Twaalf Jaar
Auteur
S. L. Adams
Lezers
80.9K
Hoofdstukken
44
Dr. Shelby Richardson leidt het leven waar ze altijd van gedroomd heeft. Een luxueus bestaan in New York City, ver weg van Montana en haar armoedige jeugd. De diepe wonden in haar hart zijn genezen en geleidelijk verdwenen onder een dikke laag littekenweefsel. Wonden waar vele uren therapie voor nodig waren om ze te dichten.
Wanneer Shelby op dezelfde dag gedumpt en ontslagen wordt, zweert ze haar leven weer op de rit te krijgen en opnieuw te beginnen. Jaren van therapie hebben haar de kracht en handvatten gegeven om een nieuwe zenuwinzinking te voorkomen. Maar voordat ze beslissingen kan nemen over haar toekomstplannen, moet ze nog één hindernis overwinnen: de bruiloft van haar beste vriendin Gretchen op Hawaï. Gretchen trouwt met Blake Remington, eigenaar van Remington’s Reindeer Lodge en de beste vriend van Alex Benson. De jongen die twaalf jaar geleden haar hart brak.
Terwijl het bruidsgezelschap aan boord gaat voor een vijfdaagse cruise naar Hawaï, sluiten Shelby en Alex een wapenstilstand. Ze spreken af zich volwassen te gedragen ter wille van het bruidspaar.
Hoofdstuk 1
SHELBY
Een warme, bezwete hand greep mijn enkel vast. Ik probeerde mijn been los te rukken, maar hij hield me stevig vast. De zolen van mijn waterschoenen hadden geen goede grip op de plastic glijbaan.
Mijn voeten gleden onder me vandaan, waardoor ik hard op mijn kont viel. Ze trokken me achter hun bootje aan terwijl ze van de glijbaan af gingen.
Iemand pakte de achterkant van mijn shirt vast, maar niet snel genoeg. Ik had al te veel snelheid opgebouwd, en mijn potentiële redder kwam achter me aan de glijbaan af.
De jongens lieten me los toen we door de eerste bocht gingen. Grote handen pakten mijn middel vast terwijl we naar het zwembad beneden vielen. De glijbaan dumpte ons in het diepe water.
Ik ging kopje-onder, maar kwam snel weer boven, tegelijk met de vreemdeling die me probeerde te redden. Ik proestte het water uit en veegde mijn natte haar uit mijn ogen. Hij ging met zijn vingers door zijn donkere haar.
Prachtige smaragdgroene ogen keken me aan terwijl er een brede glimlach op zijn gezicht verscheen.
„Hallo daar,“ zei hij met een zware stem zonder duidelijk accent dat verraadde waar hij vandaan kwam. Hij stak een hand uit. „Ik ben Alex.“
Ik pakte de grote hand vast die mijn kleine vingers volledig opslokte. Hij was een grote jongen met flinke spieren.
„Ik ben Shelby.“
„Jij bent de vriendin van Gretchen, toch?“
„Ehm, ja,“ stotterde ik, terwijl hij me bleef uitkleden met zijn ogen. „Bedankt dat je me probeerde te redden.“
„Geen probleem.“ Zijn blik gleed af naar mijn borsten voordat hij me weer in de ogen keek. „Helemaal geen probleem. Sorry dat ik je niet op tijd kon pakken.“
„Die jongens pakten me vast.“ Ik keek opzij naar de rand van het zwembad, waar een andere badmeester ze een uitbrander gaf. Een beveiliger kwam aanlopen en nam ze mee. „Kleine rotjochies. Ze hadden mijn enkel wel kunnen breken.“
„Gaat het met je?“ vroeg hij terwijl we naar het trapje liepen.
„Ja. Nogmaals bedankt.“
Hij wees me dat ik omhoog mocht klimmen. „Dames gaan voor.“
„Je wilt gewoon naar mijn kont kijken.“
„Dat ga ik niet ontkennen,“ zei hij met een brutale lach.
***
Ik betrapte Alex er in de loop van de avond een paar keer op dat hij naar me staarde terwijl we gasten van de glijbanen af hielpen.
Hij wil maar één ding.
Je moet voorzichtig zijn.
Je kent zijn type.
Ik wilde geen seks hebben met een of andere student die alleen maar wilde scoren. Ik leek op geen enkele manier op mijn moeder.
