Op zoek naar Amelia: De Amerikaanse heksenreeks
Auteur
Lezers
124K
Hoofdstukken
36
Hoofdstuk 1
ALEXANDER
Ik werd in 1736 in Letland geboren als Aleksandrs Jansons, met een heks als moeder en een mens als vader.
Mijn vader wist niets van de gaven van mijn moeder, totdat ze haar helende krachten op mij moest gebruiken nadat ik een zwaar ongeluk had gehad.
Vanaf dat moment werd ons leven een hel — ze stuurden een jachtgezelschap achter ons aan, vastbesloten om ons op te pakken en op te hangen voor hekserij. Ik was twaalf toen mijn moeder en ik vluchtten, ons huis achterlieten en meedreven met de wind, terwijl heksenbeschuldigingen een hoogtepunt bereikten in heel Europa en Amerika.
Ik veranderde mijn naam in Alexander Jacobs om me aan te passen.
1764: de Amerikaanse kolonie Massachusetts. Ik was achtentwintig toen mijn krachten zich volledig ontwikkelden, waardoor het verouderingsproces officieel stopte.
De angst voor heksen in de Amerikaanse kolonie New England was nog steeds groot, en rechtszaken, beschuldigingen en executies vonden vaak plaats. Mijn moeder en ik waren een paar maanden geleden aangekomen en hadden ons gevestigd in een klein stadje genaamd Salem.
De stad had aan het eind van de zeventiende eeuw een duister verleden met heksen, maar we vonden troost in het feit dat Amerika ver weg was van degenen voor wie we op de vlucht waren. Ik werkte in de stad als handelaar en verkocht lokaal goederen zoals katoen, garen, gerst, tabak, specerijen en thee.
Mijn moeder zette haar genezingspraktijk voort en mengde kruiden en remedies voor allerlei kwalen. Ik verkocht de goederen dagelijks op de markt op het dorpsplein.
De stedelingen waren vriendelijk en mijn bedrijf liep best goed. De eerdere heksenwaan was afwezig in de stad.
Ik liep door de geplaveide straten van Salem, die oude geheimen fluisterden. Geheimen die een eigen magisch verleden verborgen hielden.
Elke verweerde steen langs het drukbezochte pad op het dorpsplein voelde zwaar van de geschiedenis. Hoewel de stad met de tijd was gegroeid, hielden de bewoners nog steeds hun adem in als de lucht zwaar werd, en ze sloegen nog steeds een kruis als een vrouw alleen liep met kruiden in haar buidel, alsof ze de duivel zelve was.
We hadden de hel van de heksenprocessen doorstaan en waren er zelf ternauwernood levend uitgekomen. Mijn moeder, die van nature voorzichtig was, verliet zelden het huisje dat we bezaten aan de rand van de stad bij het bosgebied.
Het huisje stond dicht bij de bosrand, waar de bossen dicht begroeid waren met een zwaarte in de lucht, en de dieren stil werden, vooral rond het middernachtelijk uur. Moeder zei altijd dat de bomen luisterden, en op een plek als Salem legde die waarschuwing gewicht in de schaal.
Hoewel ik uit vrije wil naar de markt was getrokken om een eerlijk inkomen te verdienen als handelaar, liet ik nooit mijn hoede varen — niet volledig. Ik moest voorzichtig zijn; ik wist wat het betekende om dat niet te zijn.
De angst voor ontdekking was een schaduw uit mijn verleden die me nog steeds volgde, zelfs terwijl ik goederen ruilde en rustige gesprekken voerde met de stedelingen. Veel bewoners bekeken genezers nog steeds met argwaan, vooral degenen die buiten het stadscentrum woonden, ver weg van de eentonigheid die hun leven was.
Een verkeerde blik of een verdacht middel kon vragen oproepen die we niet beantwoord wilden zien. Mensen vreesden het onbekende.
Het was tien uur 's ochtends half juni, en de markt gonsde van bedrijvigheid en klanten. Ik had die dag al tientallen verkopen gedaan van katoen en populaire kruiden, toen een slanke vrouw met een ivoren huid, roze wangen, roodbruin haar en magnetische, diepblauwe ogen mijn openluchtkraam naderde.
Ik had haar al eerder gezien, van een afstand — ze was prachtig en zag er goed verzorgd uit, alsof ze uit een vooraanstaand gezin kwam. Ze stak haar dunne, ivoren hand uit om wat gedroogde specerijen te pakken, en liet ze door haar vingers glijden terwijl ze ze naar haar neus bracht om eraan te ruiken.
„Heerlijk.“ Ze glimlachte naar me, waarbij onze ogen elkaar vonden.
„Het is de fijnste salie van onze stad,“ merkte ik op, terwijl ik de vrouw bestudeerde. Ik had het gevoel alsof ik haar bijna kon herkennen.
Ze bestudeerde de specerij nog een keer, liet de salie door haar hand glijden en keek toen weer naar mij op. „Hoe lang bent u al in de stad?“
„Mijn moeder en ik zijn hier een paar maanden geleden vanuit Europa naartoe gekomen,“ antwoordde ik.
„Nou, de stad is hier aangenaam en de heksenwaan is iets uit het verleden, dus ik begrijp uw neiging om te verhuizen. Ik hoor dat Europa momenteel een gekkenhuis is met de heksenwaan.“ Ze bestudeerde mijn gelaatstrekken met haar hypnotiserende blik.
„En uw naam, mevrouw?“
„Amelia. Amelia Gipson.“ Ze glimlachte terwijl ze haar hand naar de mijne uitstak.
Ik drukte een zacht kusje op de rug van haar hand. Ik herkende de connectie op het moment dat onze handen elkaar raakten.
Ook zij had magie. Ze was een heks.
Er was iets aantrekkelijks aan haar — los van haar magie — los van haar uiterlijk. Het trok me op een natuurlijke manier aan, alsof onze zielen verbonden waren.
We hadden een onuitgesproken connectie toen we blikken uitwisselden en onze aanrakingen samensmolten. Het leek op niets wat ik ooit eerder had gevoeld.
Ik voelde me aangetrokken tot haar en de puurheid van onze connectie. Ik was voorzichtig, stil en soms onzeker.
Maar Amelia…
Zij leek anders te zijn.
Ze bewoog zich door Salem als een vlam in de mist — delicaat, lichtgevend, onaanraakbaar. Toch zat er staal verborgen onder haar zachtheid. Ik voelde het onmiddellijk.
Dat ze zo onomwonden over de waanzin in Europa sprak — en met een veelbetekenende blik bovendien — vertelde me dat ze niet zomaar nieuwsgierig was. Ze was me aan het testen.
En ik, dwaas of betoverd, verwelkomde het.
Haar aanwezigheid wakkerde iets aan wat in mij sluimerde. Niet alleen mijn magie.
Iets diepers. Iets ouds.
Dit had ik niet eerder gevoeld. Een ontluikende vonk, die dreigde me in vuur en vlam te zetten.
