Perfecte Stukjes
Auteur
Jen Cooper
Lezers
267K
Hoofdstukken
57
Taylor is vastbesloten om in haar eindexamenjaar helemaal voor zichzelf te kiezen—snellere tijden, een geheeld hart, geen drama. Maar het leven had die boodschap duidelijk niet meegekregen. Wanneer de beste vriend van haar broer, Pierce, en haar ex, Niko, allebei weer in haar leven opduiken, raken Taylors plannen compleet in de war. Ze zijn vuur en ijs, chaos en geborgenheid, verleiding en problemen—alles wat ze had gezworen te vermijden. Maar wanneer ze met een voorstel komen dat al haar 'nees' verandert in uiterst ingewikkelde 'misschiens', begint ze zich af te vragen of de liefde niet draait om het kiezen van een kant, maar om het vinden van een balans ergens in het midden. In deze speelse, vurige en ontroerende romance gaat helen gepaard met gelach, verlangen en een dubbele dosis verleiding.
Hoofdstuk 1
TAYLOR
In door de neus. Uit door de mond.
Keer op keer haalde ik zwaar adem, mijn sportschoenen raakten het asfalt met stevige stappen terwijl ik al mijn kracht gebruikte om vooruit te komen op de atletiekbaan.
Ik rende langs de tribunes en voelde elke pijnscheut van de inspanning. Het was wat ik wilde, wat ik nodig had om de dag te vergeten.
De muziek stond hard in mijn oren, een willekeurige energiemix die me op de been hield. Ik was zo dicht bij de finishlijn, bijna bij mijn hardloopdoel voor vandaag.
Ik keek op mijn horloge en veegde het blonde haar dat in mijn gezicht waaide weg. Ik ging het halen; mijn persoonlijke record was nog maar een paar seconden verwijderd.
Ik zette een tandje bij. Mijn borstkas voelde strak aan, mijn maag trok samen, en ik richtte mijn blik scherp op de finishlijn voor me.
Ik was zo gefocust op de witte lijn dat ik de football niet zag aankomen, die uit het niets kwam aanvliegen en me vol in mijn gezicht raakte.
Ik viel op de grond, mijn wang brandde terwijl de bal van de baan rolde. Ik klemde mijn kaken op elkaar tegen de felle pijn in mijn elleboog waarop ik was geland en de pijn in mijn kont.
„Shit, sorry, Taylor, je broer kan echt niet mikken.“ Pierce lachte terwijl hij naar me toe liep. Hij was de grappenmaker, de beste vriend van mijn broer en mijn grootste pestkop. Hij droeg een korte sportbroek en sportschoenen.
Ik keek boos naar hem op en kneep mijn ogen samen tegen de middagzon. Ik haatte het dat Pierce voor de miljoenste keer had besloten om geen shirt te dragen. Het zorgde er namelijk voor dat ik even werd afgeleid, waardoor het nog moeilijker was om boos op hem te zijn.
Ik schoof mijn lastige libido opzij en keek boos naar mijn tweelingbroer, die de andere kant op keek en lachte met zijn stomme football-vrienden.
Ik hield mijn hand tegen mijn wang en probeerde op te staan, maar weigerde de hand die Pierce me aanbood. Hij had dat trucje net iets te vaak uitgehaald om er nog in te trappen.
Zijn „ik was het niet“-smoesje was de afgelopen jaren echt oud geworden. Zelfs zijn charmante lach, felgroene ogen en dat ene kuiltje konden me niet meer overtuigen.
Misschien trapte ik er vroeger in, of zelfs een paar honderd keer. Maar niet meer sinds ik tieten had gekregen en hij heel duidelijk had gemaakt dat hij ze had opgemerkt.
Ik ging staan en klopte mezelf af.
„Ja, het was vast gewoon een ongelukje.“ Ik keek naar mijn broer Hayden en stak mijn middelvinger naar hem op. Hij lachte harder en kwam naar me toe gerend.