Er kwam na sluitingstijd een nachtelijke schoonmaakploeg, maar de badmeesters waren verantwoordelijk voor de veiligheidscontroles, het meten van het chloorgehalte en het schrijven van rapporten over incidenten tijdens de dienst.
„Ik denk dat dit de drukste avond is sinds ik hier ben,“ zei Alex.
Ik maakte de kettingen bovenaan de glijbanen vast en klemde het klembord onder mijn arm. „Wanneer ben je aangekomen?“
„Ik ben hier nu een maand.“
„Ja, het wordt een stuk drukker nu de kinderen vrij zijn van school,“ zei ik, met een verlegen glimlach naar hem opkijkend terwijl we de trap af liepen. „Vind je het tot nu toe leuk?“
„Ja. En het is vanavond nog veel leuker geworden.“
„Hoezo?“
„Ik heb een nieuwe collega gekregen en ze is best wel knap.“
Ik schudde mijn hoofd terwijl ik een giechel probeerde te onderdrukken. „Flirt je met alle badmeesters?“
„Nee.“
„Ik geloof je niet.“
„Meer dan de helft is een jongen.“
„Flirt je met alle vrouwelijke badmeesters?“
„Nee. Meestal is het andersom.“
„Aha.“
„Maar ik vind ze geen van allen leuk.“
„Waarom niet?“
„Ze zijn niet mijn type.“
„Dat is jammer.“
Hij pauzeerde toen we onderaan de trap kwamen, met zijn hand op de leuning om te voorkomen dat ik ontsnapte. „Ga je me niet vragen wat mijn type is?“
Ik rolde met mijn ogen en besloot met hem mee te spelen, zodat hij me erdoor zou laten. „Wat is jouw type, Alex?“
„Lieve, zacht pratende brunettes met een mooie glimlach.“
„Er zijn hier heel veel meiden die er zo uitzien.“
„Ik ben er nog maar één tegengekomen.“
„Misschien moet je iets beter zoeken.“
„Shelby!“
Ik draaide me om en zag Gretchen vlot naar ons toe lopen. „Hoe was het golfslagbad?“ vroeg ik met een kleine glimlach.
Het golfslagbad was de ergste taak in het waterpark en absoluut het moeilijkste deel om in te werken. Het was groot en druk, met talloze kinderen en volwassenen die in de golven rondsprongen.
„Jouw beurt komt nog wel, Shelby,“ snoof ze, voordat haar ogen vielen op de schaamteloze flirt die de trap blokkeerde. „Hallo.“
„Gretchen, dit is de kamergenoot van Blake van de universiteit.“
„Alex,“ zei hij, en hij stak zijn hand uit. „Ik heb veel over je gehoord, Gretchen.“
„O-oh.“
„Alleen maar goede dingen, natuurlijk,“ stelde hij haar gerust.
„Blake moet jullie spreken over het incident met de tienerjongens op de glijbaan. Hij moet een rapport invullen en zeker weten dat jullie niet gewond zijn geraakt.“
„Ik zei al tegen hem dat het goed met me ging toen hij eerder langskwam,“ zei ik.
„Dat weet ik niet. Ik geef alleen maar de boodschap door. Hij is in de kleedkamer.“
„Wacht je op mij?“
„Natuurlijk,“ zei Gretchen. „Ik zie je daar. Ik moet alleen even iets gaan doen.“
„Wat moet je doen?“
„Met iemand praten over iets.“
Ik schudde mijn hoofd voordat ik het park overstak naar de personeelsruimte. Alex toetste de beveiligingscode in en hield de deur voor me open.
„Bedankt,“ zei ik.
Gretchens vriend, met wie ze al twee jaar samen was, zat wijdbeens op een bankje in de kleedkamer terwijl hij op een klembord schreef. De familie van Blake Remington was eigenaar van Remington’s Reindeer Lodge op Blue Mountain, ten westen van Missoula, Montana.
Naast het overdekte waterpark bood het resort, dat het hele jaar door geopend was, een breed scala aan buitenactiviteiten voor elk seizoen. Gasten konden verblijven in het hoofdgebouw of in hutten.
Hij keek op toen we door de deur kwamen, terwijl er een nieuwsgierige glimlach op zijn gezicht verscheen. „Hoe was de rest van jullie dienst?“
„Rustig,“ antwoordde ik.
„Goed om te horen. Ik moet alleen nog even de details van het incident doornemen voordat ik dit rapport inlever.“
„Wat moet je weten?“ vroeg Alex.
