Hem tegemoetkomen
Hoofdstuk 2
LAURIE
"Wauw, dit is echt geweldig! Kijk nou toch eens naar dat uitzicht! En wat een ruim appartement!" riep ik enthousiast terwijl ik door onze nieuwe woning liep.
"Ja hè? Het is perfect voor ons. Fijn dat mijn vader deze heeft uitgezocht. Hij weet dat ik van modern hou," zei Macy lachend.
"Je vader is echt super aardig. Zeg hem nog maar eens bedankt van mij," zei ik met een glimlach.
"Je hebt hem al zo vaak bedankt in Californië. Hij weet heus wel dat je dankbaar bent."
"Ja, maar door hem kunnen we dit appartement betalen," antwoordde ik.
"Dat is waar. Oh, ik ben zo blij. We gaan echt een leven opbouwen in New York. Zo spannend!" zei Macy opgewekt.
"Ja, het voelt nog een beetje onwerkelijk." Ik glimlachte naar haar terwijl ik mijn tassen neerzette.
Macy's vader, die een groot bedrijf heeft in Californië, heeft dit appartement voor ons geregeld. Hij zit in het vastgoed en heeft het voor ons gekocht. We betalen wel huur, maar niet veel. Hij wil dat we leren verantwoordelijk te zijn, maar hij vertelde Macy dat hij het geld opzij zou zetten voor als we ooit ons eigen huis willen kopen.
Toen Macy hem vertelde over haar sollicitatiegesprek, was hij eerst niet zo blij. Hij wilde dat ze bij zijn bedrijf zou komen werken, maar zij wilde haar eigen weg gaan. Macy houdt van interieurs en gebouwen, net als haar vader. Haar moeder is huisvrouw en zorgt voor de kinderen. Macy heeft nog een broertje van dertien. Eric is heel slim en wil later het bedrijf van zijn vader overnemen.
Ik was mijn kleren aan het opruimen toen Macy zei: "Hé, vind je het goed als ik koffie ga drinken met Michael? Als je liever hebt dat ik blijf, kan ik afzeggen."
"Nee joh, ga maar. Je moet meer te weten komen over je werk," zei ik met een kleine glimlach.
"Bedankt, Laurie. Ik blijf niet te lang weg, dat beloof ik," zei ze met een grote grijns.
"Geeft niks, Mace. Ga maar gewoon. Ik bestel wel pizza voor als je terug bent. Is dat goed?" vroeg ik.
"Super. Tot straks." En weg was ze.
In de stilte van de kamer voelde ik me opeens vol energie en nieuw leven. "Kun je het geloven pap, ik woon in New York," zei ik, terwijl ik mijn ketting vasthield. Ze hadden zijn as in een hartvormige zilveren hanger gedaan zodat ik hem altijd bij me kon hebben.
Ik heb de boekwinkel verkocht aan een vaste klant. Rita, een alleenstaande moeder van in de veertig, was dolblij dat ze mijn winkel kon overnemen. Ik was zo blij dat zij het werd. Ze hield misschien nog wel meer van boeken dan ik. Ze was er perfect voor. Ik wist dat mijn vader het fijn zou vinden dat ik het niet aan een vreemde had verkocht.
De boekwinkel was binnen een week verkocht, dus Macy en ik begonnen onze verhuizing naar New York te plannen. Haar vader vond dit appartement, en twee maanden later zaten we hier. Macy begint maandag met haar nieuwe baan, en ik heb een sollicitatiegesprek bij een grote uitgeverij vlakbij ons appartement.
Wells Publishing House is een van de vele grote bedrijven in New York. Het zal niet makkelijk zijn om daar binnen te komen, maar ik heb een goed cv en diploma, dus misschien maak ik een kans. Ik moet geduldig en sterk zijn, zoals papa me altijd voorhield. Hij zei altijd dat alles op het juiste moment gebeurt. Hij moedigde me altijd aan als ik niet dapper genoeg was.