„Sorry, Tay. Pierce daagde me uit. Ik zei dat ik overal op kon mikken. Hij stelde een bewegend doelwit voor, en toen liep het uit de hand.“ Hayden probeerde hun klootzakkengedrag goed te praten, maar ik wilde er niets van weten. Ik rolde met mijn ogen en liep bij ze vandaan.
Ik pakte de bal op, rolde hem tussen mijn vingers en keek naar het doel.
„Natuurlijk deed hij dat. De volgende keer dat hij je uitdaagt, gebruik dan die tong van je om nee te zeggen,“ snauwde ik. Toen liet ik de bal vallen en schopte hem over het doel. Hayden rolde met zijn ogen.
„Uitslover.“
„Pas op, H. Je jaloezie is duidelijk te zien,“ plaagde ik. Hij deed me spottend na en ging toen de bal halen. Pierce liet een laag fluitje horen en grijnsde naar me.
„Is er een reden dat je daar nog steeds staat zonder je excuses aan te bieden? Of is anderen jouw vuile werk laten opknappen je nieuwe manier om mij te martelen?“ vroeg ik. Ik keek naar mijn geschaafde elleboog en klemde mijn kaken op elkaar.
„Ik zei toch sorry. En ik dacht echt niet dat je broer je zou kunnen raken.“
„Wat jij wilt. Ik zie je nog wel, Pierce.“
Ik schudde mijn hoofd en draaide me van hem af. Ik gaf mijn record op en stopte de plukjes haar die uit mijn staart waren ontsnapt achter mijn oren.
Elke dag bedacht hij wel een nieuwe manier om met me te fucken. Ik was er helemaal klaar mee. Wat ik ook deed, hij gaf nooit op.
Dit jaar was nog erger dan vorig jaar. Maar ik maakte mezelf ook geen illusies. Ik wist dat het laatste jaar van de middelbare school een klotetijd zou worden.
Ik hoefde alleen maar de rest van het jaar te overleven. Daarna kon ik ontsnappen en de middelbare school en alle mensen daar achter me laten.
„Doe niet zo, Tay. We hebben een connectie, het is ons ding. Ik irriteer je mateloos, jij vloekt en steekt je middelvinger op. Uiteindelijk zit je op je knieën mijn cock te pijpen als een brave meid, zodat ik je wat manieren kan leren,“ daagde hij uit. Hij sloeg zijn arm om mijn schouders terwijl ik naar de kleedkamers liep.
Ik snoof minachtend en duwde hem weg. Zijn gespierde lichaam en biceps om van te kwijlen voelden iets te goed aan tegen mijn lichaam om verder over zijn woorden na te denken.
Hij was niet het type jongen tegen wie meisjes normaal gesproken nee zeiden. Ik gokte dat hij me daarom zo graag wilde plagen. De jacht was het enige dat hem interesseerde.
„Of je kunt gewoon opflikkeren.“
„Zie je wel, schatje. Onze connectie.“ Hij grijnsde en legde zijn arm weer over mijn schouders.
Ik zuchtte geïrriteerd en pakte zijn arm vast. Ik glipte eronderuit en opende de deur van de kleedkamer.
Hij bleef bij de ingang staan en leunde tegen de deurpost. Hij had die arrogante grijns op zijn gezicht waarvan ik met tegenzin moest toegeven dat die hem verdomd goed stond.
„Dat gaat nooit gebeuren, Pierce. Ga nu je vriendin maar irriteren met je cock. Misschien leert ze dan om voor één keer haar mond te houden.“ Ik glimlachte en gooide de deur voor zijn neus dicht. Met een diepe zucht leunde ik ertegenaan.
Hij werkte me zo erg op mijn zenuwen, ik werd er bijna gek van.
Zijn vriendin, Brooke Harding, was zo'n meisje dat alles makkelijk kreeg in het leven en dat feit zo vaak mogelijk bij iedereen in het gezicht wreef.
Ze had geld in overvloed en een perfect gezin.
Niet zoals ik. Dat zou ik nooit hebben, niet sinds mijn ouders waren omgekomen bij een auto-ongeluk toen ik jonger was.
