Perfecte Stukjes
Auteur
Jen Cooper
Lezers
556K
Hoofdstukken
57
Taylor is vastbesloten om in haar eindexamenjaar helemaal voor zichzelf te kiezen—snellere tijden, een geheeld hart, geen drama. Maar het leven had die boodschap duidelijk niet meegekregen. Wanneer de beste vriend van haar broer, Pierce, en haar ex, Niko, allebei weer in haar leven opduiken, raken Taylors plannen compleet in de war. Ze zijn vuur en ijs, chaos en geborgenheid, verleiding en problemen—alles wat ze had gezworen te vermijden. Maar wanneer ze met een voorstel komen dat al haar 'nees' verandert in uiterst ingewikkelde 'misschiens', begint ze zich af te vragen of de liefde niet draait om het kiezen van een kant, maar om het vinden van een balans ergens in het midden. In deze speelse, vurige en ontroerende romance gaat helen gepaard met gelach, verlangen en een dubbele dosis verleiding.
Hoofdstuk 1
TAYLOR
Inademen door de neus. Uitademen door de mond.
Steeds weer opnieuw haalde ik scherp adem, mijn sportschoenen raakten het asfalt met stevige stappen terwijl ik alles uit mijn lichaam haalde om vooruit te komen over de baan.
Ik rende langs de tribunes, mijn lichaam voelde elke pijnscheut en elk steken van de inspanning. Dit was wat ik wilde. Wat ik nodig had om de dag te vergeten.
Muziek dreunde in mijn oren, een willekeurige energiemix die me op de been hield. Ik was zo dicht bij de finish, bij het halen van mijn dagelijkse doel.
Ik keek op mijn horloge en duwde de blonde haren die in mijn gezicht wapperden opzij. Ik ging het halen; mijn persoonlijk record was nog maar een paar seconden weg.
Ik zette nog harder aan, mijn borst werd strak, mijn buik ook, mijn ogen waren gefixeerd op de finishlijn voor me.
Ik was zo gefocust op de witte lijn dat ik de voetbal niet zag aankomen die uit het niets kwam aanvliegen en me vol in mijn gezicht raakte.
Ik viel op de grond, mijn wang brandde terwijl de bal van de baan rolde. Ik klemde mijn kaken op elkaar tegen de stekende pijn in mijn elleboog waarop ik was gevallen en de pijn in mijn kont.
„Shit, sorry, Taylor, je broer kan echt niet richten.“ Pierce, de grapjas, de beste vriend van mijn broer en mijn grootste kwelgeest, lachte terwijl hij naar me toe kwam in zijn sportshort en sneakers.
Ik keek boos naar hem op, mijn ogen samenknijpend tegen de middagzon, en haatte het dat Pierce voor de zoveelste keer had besloten geen shirt te dragen, want dat betekende dat ik even afgeleid was en het nog moeilijker vond om boos op hem te zijn.
Ik duwde mijn ongemakkelijke opwinding opzij en richtte mijn blik op mijn tweelingbroer, die de andere kant op keek en lachte met zijn stomme voetbalvrienden.
Ik hield mijn wang vast en wilde opstaan, maar weigerde Pierce' uitgestoken hand. Hij had dat trucje te vaak geflikt om er nog in te trappen.
Het „ik was het niet“-trucje waar hij zo dol op was, was de afgelopen jaren behoorlijk oud geworden, en zelfs zijn charmante glimlach, heldere groene ogen en dat ene kuiltje konden me niet meer overtuigen.
Misschien vroeger wel, of een paar honderd keer eerder, maar niet meer sinds ik tieten had gekregen en hij overduidelijk had laten merken dat hij dat had opgemerkt.
Ik krabbelde overeind en klopte mezelf af.
„Ja hoor, vast een ongelukje.“ Ik keek naar mijn broer, Hayden, en stak mijn middelvinger naar hem op. Hij lachte nog harder en jogde naar me toe.