Nu ga ik echt leven en genieten. Na twee uur had ik gedoucht en al mijn tassen uitgepakt. Ik zat op de grote witte bank tv te kijken toen de deur openvloog. "Hoi, ik ben er weer."
"Hé. Hoe was je gesprek met Michael?" vroeg ik met een grote glimlach.
"Geweldig. Hij wordt mijn mentor en helpt me als ik het nodig heb. Hij is echt aardig," zei ze met rode wangen.
"Oh wow, Mace, je vindt hem leuk!" lachte ik.
"Ssst. Je bent gek. Hij is knap en aardig, maar dat is alles. Je weet dat ik geen relatie wil," zei ze.
"Ik weet het, misschien nu niet. Maar gevoelens kunnen groeien, hè?" plaagde ik.
"Gaat niet gebeuren," zei ze grijnzend. "Ik bestel pizza want ik rammel. Wat wil jij?"
"Een margherita graag, met extra kaas." Ik glimlachte.
"Oh, ik was bijna vergeten te zeggen, Michael heeft kaartjes voor ons geregeld voor een gemaskerd bal. Is dat niet gaaf?!"
"Echt waar, wanneer is het?"
"Morgen in het Wilson hotel," zei ze.
"Wow, oké. Ik denk niet dat ik iets heb om aan te trekken daarvoor, en ik heb geen masker," zei ik nerveus.
"Geeft niks. Ik moet toch shoppen. We gaan morgen, oké?" vroeg ze met een grote glimlach.
"Oké, afgesproken." Ik glimlachte.
"Top. Ik bestel nu de pizza's, dan app ik Michael dat we meegaan."
"Mmm, deze pizza is echt lekker," zei ik.
"Ja, de beste die ik ooit heb gehad," zei Macy met een grote glimlach.
"Dus, Michael—" begon ik. "Hoe komt hij aan kaartjes voor zo'n chic feest?" vroeg ik, in een poging haar meer over hem te laten vertellen.
"Zijn vader is rijk, vertelde hij me. Hij heeft een groot bedrijf, en omdat ze een nieuw kantoor openden, wilden ze een groot evenement voor hun klanten en werknemers. Er zullen veel rijke mensen zijn. De meesten bezitten veel bedrijven. Gek hè, dat hij ons heeft uitgenodigd voor zo'n evenement?"
"Ik weet het niet. Als je het zo zegt, passen we er niet echt bij, toch? We zijn niet rijk, en we kennen niemand in het bedrijf van zijn vader." Ik at stilletjes door nadat ik dit had gezegd.
"Nee, nee, nee, Laurie. Niet zo denken. Je bent een sterke en sexy vrouw. We verdienen het om daar te zijn. We zijn uitgenodigd, dus we horen er net zo goed bij als iedereen. Snap je?" vroeg Mace, bezorgd kijkend.
"Je weet dat ik me niet zo zeker voel. Ik kan geen dure jurk betalen. Al die mensen zullen er uitzien als koningen en koninginnen. De vrouwen met hun lange, dunne benen—heb je de mijne gezien? Ik ben Latina; ik zal daar zeker niet passen."
"En dan? Wie geeft er om wat zij denken? Je bent hartstikke sexy. Iedereen wil curves zoals jij. Die mannen zullen dol op je zijn. We hebben altijd hard gewerkt voor ons geld. We mogen trots zijn op onszelf. Morgen gaan we plezier maken, dat beloof ik. En als je naar huis wilt, gaan we weg, maar je moet het op zijn minst proberen. Je bent het aan jezelf verplicht. Probeer nieuwe dingen, Laurie; het zal je hele carrière helpen, dat zul je zien. Misschien ontmoet je wel iemand uit de uitgeverijwereld, wie weet?" zei ze met een kleine glimlach.
"Oké, oké, je hebt gelijk. We gaan." Ik glimlachte naar haar. Ik hoopte dat ik een jurk kon vinden die daar zou passen.
Continue to the next chapter of Hem tegemoetkomen