Ik hield van mijn oma. Ik was zo dankbaar voor alles wat ze had opgegeven om mijn broer, zus en mij te geven wat ze kon. Maar het spaargeld van mijn ouders raakte op, en dat van mijn oma ook.
Ik hoopte maar dat ik snel op eigen benen kon staan, voordat het te laat was en mijn oma nog meer van haar leven moest opgeven voor mij, Hayden en onze jongere zus Tori.
Ik schudde de gedachten van me af die altijd aanwezig waren en liep naar mijn kluisje. Ik kleedde me uit, sloeg een handdoek om me heen en liep naar de douches.
Ik vond het heerlijk om in de middag te rennen, als iedereen al naar huis was, behalve degenen die sport hadden. Als ik vroeg genoeg wegging, had ik de douche voor mezelf.
Dat gebeurde zelden. We woonden in een klein huis en ik deelde een kamer met mijn zus. De strijd om de badkamer hield daar nooit op.
Ik liet het water het zweet van mijn run en het bloed van mijn schaafwond wegspoelen en siste toen de wond begon te prikken.
Ik negeerde het en waste mijn lichaam, waarna ik me afspoelde. Ik schrok toen er een harde klap bij de kluisjes klonk en draaide me om naar het geluid, maar er was niets. Ik fronste en zette de douche uit.
„Hallo?“ vroeg ik, maar ik kreeg alleen een duistere grinnik als antwoord. Ik kreunde hardop en leunde met mijn hoofd tegen de muur. Fucking middelbare school, de ene nachtmerrie na de andere.
„Niet doen, Niko.“ Ik smeekte het bijna. Ik wist wat er ging komen.
Zijn lach klonk zwaarder, gevolgd door het geluid van drumstokken die tegen de kluisjes tikten. Ik trok de handdoek die ik bij me had snel naar me toe, net voordat hij erbij kon.
Hij kwam met een grijns om de hoek van een kluisje, draaide een drumstok in zijn hand en leunde tegen het kluisje terwijl hij op kauwgom kauwde. Dat was de reden waarom zijn tong altijd naar munt smaakte.
Ik keek boos naar hem terwijl hij dichterbij kwam. Zijn gescheurde zwarte spijkerbroek hing laag op zijn slanke lichaam.
Hij haalde zijn hand door zijn schouderlange, zwart met blauwe haar, terwijl zijn neuspiercing schitterde in het kunstlicht dat begon te knipperen.
Ik hapte naar adem terwijl ik achteruit liep tegen de muur van de douche.
Hij bekeek mijn beweging voordat hij dichterbij kwam. Zijn drumstok trok mijn handdoek uit elkaar, opende de plooien, gleed onder de stof en streek over mijn huid.
Mijn ogen vielen dicht voordat ik mijn gedachten op een rijtje kon zetten.
„Niko…“
„Hey, knapperd,“ fluisterde hij tegen me. Zijn overheersende geur hield me op mijn plek. Zijn drumstok bewoog over mijn navelpiercing. Hij gleed over mijn maag naar beneden totdat hij veel te dicht bij mijn kern was.
Maar ik bewoog niet.
Mijn ademhaling was oppervlakkig terwijl ik naar Niko opkeek. Zijn diepbruine ogen keken naar hoe ik bloosde. Hij had er altijd van genoten om me ongemakkelijk te maken. Vooral in bed.
„Ga weg.“ Ik probeerde het, maar mijn stem trilde en zijn grijns werd breder.
„Hmm. Is dat wat je echt wilt, kleine leugenaar?“ plaagde hij. Hij drukte zijn lichaam tegen het mijne, zodat zijn drumstok tussen mijn dijen zat. Hij drukte hard en plaagde mijn clit, totdat ik op mijn lip moest bijten om niet te kreunen.
„We zijn niet meer samen. Daar heb jij wel voor gezorgd.“
Hij haalde zijn schouders op en boog zich voorover, zijn adem warm in mijn nek.
