De Greystone Ridge-roedel 6: De rode bloedwolf
Auteur
Arri Stone
Lezers
309K
Hoofdstukken
27
De reis van Nox neemt een onverwachte wending wanneer hij zijn voorbestemde mate vindt, een band die de kracht heeft om weerwolven en vampiers te verenigen. Maar deze unieke gave wordt bedreigd terwijl vijanden proberen deze te vernietigen, wat Nox en zijn nieuwe mate in levensgevaar brengt. Wanneer het verleden opduikt met een gevaarlijk gezicht dat op wraak zint, moeten ze vechten om hun verbond te beschermen en een toekomst voor hun soort veilig te stellen. Het lot roept, maar ook het gevaar dat daarop volgt. Kunnen ze de krachten overleven die tegen hen samenzweren?
De Zoektocht Begint
De Rode Bloedwolf
NOX
De roedel was ongewoon stil vandaag. Max leerde van zijn vader de kneepjes van het roedelleiderschap, terwijl Ayla bij onze luna was om zich voor te bereiden op haar toekomstige taak. Ik voelde me een beetje verloren en wist niet goed wat ik met mezelf aan moest te midden van al deze drukte.
Mijn moeder kwam binnen en voelde mijn onrust. „Wat is er aan de hand?“ vroeg ze, terwijl ze op de bank ging zitten en op de plek naast zich klopte.
„Ik weet het niet zeker,“ gaf ik toe, mijn stem zwaar van frustratie. „Je hebt altijd gezegd dat ik het Conri-bloed in me draag en dat een vampierkoning jou zijn hart gaf, waardoor ik zijn krachten kreeg.“
Ik slikte moeizaam, mijn keel dichtgeknepen van zenuwen. „Ik voel een constante drang, alsof ik iets belangrijks hoor te doen, maar ik heb geen idee wat het is.“
Mijn moeder pakte mijn hand en haar aanraking stelde me gerust. „Nox, niemand van ons weet wat de toekomst in petto heeft,“ zei ze. „Er is één mogelijkheid, maar ik weet dat Warwick aarzelt of ze haar krachten wel moet gebruiken. Ik denk dat het hem afschrikt.“
Ze lachte zachtjes.
„Jupiter?“ vroeg ik, terwijl een sprankje hoop in me ontwaakte. Ik was wel bekend met de tweeling van Warwick, maar Jupiter was altijd een beetje een einzelgänger geweest, in tegenstelling tot haar sociale broer Wolf. Haar unieke gave om dingen te zien was een goed bewaard geheim, waar slechts een paar mensen vanaf wisten.
„Er zijn al jaren geen echte Zieners meer geboren, en na de alfa-oorlogen verdwenen ze allemaal. Niemand weet waarom,“ zei ze. „Misschien is het een deel van jouw lot om dat mysterie te ontrafelen? Je bent nu een jonge man, Nox, en hoe moeilijk het ook voor me is om te accepteren, ik weet dat je je eigen pad moet volgen.“
Haar ogen vulden zich met tranen.
„Mam,“ zei ik, terwijl ik haar in een warme knuffel trok. „Ik ga naar Warwick en vraag of Jupiter me kan helpen.“
Ze kuste mijn voorhoofd en we stonden op. We liepen naar het kantoor van Alpha Hawk, waar de belangrijkste telefoon stond. „Alpha Hawk verwacht ons al,“ zei ze.
Toen we daar aankwamen, was Max er al. Terwijl ik naast hem op de bank ging zitten, drong de realiteit van het achterlaten van de roedel tot me door, en werd ik overspoeld door een golf van zenuwen.
„Je hoeft dit niet te doen, Nox. Over een paar jaar leiden we deze plek samen,“ zei Max grijnzend.
„Ik weet het, maar er verandert iets in mij,“ zei ik, terwijl ik op mijn borst tikte. „Sinds ik eenentwintig ben geworden, voel ik een brandend verlangen om ergens anders te zijn, om iets anders te doen.“
Het was moeilijk onder woorden te brengen. Mijn wolf was uniek vergeleken met de rest, inclusief die van Max. Hij was groter en sterker dan zelfs een alfawolf, en zijn dieprode vacht kon er in een bepaald licht uitzien als bloed.
