Een Liefde Die Hij Nooit Wilde Boek 1: Het Begin
Auteur
Rora Prinz
Lezers
213K
Hoofdstukken
31
Aurora gelooft dat haar leven vaststaat, ook al is haar hart het daar stilletjes niet mee eens. Ze is verloofd, beleefd en doet wat er van haar wordt verwacht, totdat een toevallige ontmoeting met Gio haar wereld uit balans brengt. Hij is brutaal, scherpzinnig en veel te direct in het uitspreken van de dingen die zij liever vermijdt. Hun klik is onmiddellijk, gevaarlijk en onmogelijk te negeren.
Terwijl gestolen momenten de grenzen tussen plicht en verlangen doen vervagen, begint Aurora in te zien hoeveel van zichzelf ze heeft ingehouden. Gevangen tussen wie ze hoort te zijn en wie ze is wanneer ze bij hem is, ontdekt ze dat de liefde een manier heeft om barsten te vinden waarvan ze niet wist dat ze er waren.
Hoofdstuk 1
AURORA
„Aurora!“ Ik kom tot stilstand, draai me om en zie de nieuwe jongen, Giovanni van de verhuurafdeling, naar me toe rennen om me in te halen. „Hé! Zou je me kunnen helpen met de afvalpers?“ vraagt hij, terwijl hij achter zich naar het magazijn wijst.
Ik kijk langs hem heen en probeer me in te houden, terwijl ik eigenlijk als een bezetene ja wil knikken. Maar hoe ziet het eruit als een verloofde meid zich gedraagt als een vrijgezelle tiener met een crush?
„Natuurlijk,“ antwoord ik rustig. „Wijs me de weg maar.“ Ik gebaar met de palm van mijn hand naar de ruimte achter hem. Hij glimlacht breeduit, waardoor zijn perfect verzorgde wenkbrauwen even fronsen en dan omhooggaan, voordat hij zich omdraait en terugloopt naar het magazijn.
De man is prachtig, met zijn achterovergekamde blonde haar en donkerbruine ogen. Terwijl ik achter hem aan loop, bekijk ik de tatoeages op beide armen en vraag ik me af of ze zijn hele lichaam bedekken.
„Ik krijg de ijzerdraad er niet doorheen om de baal te maken,“ zegt hij, terwijl hij de draad door de gaten in de bovenste hoek probeert te duwen. Ik grinnik even, omdat ik weet dat hij het uiteinde ervan op dit moment aan het verbuigen is.
„Wacht even,“ zeg ik, en ik pak de lange ijzeren staaf die speciaal voor dit soort momenten tegen de muur leunt.
„Je moet eerst al het karton weghalen dat in de weg zit,“ vertel ik hem, terwijl ik de ijzeren staaf optil, de punt in de opening steek en deze een paar keer heen en weer stoot, totdat ik voel dat de punt door de blokkade heen breekt en ik hem er weer helemaal uittrek.
„Probeer het nu nog eens,“ zeg ik, terwijl ik mijn nek uitrek om hem in zijn gezicht aan te kijken.
Hij moet wel 1 meter 90 zijn.
Hij glimlacht weer en laat zijn schattige kuiltjes en perfect rechte, spierwitte tanden zien, en duwt de draad deze keer helemaal door naar achteren. Nog steeds glimlachend draait hij zijn hoofd mijn kant op, voordat hij weer rechtop gaat staan in zijn volle lengte.
Door die sexy glimlach van hem maakt mijn maag een sprongetje. En dat is het moment waarop ik weet dat ik moet gaan. Zelfs als ik dat eigenlijk niet wil.
„Oké, ik denk dat je de rest wel zelf kunt afhandelen,“ zeg ik, terwijl ik de ijzeren staaf weer tegen de muur zet.
„Wacht, houd me gezelschap. Ik heb je hulp misschien nog een keer nodig,“ zegt hij, terwijl ik voel hoe zijn hand zich om de mijne sluit. Langzaam laat ik mijn blik van zijn hand op de mijne langs zijn arm omhoog glijden. Zodra mijn ogen de zijne ontmoeten, voel ik mijn vastberadenheid smelten en knik ik.
„Oké. Goed dan. Ik blijf wel voor het geval je meer hulp nodig hebt. Aangezien je het net al moeilijk had, is het niet ondenkbaar dat je nog meer hulp nodig hebt,“ zeg ik, terwijl ik mijn mondhoeken voel krullen als hij een kleur krijgt en verlegen naar de grond kijkt.
