Bully
Auteur
Emily Dash
Lezers
16,5K
Hoofdstukken
41
Evie doet haar best om onopvallend te blijven, in de hoop dat de schijnwerpers van de school—en Noahs scherpe tong—nooit te lang op haar gericht zullen zijn. Maar één moment van medeleven trekt haar rechtstreeks Noahs wereld in, breekt het masker waarachter hij zich verschuilt en legt de pijnlijke plekken bloot die geen van beiden ooit laat zien. Een beladen ontmoeting leidt tot een kus die nooit had mogen gebeuren, en plotseling passen de rollen die ze jarenlang hebben aangenomen niet meer. Terwijl geruchten zich verspreiden en loyaliteiten wankelen, probeert Evie vast te houden aan haar rustige leven, terwijl ze een kant van Noah ontdekt die haar ontwapent. Noah vecht tegen de druk om de persoon te blijven die iedereen verwacht. Hun breekbare band dwingt hen de waarheid, schaamte en het verlangen om eindelijk gezien te worden onder ogen te zien.
De weg naar de hel
EVIE
De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens.
Die gedachte bleef maar door het hoofd van Evelyn Hartwell spoken. Ze deinsde achteruit tegen de boekenkast en kromp in elkaar.
Ze kon niemand anders dan zichzelf de schuld geven van haar huidige situatie. Slechts twee uur geleden had ze de grootste fout van haar middelbareschooltijd gemaakt.
Evie had haar zwakke kant laten zien aan de ergst mogelijke persoon: Noah Dorchester.
Sinds haar eerste jaar op Walton Preparatory School hadden Noah en zijn vrienden er hun missie van gemaakt om haar leven zuur te maken. Niet alleen dat van haar, maar van elke leerling met een beurs die als een nerd of een geek werd gezien.
En ze was een nerd. Evie was op Walton aangenomen vanwege haar hoge IQ-test en uitstekende cijfers. Ze kwam uit een arm gezin dat net boven de armoedegrens leefde. Ze was op school erg veelbelovend.
Maar op dit moment zou Evie je waarschijnlijk vertellen dat ze zich niet erg slim voelde. Ze wist namelijk dat ze een fout had gemaakt op het moment dat ze het deed. Het moment waarop Evie besloot om Noah Dorchester te helpen.
Het was niets groots. Niet echt.
Hij kreeg flink op zijn kop van Mr. Logan, omdat hij zijn aantekeningen voor Engels van de vorige les niet bij zich had. Omdat Evie zo'n ijverige leerling was, had zij de hare gisteren in een tussenuur uitgetypt. En raad eens? Ze had er twee kopieën van... voor de zekerheid.
Dus liet ze de extra kopie op de grond vallen en schoof deze naar zijn tas. Daarna bukte ze voorzichtig om het op te pakken en legde het op zijn bureau. Ze mompelde erbij dat hij het vast had laten vallen.
De verbaasde blik op zijn gezicht had deze kleine list de moeite waard gemaakt... tot dit moment.
Totdat ze was gevlucht naar haar tweede tussenuur van de dag, om zich net als altijd te verstoppen tussen de kasten in de bibliotheek.
Totdat Noah haar in het achterste gedeelte in het nauw had gedreven, zonder enige ontsnappingsroute.
Nu leek het wel het domste wat ze had kunnen doen. Waarom had ze hem niet gewoon zijn verdiende loon laten krijgen? Wat had haar bezield om zich te bemoeien met iets wat haar helemaal niets aanging?
Haar stomme verliefdheid en haar stomme, veel te goede hart, dat was het.
Want ondanks alle vreselijke dingen die Noah en zijn vrienden haar door de jaren heen hadden aangedaan, vond Evie hem nog steeds de knapste jongen die ze ooit had gezien. En onder al die vijandigheid en dat stoere gedrag, hield ze vast aan het romantische idee dat hij eigenlijk een zachtaardige jongen was met een hart van goud.
„Dus hier verstop jij je altijd,“ mompelde hij. Zijn blik gleed lui over de boekenplanken. Evie kon haar ogen niet afhouden van zijn donkergroene ogen en roodbruine haar. Hij stak met kop en schouders boven haar uit.
