Rivaliteit langs de IJsbaan
Auteur
Bella Ravyn
Lezers
172K
Hoofdstukken
28
Emery bemachtigt haar droomopdracht: het verslaan van een hockeyseizoen waar veel op het spel staat. Ze is er klaar voor om te bewijzen wat ze waard is. Het enige probleem? Carter, de arrogante co-captain van het team, die het bloed onder haar nagels vandaan haalt. Hun verleden is ingewikkeld, hun woordenwisselingen vlijmscherp en hun geduld met elkaar... onbestaande.
Toch wordt het, naarmate ze nauwer samenwerken, steeds moeilijker om de spanning te negeren die onder elke boze blik en sarcastische opmerking sluimert. Tussen de chaos in de kleedkamer, de nachtelijke deadlines en momenten die net iets te echt aanvoelen, beginnen grenzen te vervagen. Is het rivaliteit, of iets dat veel gevaarlijker is? Want op dit ijs is het grootste risico niet het verliezen van de wedstrijd — maar het verliezen van de controle over hun hart.
Hoofdstuk 1
EMERY
IJshockeyspelers zijn de ergste. Zo, het is eruit. En voordat je met je ogen rolt, ik heb de levenservaring om het te bewijzen. Mijn oudere broer Ethan valt me al sinds we kinderen waren lastig met ijshockeysticks en zweterige spullen. Nu hij volwassen is, heeft hij de ijsbaantjes in de achtertuin verruild voor professionele arena's. En op de een of andere manier heeft hij me overgehaald om naar dit feestje van hem na de wedstrijd te komen.
„Kom op, Em, je komt nooit naar dit soort dingen,“ had hij eerder gezegd, waarbij het smeken in zijn stem duidelijk te horen was door de telefoon. „Kom gewoon even hangen. De jongens willen je ontmoeten.“
De jongens: bah. Ethans teamgenoten zijn luidruchtig en arrogant en bijna allemaal vol van zichzelf. Maar omdat ik een zwak heb voor mijn broer, en misschien omdat mijn plannen voor vrijdagavond bestonden uit macaroni met kaas eten in mijn pyjama, zei ik ja. Een grote fout.
Nu sta ik hier in de woonkamer van Ethan. Ik klem een plastic beker met cola zonder prik vast, omringd door een stel grote kleuters in pakken. Ik ben hier pas tien minuten en mijn geduld is nu al op.
„Hé, Blake! Wie is dat lekkere ding?“ Ik hoef me niet om te draaien. Aan zijn toon hoor ik al dat hij het tegen mij heeft. Ik slaak een zucht en knijp in mijn neusbrug. Natuurlijk let de testosteronbrigade precies op de enige vrouw in de kamer die niet iemands vriendin of vrouw is.
„Emery,“ zegt Ethan, en zijn stem klinkt luid boven het lawaai uit terwijl hij naast me komt staan. „Ontmoet de jongens. En jongens, dit is mijn zusje, Emery.“
„Jouw zus?“ klinkt een irritant vlotte en zelfverzekerde stem vanaf de bank. „Ik wist niet dat Blake zo'n goede smaak in familie had.“
Ik draai me om en dan zie ik hem. Carter Brooks. Ethans sterspeler. Ik heb hem weleens op tv en op foto's gezien. Maar van dichtbij is hij op de een of andere manier nog irritanter perfect: brede schouders, rommelig donker haar dat hem goed staat, en een grijns die uitstraalt dat hij vindt dat hij beter is dan ik.
Hij hangt onderuitgezakt op Ethans bank alsof het de zijne is. Er bungelt een biertje in zijn hand. Zodra we oogcontact maken, wordt zijn grijns groter. Ik weet meteen één ding: deze gast betekent problemen.
„Wauw,“ zeg ik met veel sarcasme. „Wat een origineel compliment. Gebruik je die vaker, of heb je er een paar honderd klaarliggen voor het geval er een meisje de kamer binnenloopt?“
De jongens om ons heen lachen. Maar Carter trekt zich er helemaal niets van aan. Hij leunt naar voren, laat zijn ellebogen op zijn knieën rusten, en bekijkt me van top tot teen op een manier waar ik de kriebels van krijg.
„Ik zeg gewoon wat ik zie, lieverd.“
Lieverd. Ik haat dat woord. Vooral uit de mond van een gast die eruitziet alsof hij auditie doet voor een parfumreclame. Ik sla mijn armen over elkaar en kijk hem boos aan. „Trappen mensen daar echt in, of doen ze alsof zodat je je mond houdt?“
Ethan kreunt naast me. „Carter, begin niet.“
„Wie begint er?“ zegt Carter met een onschuldig gezicht. „Ik doe gewoon vriendelijk.“
„Vriendelijk?“ snuif ik. „Noemen ze dat tegenwoordig zo? Jij bent net zo vriendelijk als een haai in een kinderbadje.“
Weer klinkt er gelach in de kamer, maar Carter knippert niet eens met zijn ogen. Hij lijkt zich er zelfs wel mee te vermaken. Tevreden dat hij op zijn plek wordt gezet.
