Wat we nooit hebben geheeld
Auteur
Ava Reed
Lezers
15.8K
Hoofdstukken
22
Freya had nu een nieuw leven, met een goede baan en een lichaam dat eindelijk was genezen. Maar het metaal in haar been bezorgde haar nog steeds voortdurend pijn. Het herinnerde haar aan het aanzoek dat ze afwees en het ongeluk dat alles veranderde. Toen kwam de nieuwe directeur naar kantoor. Toen kwam de nieuwe directeur naar kantoor. Harvey. De man van wie ze ooit hield en de pijn die ze nooit kon vergeten. Ze wilde vertrekken. Hij weigerde haar te laten gaan.
Hoofdstuk 1: Trouw met me voordat ik ga
FREYA
TWEE JAAR EERDER
„Vanavond? Dat restaurant? Perfect. Tot dan.“
Ik legde de telefoon neer en stak mijn vuist in de lucht. Daarna verborg ik mijn gezicht in mijn handen, vechtend tegen de drang om te gillen. Dit moest het zijn. Er was geen andere verklaring voor vanavond.
Harvey had me mee uit eten gevraagd, en ik hoorde de zenuwen in zijn stem aan de telefoon. Hij was zenuwachtig over het plan. Dat moest wel.
Mijn kantoor had geen bed, zelfs geen kussen. Anders was ik erop gevallen en had ik rondgerold.
Twee dagen geleden vond ik een ring in zijn lade. Een fluwelen doosje. Het lag daar gewoon, stil, wachtend tot ik het zou vinden. Ik herkende het ontwerp. Het was precies de ring waarvan ik had gezegd dat ik hem prachtig vond.
Ik had die achtenveertig uur amper overleefd, terwijl ik elk uur aftelde. Hij bleef druk. Ik hield mijn mond dicht. Ik vertelde mezelf zelfs dat het niet uitmaakte, dat hij alles zou regelen.
Toen brak de avond aan. Hetzelfde restaurant. Dezelfde tafel. Maar op het tafelblad stonden nieuwe bloemen en brandende kaarsen. Ik keek naar beneden en glimlachte. Ik wist het.
Harvey kwam een paar minuten te laat aan. Hij liep naar binnen met snelle en korte stappen. „Sorry, een klant hield me bezig.“ Hij ging zitten, nog steeds de zware energie van kantoor met zich meedragend. Dat deed hij altijd, constant wisselend tussen compleet verschillende werelden.
Ik bestudeerde zijn gezicht. „Is er vandaag een speciale gebeurtenis in het restaurant?“ Ik wees naar de bloemen.
Hij knipperde met zijn ogen en liet de vraag in de lucht hangen. In plaats daarvan pakte hij de wijnfles en schonk in. Zijn hand trilde tegen het glas. „Freya.“
„Hm?“
„Je ziet er prachtig uit vanavond.“ Hij keek me aan.
Ik had die blik al honderd keer gezien, maar dit keer voelde het anders. Het droeg de aarzeling met zich mee van iemand die op de rand van een klif staat.
„Als er een kans in het buitenland zou komen...“ Hij stopte met praten, op zoek naar de veiligste woorden. „Een echt geweldige kans.“
Ik dwong mezelf tot een kleine glimlach. „En?“
Hij haalde diep adem, en toen glimlachte hij—die vlotte, zekere glimlach die hij bewaarde voor klanten—en perste de woorden eruit. „Ik heb het geaccepteerd. Vijf jaar.“
De wereld stortte niet ter plekke in. Het werd gewoon compleet stil.
„Een kantoor in het buitenland,“ ging hij verder. „Mijn vlucht vertrekt morgen.“
Ik verwerkte het meeste niet, alleen de woorden vijf jaar en morgen. Een plotselinge drang om te lachen overviel me, maar mijn gezicht werkte niet mee. „En ik dan?“ vroeg ik.
