Wolves of Wildwood Boek 1: Mijn Alpha Verleiden
Auteur
Raven Flanagan
Lezers
484K
Hoofdstukken
34
Hollie is de eerste wolf in haar familie die de mensenwereld betreedt, vastbesloten om haar wilde kant verborgen te houden onder de stadslichten en de deadlines van haar studie. Maar op een nacht, in het maanlicht, wakkert een geur iets oerouds aan—iets waarvan ze dacht dat ze het achter zich had gelaten. Rafael, een geboren Alpha die professor is geworden, verwacht niet dat er een wolvin door de straten van zijn stad sluipt. Toch is de aantrekkingskracht tussen hen, vanaf het moment dat hij haar ontmoet, direct, zinderend en onmogelijk te negeren. Na één onvergetelijke nacht speelt het lot een wreed spel—Hollie loopt de volgende ochtend haar collegezaal binnen, en hij is de man die voor de klas staat. Voor mensen is het verboden. Voor wolven staat het in de sterren geschreven.
Hoofdstuk 1
HOLLIE
„Dus, als een man van hoge waarde vind ik dat er naar mijn mening over de aandelenmarkt geluisterd moet worden. Nu dit nieuwe semester begint, zouden mijn docenten me echt serieuzer moeten nemen.“
De stem van de mens werkte me enorm op de zenuwen. Ik had geen woord gehoord van wat hij zei sinds hij tegenover me aan de bar was gaan zitten.
Sigarettenrook en de feromonen van dronken mensen vulden de lucht. De stank ervan verstopte mijn neus.
Er klonk dansmuziek van een livebandje op het kleine podium in de hoek. Hun muziek schalde in mijn gevoelige oren. Toch was het niet hard genoeg om het arrogante gezwets van de man te overstemmen.
Weerwolven waren in de kern gewoon dieren. Wilde, primitieve dieren die niet bang waren om zich over te geven aan de roep van de natuur. Ze lieten hun basisbehoeften de overhand nemen. Ze woonden in kleine gemeenschappen over de hele wereld in de bossen en berggebieden. Daar lieten ze hun innerlijke beest de vrije loop.
„Ashton, we hebben een jaar geleden één keer samen aan een schoolproject gewerkt. Waarom val je me nu lastig?“ Ik keek hem met samengeknepen ogen aan, want mijn geduld raakte op.
Toch wist ik precies waarom hij naast me was komen zitten zodra hij me opmerkte. De geur van zijn verlangen was nog veel sterker aanwezig dan zijn afschuwelijke parfum.
„Wauw, Hollie, ik probeer alleen maar vriendelijk te zijn.“ Ashton snoof. Zijn vingers klemden zich strak om de hals van zijn bierflesje.
Precies toen ik dacht dat hij zou opstaan en vertrekken, boog hij juist naar voren. „Ik zag je alleen zitten en dacht, ik kom even hallo zeggen.“
Er waren niet veel wolven te vinden in de drukke steden van de mensen. Als je wegging bij je roedel en je aanpaste aan de menselijke samenleving, werden die wilde driften en instincten rustiger. Totdat ze nog maar een fluistering in je achterhoofd waren. Het was niet langer een constante schreeuw om je altijd maar wild te gedragen.
„Ik ben expres alleen.“
Ik wilde alleen maar een drankje, en in deze bar schonken ze flinke glazen in. Alcohol hielp om het gehuil in mijn hoofd te kalmeren op nachten zoals deze. Nachten waarop de maan riep naar mij en naar het beest onder mijn huid.
„Een mooi meisje zoals jij hoort niet alleen te zijn.“ Zijn hand gleed over de tafel. „Waarom ga je niet met me mee naar huis? Ik kan je laten zien wat voor goede vriend ik kan zijn.“
Ik trok mijn hand snel terug voordat zijn vieze vingers me konden aanraken.
Menselijke mannen waren leuk als ik wanhopig was. Maar zelfs dan zou ik Ashton nooit als een geschikte partner zien. Zelfs op zijn beste dagen stond hij op de campus bekend als een arrogante klootzak.
Ik was de eerste in mijn familie die de roedel verliet nadat ik was aangenomen op een prestigieuze universiteit. Het leek destijds een geweldig idee om de wilde bossen van het noordwesten te verlaten. Ik verhuisde naar de andere kant van het land voor een studie biologie.