„Je bent goed gebekt,“ merkt hij op, met zijn hoofd een beetje schuin. „Dat bevalt me wel.“
„Ja, nou, jij bevalt mij niet.“
„Nog niet,“ grijnst hij terug, en hij werpt me een arrogante glimlach toe.
Ethan kreunt weer, dit keer harder. „Kunnen we dit vanavond niet doen? Emery, trek het je niet aan. En Carter, laat haar met rust.“
„Oh, maak je geen zorgen,“ zeg ik, zonder Carter uit het oog te verliezen. „Ik kan hem wel aan.“
„Daar twijfel ik niet aan,“ zegt Carter, terwijl hij achterover leunt tegen de bank alsof dit allemaal een spelletje voor hem is. „Maar maak je geen zorgen, lieverd. Ik kan jou ook wel aan.“
Mijn handen ballen zich tot vuisten. Deze gast is om gek van te worden. Voordat ik iets kan terugzeggen, grijpt een van Ethans andere teamgenoten in. Hij leidt hem af met een vraag over de wedstrijd van morgen. Ik grijp mijn kans om naar de keuken te vluchten, in de hoop nog meer van Carters onzin te ontwijken.
In de keuken is het stil, maar dan ook maar net. Er hangen een paar teamgenoten van Ethan rond. Maar ze hebben het te druk met de koelkast plunderen om op mij te letten. Ik schenk een glas water in en haal diep adem, in een poging om de ontmoeting van me af te schudden.
„Hé,“ klinkt een stem achter me.
Ik draai me om, en natuurlijk is hij het. Carter leunt tegen de deurpost, zijn biertje nog steeds in zijn hand. Die verdomde grijns staat nog steeds op zijn gezicht.
„Serieus?“ vraag ik. „Heb je niks beters te doen?“
Hij haalt zijn schouders op. „Niet echt. Ik dacht, ik check even hoe het met je gaat. Om er zeker van te zijn dat je hier niet mijn ondergang aan het plannen bent.“
„Breng me niet op ideeën.“
Hij lacht zachtjes en stapt dichterbij. „Weet je, voor iemand die me niet mag, praat je wel heel veel met me.“
„Geloof me, dit doe ik niet vrijwillig.“
„Tuurlijk,“ zegt hij, alsof hij me niet gelooft. „Dus, wat is jouw probleem, lieverd? Waarom haat je me zo erg? Ik ken je niet eens.“
„Ik haat je niet,“ zeg ik. „Ik hou gewoon niet van arrogante sporters die denken dat de wereld om hen draait.“
Hij trekt zijn wenkbrauwen op. „Wauw. Dat is wel heel specifiek. Weet je zeker dat je het niet een beetje over jezelf hebt?“
Ik lach spottend. „Oh, alsjeblieft. Doe nou niet of je niet precies bent wat ik net beschreef.“
„Misschien,“ geeft hij toe, en zijn grijns wordt breder. „Maar ik ben er tenminste eerlijk over.“
„Moet ik daarvan onder de indruk zijn?“
„Maakt niet uit,“ zegt hij. „Ik probeer geen indruk op je te maken.“
„Mooi,“ zeg ik. „Want je bakt er niks van.“
We kijken elkaar even aan. De spanning tussen ons is om te snijden. Uiteindelijk schudt Carter zijn hoofd en lacht hij zachtjes. „Jij bent apart,“ zegt hij.
„Bedankt,“ antwoord ik droogjes. „Als je me nu even wilt excuseren...“
„Wacht,“ onderbreekt hij. „Nog één ding.“
Ik stop en kijk hem met samengeknepen ogen aan. „Wat?“
„Kom je altijd onuitgenodigd naar de feestjes van je broer, of is het vanavond een speciale gelegenheid?“
Ik rol zo hard met mijn ogen dat het een wonder is dat ze niet vast komen te zitten. „Jij bent onmogelijk.“
„En jij bent leuk om mee te plagen,“ kaatst hij terug.
Voordat ik een bijdehand antwoord kan bedenken, verschijnt Ethan in de deuropening. Hij kijkt ons achterdochtig aan. „Stoor ik ergens bij?“
„Helemaal niet,“ zeg ik. Ik pak mijn water en loop langs Carter heen. „Je vriend stond net op het punt te vertrekken.“
„Was dat zo?“ roept Carter me na, maar ik neem niet de moeite om te antwoorden.
Terwijl ik terugloop naar de woonkamer, beloof ik mezelf plechtig: ik laat me niet meer door Carter Brooks gek maken.
Jammer genoeg heeft hij dat al gedaan.