Met mijn vrije hand duw ik hem voor de grap terug naar de afvalpers. Hij doet langzaam een paar stappen naar achteren en blijft me aankijken, terwijl ik langs hem heen loop om tegen de muur te leunen, uit het zicht van de anderen.
„Ik ben hier nu een week en ik zie je bijna nooit. Mag je ons jongens van de verhuur niet?“ vraagt hij, waarna hij de staaf naar voren stoot en me aankijkt voor een antwoord, waarop ik mijn schouders ophaal.
„Ik woon hier praktisch en ben gewoon altijd overal bezig. Helaas heeft de verhuurafdeling mijn hulp nooit nodig.“
Hij knikt en duwt de tweede draad door een tweede opening.
„Ik meende te horen dat je verloofd bent? Geen ring?“ Hij knikt met zijn hoofd naar mijn linkerhand, en ik til mijn hand in een reflex op.
„Oh, dat ben ik ook, maar...“ Ik kijk overal behalve naar hem op zoek naar een antwoord. Ik kan hem moeilijk vertellen dat ik twijfel over de man met wie ik ga trouwen. „Ik draag hem hier bijna nooit. Ik ga nergens voorzichtig mee om en ben bang dat ik de steen verlies als ik hem ergens tegenaan stoot, dus laat ik hem gewoon thuis.“
In werkelijkheid heb ik hem in mijn zak gestopt, zodat John er niet achter komt dat ik hem niet draag.
Zijn onderlip steekt een beetje uit en hij knikt begrijpend.
„Vroeg jij naar mij?“ vraag ik plagend, en ik zie hoe hij opveert terwijl er een grijns op zijn gezicht verschijnt. Hij schudt zijn hoofd, maar kijkt me niet aan.
„Dat heb ik gedaan. Ik wilde weten of het knapste meisje van de winkel vrijgezel was,“ zegt hij bloedserieus, en hij kijkt me eindelijk weer aan. Mijn knieën beginnen te trillen onder het gewicht van zijn vurige blik en een warme blos verschijnt op mijn wangen.
Ik schud mijn hoofd om het leeg te maken en glimlach terug.
„Heel grappig. Alsof jij toch niet al een vriendin hebt.“ Hij schudt zijn hoofd om mijn aanname en stapt dichter naar me toe.
„Ik date niet. Ik doe niet aan liefde of relaties.“
Alsof er een grote emmer ijswater over mijn hoofd is leeggegooid, zakken mijn schouders zichtbaar in. Teleurstelling vult mijn borstkas, en ik kan moeilijk ademhalen, alsof er iemand op zit.
Ik weet dat ik verloofd ben en dat het me niets zou moeten uitmaken, maar om een of andere reden doet het dat wel. Ik denk dat het gewoon niet zo mocht zijn. Zelfs als ik niet verloofd was, ben ik een relatietype en is hij duidelijk een player. En toch ben ik er niet klaar voor om weg te lopen.
„Dat zeg je nu omdat je de juiste persoon nog niet hebt ontmoet,“ zeg ik, terwijl ik mijn hoofd kantel. Hij bootst mijn beweging na door zijn hoofd lichtjes te kantelen en te schudden, terwijl zijn blik naar mijn lippen glijdt.
„Ik heb de juiste persoon wel ontmoet, alleen niet voor dat alles.“ Zijn verleidelijke tong glijdt naar buiten en maakt zijn onderlip nat voordat hij deze tussen zijn tanden neemt. Mijn verraderlijke lichaam reageert buiten mijn wil om op zijn suggestieve actie, waardoor zijn blik nog verder naar beneden glijdt. Hij grijnst omdat hij ervan geniet hoe mijn dijen zich voor hem aanspannen.
Wanneer zijn ogen weer naar de mijne schieten, weet ik dat het de hoogste tijd is om hier weg te wezen. Zodra ik de controle over mezelf weer terug heb, schraap ik mijn keel en rol ik mijn schouders los.
„Nou, nieuwe jongen, het is voor mij tijd om ermee te stoppen en naar huis te gaan. Fijne avond.“ Ik loop snel langs hem heen om weg te komen voordat hij me weer kan tegenhouden.
Mijn hart klopt in mijn keel als ik zijn voetstappen achter me hoor.
„Hé! Ik wilde je niet beledigen. Wacht!“