„Misschien is het de roep van een mate?“ stelde Max voor, terwijl hij zijn wenkbrauwen optrok.
„Warwick zegt dat Jupiter je verwacht,“ onderbrak Alpha Hawk. „En ze wil dat je iets voor haar meebrengt. Ze zegt dat je wel zult weten wat het is.“
Hij haalde zijn schouders op.
„Bedankt,“ zei ik, terwijl ik verward aan mijn hoofd krabde.
„Ik weet zeker dat je er wel achter komt,“ zei Max, terwijl hij me op mijn rug sloeg. „Wanneer vertrek je?“
„Ik pak een tas en vertrek later vandaag,“ vertelde ik hem, met een blik op mijn moeder.
„Ga je gang, ik moet nog even met Alpha Hawk praten,“ zei ze glimlachend.
Omdat ik geen rijbewijs had, moest ik de hoofdwegen vermijden om niet door de politie te worden aangehouden. Max liep met me mee naar mijn hut.
„Waarom pak je een tas? Ik dacht dat je alleen naar Jupiter ging om wat antwoorden te krijgen,“ vroeg hij.
„Ik heb het gevoel dat dit niet zo simpel wordt als alleen mijn hand vasthouden en mijn toekomst zien,“ zei ik, terwijl ik mijn hoofd naar hem kantelde.
„Vind je het niet vreemd dat ze haar huis nooit verlaat? Zelfs met al de bijeenkomsten die we hebben, is ze er nog nooit bij geweest,“ zei Max, die verbaasd klonk.
„Wolf zegt dat ze graag alleen is. Misschien is ze net als Warwick voordat hij zijn mate vond,“ stelde ik voor. Ik kon het gevoel niet van me afschudden dat er meer achter Jupiter schuilging dan op het eerste gezicht leek. Ze was nog maar net achttien geworden.
Max volgde me mijn kamer in, en we kletsten wat terwijl ik een paar benodigdheden in een rugzak pakte.
„Hoe is het met Ella?“ vroeg ik, om van onderwerp te veranderen. Ik had het al een tijdje vermeden.
„Ella zegt dat er dingen niet pluis zijn op het Westerwick Estate. Ze is niet zo dol op die commandant. Opa vertelde me dat hij al jaren in het bestuur van de Elite Pack zit, maar nu zij daar is, lijkt hij een beetje van slag. Het is tenslotte haar recht om de roedel nu te leiden.“
„Ze is de dochter van een alfa. Het is haar geboorterecht.“ Ik herinnerde me hoe erg ik ertegen opzag toen ze drie maanden geleden haar plannen aankondigde om te verhuizen. Maar we waren geen mates, en ze had daarbuiten meer te bereiken, zoals het verenigen van de Elite Pack met de anderen.
Bovendien droegen haar grootouders het landgoed aan haar over, aangezien Max de Greystone Ridge Pack al leidde. „Klopt, toen we vorige maand op bezoek waren, vertrouwde ik hem ook niet. Er is iets verdachts aan hem.“
Max heeft altijd al een neusje gehad voor het lezen van mensen. „Als hij al jaren in het bestuur van de Elite Pack zit, wie weet wat Ella dan zou kunnen ontdekken?“ Ik gaf hem een vriendschappelijke klap op de rug.
„Als hij iets probeert, gaan we er allebei heen en schoppen we hem onder zijn magere reet. Hij is toch zeker te oud om nog steeds in dezelfde functie te zitten?“
„Van wat Ella me vertelde, heeft hij zijn mensen op belangrijke posities gezet, en ze kan hen niet zomaar ontslaan. Hoewel ze nu deel uitmaken van deze unie tussen roedels, denkt Commander Diago Raven nog steeds dat zij superieur zijn.“
„Is Ella daar wel veilig?“ Plotseling voelde ik een golf van onrust.