„Sorry, Tay. Pierce daagde me uit. Ik zei dat ik elk doel kon scoren, hij zei bewegend doelwit, en toen liep het uit de hand.“ Hayden probeerde zijn en Pierce' lullige actie goed te praten, maar ik trapte er niet in. Ik rolde met mijn ogen en liep bij ze weg.
Ik pakte de bal en draaide hem tussen mijn vingers, terwijl ik naar het doel keek.
„Natuurlijk deed hij dat. De volgende keer dat hij je uitdaagt, gebruik dan die tong van je en zeg nee,“ snauwde ik. Toen liet ik de bal vallen en schopte hem over het doel. Hayden rolde met zijn ogen.
„Uitslover.“
„Voorzichtig, H. Je jaloezie is zichtbaar,“ plaagde ik, en hij deed me na en ging toen de bal halen. Pierce floot zachtjes en grijnsde naar me.
„Is er een reden dat je daar nog steeds staat zonder je excuses aan te bieden? Of is andere mensen je vuile werk laten opknappen je nieuwe manier van pesten waar ik me op mag verheugen?“ vroeg ik, terwijl ik naar mijn geschaafde elleboog keek en mijn kaken op elkaar klemde.
„Ik zei toch sorry. En ik dacht oprecht niet dat je broer je zou raken.“
„Whatever. Tot later, Pierce.“
Ik schudde mijn hoofd, draaide me van hem weg, gaf mijn record op en stopte de haren die uit mijn staart waren ontsnapt achter mijn oren.
Elke dag vond hij een nieuwe, creatieve manier om me te naaien, en ik was het zat. Wat ik ook deed, hij gaf nooit op.
Dit jaar was zelfs nog erger dan vorig jaar, maar ik had mezelf niks wijsgemaakt — ik wist dat het eindexamenjaar een rampzalige tijd zou worden.
Het enige wat ik hoefde te doen was de rest van het jaar overleven, en dan kon ik ontsnappen. De middelbare school en alle mensen erin achter me laten.
„Doe niet zo, Tay. We hebben een connectie, het is ons ding. Ik irriteer je de tering, jij scheldt en steekt je middelvinger op, en uiteindelijk zit je op je knieën mijn cock te zuigen als een braaf meisje, zodat ik je wat manieren kan leren,“ zei hij plagend, terwijl zijn arm om mijn schouders gleed toen ik naar de kleedkamers liep.
Ik snoof en duwde hem weg. Zijn gespierde lijf en die biceps waar je van ging kwijlen voelden te goed tegen mijn lichaam om nog langer bij zijn woorden stil te staan.
Hij was niet het type waar meisjes normaal nee tegen zeiden, en ik vermoedde dat dat precies de reden was waarom hij zo gefixeerd was op het plagen. De jacht was het enige waar hij om gaf.
„Of je kunt opflikkeren.“
„Zie je, baby. Onze connectie.“ Hij grijnsde en legde zijn arm weer om mijn schouders.
Ik zuchtte geïrriteerd, pakte zijn arm vast, wurmde me eronderuit en opende de deur van de kleedkamer.
Hij bleef bij de ingang staan, leunend tegen de deurpost met die arrogante grijns waarvan ik moest toegeven dat die hem verdomd goed stond.
„Gaat nooit gebeuren, Pierce. Ga je vriendin lastigvallen met je cock. Misschien leert zij dan eindelijk eens haar mond te houden.“ Ik glimlachte en sloeg de deur in zijn gezicht dicht, waarna ik er met een zware zucht tegenaan leunde.
Hij maakte me zo gek dat ik er knettergek van werd.
Zijn vriendin, Brooke Harding, was een van die meiden die alles makkelijk kregen in het leven en dat feit zo vaak mogelijk in ieders gezicht wreef.
Ze had geld zat, een perfect gezin.
