopig begin te voelen, valt er een schaduw over me heen. Het is Jaxon, een jongen uit de klas boven mij. Zijn ogen zijn vol oprechte bezorgdheid. „Hé, Maya, laat me je overeind helpen,“ zegt hij, terwijl hij zijn hand uitsteekt.
Ik ben een beetje verrast dat hij mijn naam weet. Jaxons familie hoort ook bij de rijkere mensen hier in de buurt. Ik weet ook dat hij een getalenteerde ijshockeyspeler is. We gaan dus niet echt met dezelfde mensen om.
Zijn aanraking is warm en geruststellend, heel anders dan het koude ijs en de kille houding van Savannah. Met zijn hulp lukt het me om te gaan staan. Ik veeg het ijs en de sneeuw van mijn kleren.
„Bedankt, Jaxon,“ mompel ik, dankbaar voor zijn vriendelijkheid.
„Geen probleem,“ antwoordt hij. Hij werpt een afkeurende blik op Savannah en haar giechelende vriendinnen. „Trek het je niet aan, Maya. Je kunt fantastisch schaatsen. Er is niets mis met oude schaatsen.“
„Behalve dat ze te klein zijn,“ zeg ik met een zucht. Meteen voel ik me daar rot over tegenover mijn moeder. „Maar ik red me wel.“
Hij knikt. „Ik kan wel met mijn moeder praten. Mijn zusje heeft even geschaatst, maar het was niets voor haar. Ik denk dat we de schaatsen nog wel hebben…“
„Ik ben geen goed doel.“ Ik onderbreek hem. Ik haat het idee om bij iemand in de schuld te staan.
Hij kijkt een beetje verrast en schudt dan zijn hoofd. „Zo bedoelde ik het niet.“
Met nieuwe moed draai ik me om en schaats terug naar het midden van het meer. „Kijk hiernaar,“ zeg ik tegen hem. Een glimlach breekt door mijn eerdere schaamte heen. Ik maak snelheid, buig mijn knieën, en dit keer zet ik vol zelfvertrouwen af voor de dubbele pirouette.
Terwijl ik draai, vervaagt de wereld in een prachtige wervelwind van kleuren. Als ik neerkom, overstemt het applaus van Jaxon het verre gegiechel van Savannah en haar vriendinnen.
Vanaf die dag werden Jaxon en ik vrienden. Hij overtuigde me er zelfs van om de schaatsen van zijn zusje aan te nemen. Ik stond er wel op om er iets voor terug te doen, dus ik hielp zijn moeder met het uitzoeken van dozen op zolder.
Door de jaren heen werd ik misschien zelfs een beetje verliefd op hem… maar zoals de meeste dingen, verwaterde onze vriendschap. Daarna verhuisde hij naar een middelbare school met een beter ijshockeyteam… en sindsdien heb ik hem niet meer gezien.
ZES JAAR LATER
Ik glijd over het ijs en dwing mezelf tot het uiterste. De schaatshal is zo vroeg in de ochtend nog erg rustig. De stilte wordt alleen verbroken door het zachte geschraap van mijn schaatsen en af en toe een verre schreeuw van het ijshockeyteam dat zich klaarmaakt in de kleedkamer.
Ik schaats graag op dit moment van de dag. Ik vind het heerlijk om het ijs voor mezelf te hebben, zodat ik me helemaal kan verliezen in de bewegingen.
Ik focus mijn gedachten. Mijn spieren doen pijn. Het is een bekende herinnering aan de uren die ik hier heb doorgebracht om mijn droom waar te maken: olympisch kunstschaatsster worden. Dit is alles wat ik ooit wilde zijn… het is het enige wat ik me kan voorstellen. Als ik faal, weet ik niet wat ik moet doen.
In elke sprong en elke pirouette leg ik mijn hele hart. Ik weet dat ik het pure talent en de passie ervoor heb. Maar zonder de extra afwerking en de beste trainingen die je met geld kunt kopen, voelt het alsof ik constant een zware strijd voer.
De kosten van de lessen, de juiste uitrusting, de wedstrijden… het stapelt zich allemaal op, en het is een worsteling om het te kunnen betalen.