Hij aarzelde een seconde en zei toen: „Jij zult op me wachten, toch?“
Hij haalde een klein doosje tevoorschijn en klapte het open. De plotselinge schittering sneed in mijn ogen. Hij viel precies daar voor mij op één knie. „Dus... wil je met me trouwen? Voordat ik ga.“
Verspreid applaus en gelach braken om ons heen uit. De andere gasten draaiden hun hoofden om en richtten hun aandacht op onze tafel. Sommigen glimlachten. Een paar fluisterden „wow.“ Iemand hield zelfs een telefoon omhoog om te filmen.
Er was geen schok van vreugde. Geen huilen en lachen tegelijk. Geen sprong in zijn armen voor een ademloze kus.
Mijn hand schokte, en er spatte rode wijn over mijn borst. Ik nam niet eens de moeite om het schoon te vegen. Angst overviel me. Plotseling werd ik in een toekomst getrokken die hij al helemaal alleen had ontworpen.
Hij pakte mijn hand en probeerde de ring om mijn vinger te schuiven. „Je hebt waarschijnlijk ook op deze dag gewacht. Eerlijk gezegd... heb ik dit al heel lang gepland.“
Ik krulde mijn vingers naar binnen. Mijn ademhaling was kort en onregelmatig. „Harvey.“
„Ja?“
„Heb je er ooit aan gedacht om het mij eerst te vragen?“
Hij fronste. „Dit is onze toekomst.“
Ik slaakte een plotselinge, droge lach. „Het is jouw toekomst. Ik ben slechts een bijgedachte.“
De gasten bleven kijken. Voor het eerst besefte ik dat aanzoeken er niet altijd uitzagen als die gelukkige filmpjes online.
Hij trok zijn hand terug, maar bleef op zijn knie zitten. „Ik heb je niet buiten beschouwing gelaten. Het is maar vijf jaar. De tijd zal voorbijvliegen. Ik zal bellen. Ik zal terugvliegen om je te zien.“
De tranen stroomden eindelijk over—lelijk, niet te stoppen, voor de ogen van al die toekijkende vreemden. „Je hebt zojuist vijf jaar van mijn leven uitgestippeld zonder ook maar één vraag te stellen.“
Zijn gezicht verhardde. „Vragen of niet verandert niets aan het feit dat we van elkaar houden, toch?“
Ik glimlachte door mijn tranen heen. „Precies. Dus omdat ik van je hou, kun jij me gewoon in je schema inpassen wanneer het jou uitkomt.“
„Zo is het niet,“ viel hij me in de rede. „De bedrijfsoverplaatsing is strategisch—“
„Dus ik ben gewoon geen factor,“ beet ik hem toe, terwijl ik hem onderbrak.
Ik schoof mijn stoel naar achteren en stond op. „Harvey, je hebt het altijd druk. We hebben zoveel dates uitgesteld en afgezegd, en ik heb me altijd aan jou aangepast. Maar dat betekent niet dat ik bereid ben je vijf jaar van mijn leven te laten regelen zonder ook maar één woord.“
„Ik doe dit om een betere toekomst voor ons te maken...“
„Ik heb nooit om een betere toekomst gevraagd. Ik wilde het geld niet, Harvey—ik wilde jou.“ Ik hield mijn stem rustig. „Het spijt me. Ik wilde deze dag al heel lang, maar in jouw toekomst is geen plaats meer voor mij.“
De ober kwam eraan en rolde een karretje om het luxe proefmenu voor koppels naar onze tafel te brengen. Ik draaide me om en liep weg.
Achter me vulde de kamer zich met geschokte ademhalingen en zacht gemurmel. Hij riep mijn naam, maar ik liep door.
Vanavond droeg ik mijn favoriete jurk en besteedde ik een uur aan mijn make-up. Ik kreeg het aanzoek, maar het was niet het aanzoek dat ik wilde. De rijke geur van de rode wijn die in mijn jurk trok, herinnerde me eraan dat elke seconde van deze nachtmerrie echt was.
Toen de avondwind buiten mijn gezicht raakte en mijn gedachten afkoelde, drong de waarheid eindelijk tot me door. We hielden drie jaar lang van elkaar. Maar ik had nooit echt deel uitgemaakt van zijn wereld.