Ze wist dat haar kleine postuur waarschijnlijk een van de redenen was waarom ze zo'n makkelijk doelwit was om gepest te worden. Ze werd al haar hele leven omschreven als een muurbloempje. Saai bruin haar, saaie bruine ogen en een bleke huid waarop elk blauw plekje en vlekje te zien was. Evie vond zichzelf gewoontjes, niet lelijk.
En daar kon ze goed mee leven. Ze wilde niet opvallen. Als het even kon, zou ze gewoon opgaan in de achtergrond en de wereld om haar heen laten doordraaien.
Haar boeken waren haar hele wereld. Ze leefde mee met de personages op die geliefde pagina's. Ze droomde over verzonnen helden en voelde mee met onbegrepen heldinnen. In haar fantasie kon ze ontsnappen en alles zijn wat ze maar wilde.
Maar op dit moment was er geen ontsnapping mogelijk. Niet hieraan. Evie was erin geslaagd om het achterste deel van de bibliotheek al bijna vier jaar als haar schuilplaats te behouden. Nu zat ze in haar laatste jaar en was ze zo dicht bij haar vertrek van Walton. Maar haar enige plekje om te ontsnappen aan het gepest was nu ontdekt.
Ze waren echter niet helemaal alleen. Als ze langs hem kon glippen, hoefde ze maar langs acht of negen rijen boekenkasten te rennen. Dan zou ze in het hoofdgedeelte van de bibliotheek zijn, met de studietafels en de ronde balie van de bibliothecaris. Maar hier achterin, waar alle oude encyclopedieën en zelden gelezen boeken stonden, kon ze net zo goed op Antarctica zijn.
Het was hier eng stil. Het tapijt en de overvolle boekenkasten slokten het geluid op voordat het zich kon verspreiden.
Noah deed nog een stap in haar richting en dreef haar in het nauw tegen de kale bakstenen muur. Ze zou nooit langs hem komen, dacht ze. Hij was te groot. En te snel. Hij speelde lacrosse en waterpolo, en werd vaak in beide sporten uitgeroepen tot beste speler. Noah was groot en opvallend, en hij zou later een erg knappe man worden. Voeg daar nog aan toe dat zijn familie steenrijk was, en hij was de perfecte partij.
Evie gaf daar allemaal niets om. Op dit moment maakte ze zich er alleen maar druk om dat ze vastzat als een konijn in een val. En de grote boze wolf stond op het punt om haar huisje omver te blazen.
Ugh, ze was zo in de war dat ze haar spreekwoorden niet eens meer goed kon gebruiken.
„Dus, ik had mijn aantekeningen laten vallen, hè?“
Ze onderdrukte de neiging om in elkaar te krimpen toen hij grijnsde. Evie haatte die grijns. Het was lelijk en gemeen. Meestal was het de aankondiging van iets stoms en gemeens dat hij haar ging aandoen.
„Ik... ik probeerde alleen maar te helpen.“
Noahs rechterwenkbrauw ging omhoog voordat hij nog een stap dichterbij kwam. Hij had zijn handen losjes in zijn zakken gestoken en zijn roodgeruite stropdas hing losjes om zijn kraag.
„Oh, dat deed je zeker. Ik vond het geweldig hoe kwaad Mr. Logan werd, toen hij besefte dat hij me zonder reden zat af te zeiken. Dus daar ben ik je dankbaar voor. Maar ik probeer erachter te komen waarom je het deed.“
Een deel van zijn overhemd hing uit zijn broek. Evie staarde naar de puntige stof tegen zijn bovenbeen terwijl hij dichterbij kwam. Elk moment kon hij nu tegen haar neus of haar oor tikken. Hij zou hard in haar zij prikken en ze zou het uitschreeuwen. Elk moment kon er iets ergs gebeuren, waardoor ze spijt zou krijgen dat ze bestond.
„Evie?“
Ze schudde haar hoofd. De tranen welden op in haar ogen terwijl ze haar schouders liet hangen.
„Hé... ben je... ben je aan het huilen?“
Evie schudde van nee, maar daardoor kwamen de tranen juist los. Ze rolden als op hol geslagen treinen over haar wangen.
„Shit. Niet huilen. Ik... Ik ben niet... Ik bedoel, ik wilde niet... Fuck.“
Hij overbrugde snel de afstand en bracht zijn hand naar haar gezicht. Evie deinsde achteruit en haar achterhoofd klapte hard tegen de stenen muur. Ze probeerde de pijn die hij haar ging aandoen te ontwijken.