De spanning van een compleet nieuwe ervaring overspoelde me tijdens mijn eerste maanden in de stad.
De pijn van het missen van mijn familie en mijn roedel drukte zwaar op me. Ook miste ik de vrijheid om te transformeren wanneer ik wilde om vrij rond te rennen. Het voelde als een zware steen die mijn hart fijnkneep. Ik woonde nu al drie jaar tussen de mensen in hun overvolle stad.
Hoewel ik genoot van de universiteit en mijn lessen, was mijn verlangen om los te gaan en wild te zijn enorm groot.
„Ik ben niet op zoek naar vrienden. En als dat wel zo was, zou jij niet in aanmerking komen.“ Ik trok mijn cocktail dichterbij en verschoof op mijn stoel om weg te gaan.
Ik kwam niet ver.
Plotseling ging de deur van de luidruchtige bar open. Een windvlaag van de koude buitenlucht blies over mijn huid.
Maar het was de voelbare aanwezigheid van de nieuwkomer die de haartjes in mijn nek rechtovereind deed staan. In één klap werd mijn bloed zo heet als vloeibare lava.
Ashton snoof en rolde theatraal met zijn ogen. Hij schoof zijn stoel opzichtig over de betonnen vloer terwijl hij zich van de tafel afduwde. „Is dit de stank voor dank die ik krijg omdat ik aardig tegen je probeer te zijn?“
„Je probeert niet aardig te zijn, Ashton. Je wilt dat ik met je naar bed ga, en dat ga ik niet doen.“
Mijn nagel tikte tegen het cocktailglas. Het ritme paste bij mijn steeds sneller kloppende hart.
Er was hier nog een andere wolf. Ik kon het bos aan hem ruiken. De geur van de aarde en de bomen hing om hem heen. Zijn mannelijke geur omringde me volledig.
Het was zo lang geleden dat ik een soortgenoot had gezien. Het wekte een instinct op om hem te zoeken en hem te zien.
Vannacht zou het volle maan zijn. Ik kon het in de lucht voelen. Het voelde als een fluistering van eeuwenoude kracht over mijn huid.
Mijn lichaam smeekte me om te transformeren. Om wild te worden, mijn kleren te verscheuren en me als een dier te gedragen. In deze drukke stad was dat waarschijnlijk niet mogelijk.
„Dat is helemaal niet wat ik wil!“ schreeuwde Ashton.
De plotselinge woede in zijn stem trok mijn aandacht. Hierdoor konden mijn ogen niet door de bar dwalen om de sterke man te vinden. De driftbui van de mens trok blikken in onze richting. Ik verstijfde door hun starende ogen. Hun aandacht was het laatste wat ik kon gebruiken.
„Alsjeblieft, laat me met rust.“
Het kostte me jaren oefening om mijn stem zacht te houden terwijl ik het liefst wilde grommen. Mensen reageerden namelijk niet goed op klauwen en hoektanden.
Ashton blies zich op. Zijn gezicht vertrok van duidelijke irritatie. Zijn kakikleurige korte broek en opstaande kraag deden flink afbreuk aan de intimiderende uitstraling die hij dacht te hebben.
Hij wees met één vinger naar me en tilde zijn bierflesje op om te sneren: „Ik zou je sowieso niet willen, jij afstotelijke freak! Je hoeft je niet zo als een bitch te gedragen!“
De sfeer in de bar sloeg volledig om. Wat er daarna gebeurde, ging zo snel dat de meeste toeschouwers het misten. Ik stopte met ademen toen Ashtons gezicht met geweld tegen het barblad werd gesmeten.
Mijn ogen werden groot toen ik zag hoe een hand de nietige mens bij zijn nek tegen de bar gedrukt hield.
„Ze vroeg je om haar met rust te laten. En de dame vroeg het heel netjes.“ De zware, grommende stem van de vreemdeling raakte me keihard, als een trein die tegen een muur botste. „Ik raad je aan om naar haar te luisteren voordat het uit de hand loopt.“
Er ontsnapte een zielig gejammer aan Ashtons lippen. Zijn handen grabbelden over de bar om zichzelf op te drukken, maar tevergeefs. De vreemdeling hield hem zonder enige moeite beneden.
Ik kon zijn verborgen kracht in de lucht voelen. Het zorgde ervoor dat mijn huid kriebelde van een steeds sterker wordend verlangen.