„Ze kunnen haar niet zomaar vermoorden. Ze zouden mijn opa dan ook moeten doden, en ze weten dat dat een nieuwe oorlog met pa zou ontketenen.“ Hij legde geruststellend zijn hand op mijn schouder.
Ik rondde het inpakken van mijn tas af en wierp een laatste blik op mijn kamer. Wat wilde ze dat ik meebracht? Max kantelde zijn hoofd opzij en knikte. Alpha Hawk riep hem.
„Ik zie je wel als je terugkomt.“ Terwijl we elkaar knuffelden, voelde ik een vreemde, onuitgesproken emotie over me heen komen. Ik wist dat ik niet terug zou komen, maar dat hield ik voor mezelf.
Hij vertrok, en ik stond weer naar mijn kamer te staren. Jupiter was een Ziener, maar voor zover ik wist, had ze nog nooit haar wolf onthuld. Een plotselinge hitte, gevolgd door een tintelend gevoel, vulde mijn rechterhand.
Ik balde mijn vuist en keek naar beneden. Mijn hart bonsde terwijl ik de onderste lade opende en een steen vond die ik tijdens het rennen had ontdekt. Hij was me opgevallen vanwege het ingewikkelde patroon.
Nu wist ik wat ik moest meenemen. Ik pakte hem op en hij voelde warm aan in mijn hand. Ik liet hem in mijn zak glijden en pakte mijn tas, precies op het moment dat mam en pap binnenkwamen.
„Ben je klaar?“ Haar ogen waren rood van het huilen. Pap sloeg zijn arm om haar heen en kuste haar voorhoofd.
„We gaan allebei met je mee.“ Pap stak zijn hand naar me uit. „Laten we gaan. Hoe eerder je daar bent, hoe eerder we kunnen achterhalen wat je doel is.“
De rit was stil, ieder van ons verzonken in eigen gedachten. We wisten allemaal dat deze dag zou komen. Mijn hele leven lang had mam me verteld dat ik voorbestemd was voor grootse dingen, maar mijn pad was het mijne.
Pap keek naar mij, en toen naar mam, die in slaap was gevallen. „Wat vertel je ons niet?“ vroeg hij via onze link.
Ik rolde met mijn ogen en schudde mijn hoofd. „En ik maar denken dat mam de intuïtieve was. Ik heb gewoon zo'n gevoel, alsof ik ergens hoor te zijn, of bij iemand, maar ik weet het niet.“ Ik uitte mijn verwarring via de link. „Ik heb het gevoel dat mijn wolf verdwaald is.“
„Toen je opgroeide, wisten we niet zeker welke krachten je zou hebben, maar je hebt er altijd een neusje voor gehad om te weten wat de juiste actie was.“ Hij trok een wenkbrauw op. „We geloven in je, zoon. Je bent voor iets groters bestemd dan alleen Max' bèta te zijn.“
„Ondanks alle gebeurtenissen die tot je geboorte hebben geleid, heb je altijd de roedel in ere gehouden. Maar je vader heeft gelijk. Je bent meer dan alleen Max' bèta.“ Mam deed haar ogen open.
„Dus je luisterde mee?“ Pap keek verrast. „Jou ontgaat ook niets, hè?“ Hij rolde met zijn ogen, en ik kon het niet helpen om te lachen.
We stopten bij Warwick, en de steen in mijn zak brandde heet tegen mijn been. Ik had niemand ooit verteld over de steen die ik had gevonden, en pap had gelijk; mijn instincten kwamen me van nature aanwaaien. Misschien moest ik Ella eens opzoeken, en die commandant in de gaten houden.
Een wild uitziende wolf stapte het huis uit en grijnsde toen ik uitstapte. Zijn haar was strak naar achteren gekamd. Verdomme, hij was gegroeid sinds ik hem voor het laatst zag.
„Nox.“ Hij verwelkomde ons met open armen. We gaven elkaar een vriendschappelijke knuffel, en ik voelde een stevige klap op mijn rug. „Laat mij je tas meenemen. Je kunt vannacht mijn kamer gebruiken. Ik ga naar mijn vriendin.“ Hij gaf me een speelse knipoog.