„Jezus! Gaat het?“
Zijn grote hand gleed naar haar achterhoofd om haar weg te houden van de ruwe muur. Noah stond nu zo dichtbij. Zijn lichaam ontnam haar het hele zicht. Ze kromp in elkaar en kneep haar ogen stevig dicht.
„Doe me alsjeblieft geen pijn,“ fluisterde ze.
„Godverdomme, Evie,“ mompelde hij. „Ik ga je verdomme geen pijn doen. Ik probeer je te bedanken.“
Ze weigerde haar ogen open te doen. Het was toch allemaal maar een afleidingsmanoeuvre. Hoe vaak had ze niet zoiets onschuldigs gehoord en had ze er achteraf spijt van gekregen?
„In godsnaam, wil je je ogen opendoen? Jezus Christus, ik heb je nog nooit fucking pijn gedaan, toch?“
Evie brak haar hoofd om zich elke keer te herinneren dat Noah haar fysiek had lastiggevallen.
„Je gooide vorig jaar tijdens de gymles een basketbal naar me. Ik had twee weken lang een blauwe plek op mijn been,“ zei ze zachtjes. „En in het eerste jaar duwde je me in de gang bij het biologielokaal tegen de deurstopper. Mijn arm heeft nog lang pijn gedaan. Twee weken geleden lieten jij en Eric een stapel boeken op mijn bureau vallen. Mijn handen lagen eronder.“
Ze deed één oog open om naar hem te kijken. Hij zag er... bleek uit.
„Fuck. Ik...“
Ze opende haar beide ogen en keek naar hem op. Ze had hem nog nooit van zo dichtbij gezien. Er zaten gouden spikkels in zijn ogen. Hij had de aanzet van een lichte baard. Evie kon zien dat hij zich schoor, maar het was nog niet zo donker.
Noah hield zijn hand op haar achterhoofd en ging met de andere hand door zijn haar.
„Het spijt me,“ zei hij. „Ik weet dat dat geen reet voorstelt. Ik... Dat was echt ontzettend klootzakkerig van me en ik... Waarom zou je me in vredesnaam helpen nadat ik me zo rot tegen je heb gedragen?“
„Je vloekt wel heel erg veel,“ flapte ze eruit.
Hij fronste zijn wenkbrauwen en staarde haar aan alsof ze van een andere planeet kwam. „Ja, dat klopt wel, denk ik. Dus je hebt me geholpen omdat ik veel scheld?“
„Nou, nee... Ik... Mr. Logan doet soms gewoon heel gemeen tegen je. Dat vind ik niet kunnen, dus wilde ik je helpen.“
Het leek wel alsof Mr. Logan een persoonlijke vete had tegen Noah. Hij was onbeleefd tegen veel leerlingen, op een sarcastische en betweterige manier. Maar tegen Noah straalde hij gewoon haat uit. Dat zat haar al dwars sinds het tweede jaar, toen ze voor het eerst Engels van hem had. Nu, in haar laatste jaar, volgde ze Engels op een extra hoog niveau. En Noah ook, wat betekende dat hij er goed in moest zijn.
Noah staarde haar aan. Zijn lippen stonden iets van elkaar en er verscheen een lichte roze blos op zijn wangen. Zijn ogen gleden over haar gezicht. Ze zag iets veranderen in zijn blik... een onbekende emotie nam de overhand. Haar bloed stroomde als stroop door haar aderen en ze voelde een grote paniek in zich opkomen.
Alle aandacht van populaire leerlingen zoals Noah was slecht. Evie had het tot haar levensmissie gemaakt om niet op te vallen. En op dit moment was ze hopeloos in die missie aan het falen. Echt hopeloos.
Hij stapte nog dichterbij, waardoor zijn borstkas de hare raakte. Zijn hand gleed uit zijn haar omlaag naar haar middel. Hij pakte het haar op haar achterhoofd vast en trok er zachtjes aan, waardoor hij haar dwong om haar hoofd naar achteren te buigen.
Toen gebeurde het vreemdste van allemaal.
Noah Dorchester, een van de populairste jongens op school en een van de ergste pesters die ze ooit had gekend... kuste haar.