Mijn moeder heeft altijd haar best gedaan en me zo goed mogelijk gesteund. Ze heeft extra uren gewerkt en mij altijd op de eerste plaats gezet. Maar dit is simpelweg meer dan ze me kan geven. Toch mag ik me daar niet door laten tegenhouden. Niet nu ik er zo dichtbij ben.
Als ik mijn routine afrond, adem ik snel en zwaar. Ik kijk even op mijn horloge. Ik moet opschieten; mijn werkdienst begint zo.
Ik kan het me niet veroorloven om te laat te komen… Ik kan niet riskeren dat ik mijn baan verlies en daarmee ook de voordelen, zoals het schaatsen in de rustige uren. Ik schaats naar de rand van de baan. In mijn hoofd ben ik al bezig met de taken die ik moet gaan doen.
Net als ik het ijs af wil stappen, zie ik haar. Savannah, de dochter van de eigenaar van de ijshockeyclub, en mijn grootste concurrent op het ijs.
Ze leunt tegen de boarding met gekruiste armen. Er speelt een spottend lachje op haar perfect opgemaakte lippen. Zoals zo vaak vervloek ik haar perfecte uiterlijk en zet ik me schrap voor wat ze gaat zeggen.
„Schiet op, Mackenzie. De echte schaatsers moeten oefenen,“ roept Savannah met een ontzettend neerbuigende stem. „En die kleedkamers maken zichzelf niet schoon, weet je.“
Ik voel de woede opkomen, maar onderdruk het meteen. Ik mag me niet door haar laten raken. Niet nu, niet nu ik zo dicht bij mijn droom ben. Ruzie maken met de dochter van de eigenaar — mijn baas — zou veel erger zijn dan te laat komen. Ik zou het risico lopen alles kwijt te raken.
Ik geef haar een strakke glimlach en schaats langs haar heen. Mijn aandacht is alweer gericht op de dag die voor me ligt. Ik maak eerst de kleedkamers schoon, ik werk mijn dienst af, en daarna sta ik weer hier, op het ijs, om mijn droom na te jagen.
Terwijl ik langs Savannah schaats en haar blikken probeer te negeren, roept ze me weer. Haar stem klinkt hard over het ijs. „Hé, Mackenzie, heb je gehoord dat mijn vader een nieuwe speler voor de club heeft gekocht?“
Ik schud mijn hoofd. De nieuwste ontwikkelingen binnen het ijshockey boeien me niet echt. Het is niet mijn sport, en ik heb niet de tijd of de energie om het bij te houden.
„Een echte sterspeler,“ lacht Savannah spottend. Ze geniet er duidelijk van dat ze iets weet wat ik niet weet. „Ik dacht dat je het wel gehoord zou hebben. Het is Jaxon Ryder.“
Die naam voelt als een stomp in mijn maag. Ik struikel, en mijn schaats blijft haken achter de rand van de uitgang van de ijsbaan. Mijn gezicht klapt tegen de koude, harde rand van het open hek. Ik krimp in elkaar en voel een felle pijnscheut hoog op mijn wang. Verdomme, dat gaat een blauwe plek worden.
Mijn gedachten schieten terug naar Jaxon. Hij was mijn beste vriend toen ik negen was, en de vier jaar daarna. We waren toen onafscheidelijk. We bedachten samen avonturen en deelden onze geheimen. Maar het leven stuurde ons in verschillende richtingen, en ik heb hem nu al zo'n zes jaar niet gezien.
De lach van Savannah doorbreekt mijn gedachten, scherp en spottend. „Altijd zo sierlijk, Mackenzie,“ zegt ze vol sarcasme. „Misschien moet je het gewoon bij het schoonmaken van de kleedkamers houden in plaats van te proberen te schaatsen.“
Ik duw mezelf overeind en negeer de pijn en de schaamte. Ik wil haar niet laten zien hoeveel haar woorden… of de naam van Jaxon… me raken. Ik haal diep adem en loop naar de bank om mijn schaatsen uit te trekken. Mijn hoofd zit nog vol met gedachten door het onverwachte nieuws.
Zodra de spelers de kleedkamer verlaten, ga ik hem schoonmaken. Is hij al aangekomen? Zit hij daar nu binnen? Ik wil niet dat hij me ziet.
Jaxon Ryder is terug. En opeens voelt mijn wereld een stuk ingewikkelder.