„Hoe wist je dat ik zou blijven?“ Ik liep achter hem aan de trap op. „Wauw, deze plek is geweldig!“ Ik besefte dat dit mijn eerste keer binnen was.
„Pap is best handig, en creatief ook.“ Wolf bewoog zijn vingers naar me. „Ik heb zelf ook wel een beetje van die magische aanraking.“ Ik kreeg het gevoel dat hij het niet over houtbewerking had. We lachten samen, en ik merkte dat ik Wolf wel mocht.
„Dus, waar is iedereen?“ vroeg ik, opmerkend hoe stil het was bij onze aankomst.
„Zuslief is waarschijnlijk in haar kamer. Mijn ouders zouden snel terug moeten zijn van hun boodschappentripje naar de stad. Ik denk dat jullie er eerder zijn dan ze hadden verwacht.“
Ik voelde een warmte tegen mijn been van de steen in mijn zak. Toen ik mijn hand erin liet glijden, stuitte ik op een hitte die ervan af leek te stralen. Een tintelend gevoel begon bij mijn vingertoppen en trok omhoog via mijn arm.
Het verre gezoem van een automotor bereikte onze oren. Wolf grijnsde en kondigde hun terugkeer aan. Ik kon niet de vinger leggen op waarom ik zenuwachtig was om hier te zijn. Ik was al vaak genoeg in de buurt van Warwick en Scarlet geweest, maar misschien was het omdat we bij hen thuis waren.
We liepen naar beneden en zagen mam en pap aankomen in de truck. Ze kusten elkaar voordat ze uitstapten, en we liepen naar hen toe om ze te begroeten. Warwick gaf me wat tassen en gebaarde dat ik hem moest volgen. De rest liep nog wat rond buiten.
„Je hebt vragen die beantwoord moeten worden, en Jupiter kan daar misschien voor zorgen. Alle goede kanten van Athena zijn overgegaan op Scarlet en via haar op Jupiter. Athena kon er niet mee omgaan een weerwolf-Ziener te zijn, omdat haar wolf duister en giftig was. Jupiter is vanbinnen en vanbuiten prachtig, maar heel weinig mensen kennen haar ware kracht. Ik vertrouw je deze kennis toe,“ zei Warwick, terwijl hij een grote hand op mijn schouder legde. „Maar wees gewaarschuwd, ze raakt zelden mensen aan vanwege wat ze dan ziet.“
„Ik begrijp het.“ Nu was het logisch hoe ze zowel een weerwolf als een Ziener kon zijn. Ze was puur. Mijn hart ging sneller kloppen toen mijn innerlijke wolf haar opmerkte.
„Ze roept je,“ zei Warwick, zijn blik even afwezig. „Ik hoop dat je je antwoorden vindt.“ Hij overhandigde me twee flessen water en een schaal vers fruit.
Bij elke stap de trap op, sloeg mijn hart op hol. Ik had me nog nooit eerder zo gevoeld. Mijn wolf leek ergens op te wachten en alles voelde vreemd.
Toen ik haar deur naderde, die nu op een kier stond, voelden mijn voeten zwaar aan, alsof ik door modder waadde. Ik had antwoorden nodig over wie ik was, waarom ik hier was en wat mijn doel was.
Ik stapte de kamer in, die gevuld was met de goddelijke geur van brandende kruiden. Ik sloot de deur met mijn voet en liet mijn ogen wennen aan het zwakke licht. Kaarsen flikkerden en wierpen een zachte gloed door de kamer.
„Zit,“ fluisterde een stem in mijn hoofd. Ik gehoorzaamde en zette het water en fruit neer.
De duisternis voor me verschoof en ze deed haar capuchon af, waardoor haar adembenemende schoonheid zichtbaar werd. Haar zilverwitte haar viel in golven om haar heen, en toen ze haar hoofd optilde, sloeg mijn hart een slag over.
Ze was betoverend, ontnam me de adem en wakkerde de wilde geest van mijn innerlijke wolf aan. Was dit überhaupt mogelijk?