Niet zoals ik. Dat zou ik nooit hebben. Niet sinds mijn ouders waren omgekomen bij een auto-ongeluk toen ik jong was.
Ik hield van mijn oma en was zo dankbaar voor alles wat ze had opgegeven om mijn broer en zus en mij te geven wat ze kon, maar de spaarcenten van mijn ouders raakten op. Die van mijn oma ook.
Ik hoopte alleen dat ik uit oma's huis kon voordat het te laat was en ze nog meer van haar leven moest opgeven voor mij, Hayden en onze jongere zus, Tori.
Ik schudde de gedachten van me af die er altijd waren, en liep naar mijn kluisje. Ik kleedde me uit en sloeg een handdoek om me heen, op weg naar de douches.
Ik vond het heerlijk om 's middags te rennen als iedereen naar huis was, behalve de leerlingen die nog moesten sporten. Dat betekende dat als ik vroeg genoeg klaar was, ik de douche voor mezelf had.
Dat was een zeldzaamheid, want in ons kleine huis deelde ik een kamer met mijn zus, en de strijd om de badkamer was eindeloos.
Ik liet de straal het zweet van mijn run en het bloed van mijn schaafwond wegspoelen, sissend toen het ging steken.
Ik negeerde het en waste mijn lichaam, spoelde me af en schrok toen er een klap op de kluisjes klonk. Ik draaide me naar het geluid, maar er was niemand. Ik fronste en zette de douche uit.
„Hallo?“ riep ik, maar er kwam alleen een donker lachje als antwoord. Ik kreunde hardop en leunde met mijn hoofd tegen de muur. Fucking middelbare school, de ene nachtmerrie na de andere.
„Niet doen, Niko.“ Ik smeekte bijna, wetend wat er ging komen.
Zijn lach werd dieper voordat het geluid van drumstokken tegen de kluisjes sloeg. Ik griste mijn handdoek weg, net voordat hij erbij kon.
Hij kwam achter een kluisje vandaan met een grijns, een drumstok ronddraaiend in zijn hand, leunend tegen het kluisje, kauwgom kauwend. Daarom smaakte zijn tong altijd naar mint.
Ik keek hem kwaad aan terwijl hij dichterbij kwam, zijn gescheurde zwarte spijkerbroek laag op zijn slanke heupen hangend.
Hij duwde zijn hand door zijn schouderlange zwart-blauw geverfde haar, zijn neuspiercing glinsterde in het kunstlicht dat begon te flikkeren.
Ik hield mijn adem in terwijl ik achteruitweek tegen de douchewand.
Hij volgde de beweging en kwam dichterbij. Zijn drumstok duwde mijn handdoek open, scheidde de vouwen, gleed onder de stof en streek over mijn huid.
Mijn ogen vielen dicht voordat ik mijn gedachten kon ordenen.
„Niko…“
„Hey, schoonheid,“ fluisterde hij tegen me aan, zijn overweldigende geur hield me op mijn plek. Zijn drumstok gleed over mijn navelpiercing, zakte langs mijn buik tot hij veel te dicht bij mijn kruis was.
Maar ik bewoog niet.
Mijn ademhaling was kort terwijl ik opkeek naar Niko. Zijn donkerbruine ogen keken hoe ik bloosde. Hij had er altijd van genoten om me ongemakkelijk te maken. Vooral in bed.
„Ga weg.“ Ik probeerde het, maar mijn stem trilde en zijn grijns werd breder.
„Hmm. Is dat wat je echt wilt, klein leugenaartje?“ plaagde hij, terwijl hij zijn lichaam tegen het mijne drukte zodat zijn drumstok tussen mijn dijen zat en hard duwde, mijn clit plaagde tot ik op mijn lip moest bijten om niet te kreunen.
„We zijn niet meer samen. Daar heb jij voor gezorgd.“
Hij haalde zijn schouders op en boog zich voorover, zijn adem in mijn nek.