„Shelby vertelde me dat een van de gasten haar bij haar enkel greep en haar van de glijbaan trok, maar het is me niet duidelijk hoe jij naar beneden bent gegaan.“
„Ik probeerde haar te redden.“
„Waarom heb je niet op je fluitje geblazen?“
„Hoe had dat haar moeten tegenhouden om naar beneden te vallen?“
„Ik weet het niet,“ zuchtte hij. „Mijn vader wil dat ik dit oplos. De ouders van die kinderen zijn heel belangrijke VIP-klanten.“
„Vul dan je domme rapport in en berg het op,“ mopperde Alex terwijl hij in zijn kluisje rommelde. „Als je rijk bent, mag je blijkbaar doen wat je wilt zonder dat het gevolgen heeft.“
„Het gaat goed met me,“ zei ik. „Ik was niet gewond. Het waren gewoon jongens die aan het klieren waren. Ze bedoelden er niets kwaads mee.“
„Mooi. Mijn vader zal blij zijn om dat te horen. Jullie mogen gaan.“
„Ik ga Gretchen zoeken.“
„Ik kan wel met je meelopen naar je huisje,“ stelde Alex voor.
„Dat is niet nodig,“ zei ik. „Ik ben volwassen. Maar toch bedankt.“
Toen we de kleedkamer uit liepen, was ik verrast Gretchen buiten te zien wachten. Ik dacht dat ze was verdwenen zodat ik alleen met Alex zou zijn.
„Fijne avond, meiden,“ zei Alex, terwijl hij op zijn telefoon keek. „Ik moet nog helpen met wat tafels verplaatsen voordat ik ga. Tot morgen, Shelby.“
„Tot morgen, Alex.“
Mijn buik smolt toen hij naar me lachte en knipoogde. Daarna liep hij weg.
„Oh. Mijn. God.“ Gretchen pakte mijn arm vast terwijl we over het pad naar ons huisje liepen.
„Wat?“
„Alex is helemaal gek op je.“
„Hij is een student. Hij wil maar één ding.“
„Ja. En?“
„En, ik ben niet dat soort meisje.“ Ik trok mijn arm los en liep voor haar uit.
„Shelby, je kunt niet als maagd naar de universiteit gaan.“ Ze haalde me in toen we langs het bordje 'Alleen voor Personeel' liepen, bij de ingang van de personeelsverblijven.
„Waarom niet?“
„Omdat dat gewoon niet kan. Je zult veel jongens ontmoeten als je naar Columbia gaat, en het zou een goed idee zijn om alvast wat ervaring op te doen op seksgebied.“
„Hij is superknap,“ zei ik met een dromerige zucht terwijl ik de deur van het slot haalde.
„Meiden, wacht even!“
Penny kwam half rennend, half lopend het pad af. Wij drieën zaten samen op de middelbare school in Missoula. Penny was een jaar ouder dan Gretchen en ik. Ze was meer mijn vriendin dan die van Gretchen; ik kende haar al sinds de kleuterschool.
Blake had Penny de vorige zomer de kans gegeven om in de keuken te werken. Ze maakte zo'n indruk op de chef-kok dat hij haar voor het volgende jaar een zomerbaan aanbood als zijn souschef.
„Hé, Penny,“ zei ik toen ze de trap op kwam.
„Ik ben zo blij dat jullie eindelijk hierboven zijn,“ hijgde ze, terwijl ze op mijn bed plofte.
„Was het eenzaam zonder ons?“ vroeg Gretchen.
„In het begin wel, maar ik raakte eraan gewend. Het is wel balen dat we geen huisje delen. Ik slaap in een kamer met drie andere meiden. In stapelbedden!“
„Ik hoop dat je het onderste bed hebt,“ zei Gretchen zachtjes.
Ik wierp haar een waarschuwende blik toe. Ze begreep Penny niet zoals ik dat deed. Haar gewichtsproblemen waren niet helemaal haar eigen schuld; er speelde een erfelijke factor mee. Haar hele familie was pluizig, zoals Penny zichzelf gekscherend noemde.
„Ik kon niet wachten om jullie te vertellen over de nieuwe, hete badmeester,“ zei Penny enthousiast. „Ik ben helemaal verliefd op hem.“
Gretchen keek me met grote ogen aan. „Ehm, Penny, heb je het over de vriend van Blake uit Michigan?“
„Ja. Alex.“