Ik probeerde sterk te blijven, maar het was zo moeilijk als ik me elk deel van zijn lichaam herinnerde. De manier waarop hij me genot gaf dat me urenlang alles deed vergeten.
Ik trilde bijna, maar toen herinnerde ik me de rest weer. De zomervakantie was een ware nachtmerrie geweest.
Daar had hij gefeest en geneukt met mijn voormalige beste vriendin, de zangeres van zijn band. Wat een fucking cliché. Ze hadden het maandenlang achter mijn rug om gedaan.
Het was genoeg herinnering om mijn ruggengraat weer te vinden. Ik legde mijn handen op zijn borst en duwde hem weg. Hij gaf makkelijk mee en grijnsde terwijl hij zijn kauwgom liet knappen.
„Ik mis je,“ zei hij, en ik schudde mijn hoofd om de leugen. Hij miste mijn pussy, de sex op commando en de leugens.
„Dan had je niet mijn vriendin moeten neuken. Je zei nog wel dat jullie alleen maar 'aan het repeteren' waren. Fuck off, Niko,“ snauwde ik en ik trok mijn handdoek strakker aan.
Hij keek boos. Iets wat leek op spijt flitste door zijn ogen. Maar het was zo snel weg dat ik niet zeker wist of het er überhaupt was geweest.
Maar de waarheid was dat het verdomd veel pijn deed. Dus liep ik hem voorbij naar mijn kluisje.
Hij zei daarna niets meer. In plaats daarvan vertrok hij. Hij floot een deuntje voordat zijn grinnik door de ruimte echode en de deur van de kleedkamers dichtviel.
Even later besefte ik waarom hij had gelachen — toen ik me wilde aankleden, was mijn kleding weg. Fuck hem.
Hij had niet het recht om me lastig te vallen omdat ik het had uitgemaakt na wat hij had gedaan. Ik smeet mijn kluisje dicht, pakte mijn lege tas en had geen andere keuze dan in mijn handdoek naar huis te gaan.
Ik trok de stof strakker aan en verliet de kleedkamer, terwijl ik boos naar Niko keek die buiten stond te wachten.
Hij maakte een foto met zijn luxe camera waar hij meer van hield dan van mij, precies op het moment dat ik mijn middelvinger naar hem opstak. Hij knipoogde, trok zijn shirt uit en gooide het naar me toe.
„Draag dit vanavond als je jezelf aanraakt,“ plaagde hij. Een felle pijn stak door mijn borst. Ik had dat ooit één keer voor hem gedaan.
Hij liep bij me vandaan en ik weigerde te huilen. Ik zou wachten tot het huis stil was en dan op het dak klimmen om alles eruit te laten.
Ik stampte naar de auto van Hayden en stapte in. Met een zware zucht trok ik Niko's shirt aan, wetende dat de ondervraging van oma als ik in een handdoek thuiskwam mijn trots niet waard was.
Ik haalde mijn boeken uit mijn tas en bestudeerde de werking van spieren en botten voor mijn werkstuk over gezondheid en fitness. Het was een opdracht waar ik een hoog cijfer voor moest halen als ik enige kans wilde maken op een goede universiteit voor sportblessures en fysiotherapie.
Het was mijn enige hoop om te ontsnappen aan de hel die de middelbare school was. En om te ontsnappen aan de pesters die er rondliepen. Vooral mijn eigen pesters.
De één was een populaire, aardige jongen als hij dat wilde zijn, die er altijd was dankzij mijn broer en de jacht nooit opgaf. De ander was een duistere muzikant die mijn hart had gebroken.
Ik haatte het dat ik zo door hen werd geraakt, maar ze kwamen elke dag met een nieuwe manier om me te herinneren aan alles wat ik niet wilde voelen in hun buurt.
Zoals een onstilbare tienerlust en een intense frustratie.
Maar dat was mijn geluk: constant gespannen, me altijd afvragend wat ze nu weer gingen doen, continu balancerend op de dunne grens tussen toegeven en sterk blijven.