Ik probeerde sterk te blijven, maar het was zo moeilijk als ik me elk deel van zijn lichaam herinnerde, hoe hij voelde als hij me dat genot gaf dat me urenlang alles deed vergeten.
Ik trilde bijna, maar toen herinnerde ik me de rest. De zomervakantie die weer een nachtmerrie was geweest.
Waarin hij had gefeest en geneukt met mijn ex-beste vriendin, de zangeres in zijn band. Wat een fucking cliché. En ze waren maandenlang achter mijn rug om bezig geweest.
Het was genoeg om mijn ruggengraat weer te vinden. Ik legde mijn handen op zijn borst en duwde hem weg. Hij ging makkelijk, grijnzend terwijl hij op zijn kauwgom klapte.
„Ik mis je,“ zei hij, en ik schudde mijn hoofd om de leugen. Hij miste mijn pussy, de seks op afroep, de leugen.
„Dan had je mijn vriendin niet moeten neuken, van wie je zei dat je 'gewoon bandrepetitie' had. Flikker op, Niko,“ snauwde ik en trok mijn handdoek strakker.
Hij keek boos, en er flitste iets in zijn ogen dat op spijt leek, maar het was zo snel weg dat ik niet zeker wist of het er echt was geweest.
Maar de waarheid was dat het verschrikkelijk veel pijn deed, dus ik beende langs hem heen naar mijn kluisje.
Hij zei daarna niets meer. In plaats daarvan vertrok hij fluitend, zijn lach echode na en de deur van de kleedkamer viel dicht.
Even later begreep ik waar hij om had gelachen: toen ik me wilde aankleden, waren mijn kleren weg. Fuck him.
Hij had niet het recht om mij lastig te vallen omdat ik het had uitgemaakt na wat hij had gedaan. Ik sloeg mijn kluisje dicht en pakte mijn lege tas. Ik had geen keus — ik moest in mijn handdoek naar huis.
Ik trok hem strakker om me heen en verliet de kleedkamer, woedend kijkend naar Niko die daar stond te wachten.
Hij maakte een foto met die dure camera van hem waar hij meer van hield dan van mij, precies op het moment dat ik mijn middelvinger opstak. Hij knipoogde en trok toen zijn shirt uit en gooide het naar me toe.
„Draag het vanavond als je jezelf aanraakt,“ plaagde hij, en de pijn scheurde door mijn borst. Ik had dat ooit één keer voor hem gedaan.
Hij liep bij me weg, en ik weigerde te huilen. Ik zou wachten tot het stil was in huis en dan naar het dak klimmen om alles eruit te laten.
Ik beende naar Haydens auto en stapte in, zuchtend terwijl ik Niko's shirt aantrok, wetend dat het verhoor van oma als ik in een handdoek thuiskwam mijn trots niet waard was.
Ik haalde mijn boeken uit mijn tas en bestudeerde de werking van spieren en botten voor mijn werkstuk over gezondheid en fitness, een opdracht die ik moest halen als ik enige kans wilde maken op een fatsoenlijke universiteit om sportblessures en fysiotherapie te studeren.
Het was mijn enige hoop om te ontsnappen aan de hel die de middelbare school was en de pestkoppen die er rondliepen. Mijn pestkoppen in het bijzonder.
De een een populaire, aardige jongen als hij dat wilde zijn, die altijd in de buurt was vanwege mijn broer en de jacht nooit opgaf. De ander een duistere muzikant die mijn hart had gebroken.
Ik haatte het dat ze me zo raakten, maar ze kwamen allebei elke dag met een nieuwe manier om me te herinneren aan alles wat ik niet wilde voelen als ze in de buurt waren.
Zoals onverzadigbare tienerlust en een intense frustratie.
Maar zo was mijn geluk nu eenmaal: constant op scherp, constant afvragend wat ze nu weer gingen doen, en constant balancerend op de dunne lijn tussen toegeven en sterk blijven.
