Roses & Kings Serie Boek 1: Poison Rose
Auteur
Lezers
558K
Hoofdstukken
58
Hoofdstuk 1
REYNA
De stilte en rust van de nacht waren altijd welkome vrienden. Het was het enige moment waarop ik stiekem naar buiten kon glippen en helemaal vrij kon zijn.
Ik liep stil door de gang. Het leek erop dat ik zo'n gewoontedier was geworden dat zelfs de bewakers geen moeite meer hadden met mijn nachtelijke uitstapjes. Ik waardeerde het dat ze me nooit verraden hadden.
Ik sloeg net de hoek om bij de kamer van mijn moeder, verzonken in mijn gedachten, toen ik het voor het eerst hoorde. Een laag gekreun — bijna een gegrom — deed me opschrikken.
Ik greep de sjaal die ik had meegenomen tegen de nachtelijke kou en sloeg hem strak om mijn lichaam terwijl ik aarzelend naar de sierlijke dubbele deuren van Cassandra's kamer liep.
Ik fronste terwijl ik om me heen keek in de lege gangen. Er was geen enkele bewaker te bekennen. Vreemd. Dat was nog nooit eerder gebeurd.
Ik kwam net terug uit de bibliotheek, waar ik het geschiedenisboek over de uitbraak voor de zoveelste keer had herlezen. Ik had gehoopt dat het dikke boek me in slaap zou sussen.
Dat deed het niet.
Ik was nog net zo klaarwakker als toen ik uren geleden de bibliotheek in was geslopen — waarmee het hele doel van mijn bezoek teniet was gedaan.
Het geluid klonk opnieuw, alleen was het niet zomaar gekreun of gegrom; er was een vrouwelijk gejammer bij, laag en langgerekt. Ik beet hard op mijn lip en kwam dichterbij, terwijl ik nadacht over wat ik moest doen.
Ik kon wegrennen en de bewakers roepen om te komen kijken wie er in de kamer was. Of ik kon het risico nemen en zelf gaan kijken; ik was goed getraind.
Ik was al vijf jaar aan het trainen en bereidde me voor op de dag dat ik eindelijk zou toetreden tot de Rozenzusterschap om mijn koninkrijk te beschermen. Als ik geluk had, zou ik misschien op een dag naar de buitenwereld mogen gaan voor voorraden, zoals zij soms deden.
Dus ik wist dat ik een vijand of twee kon tegenhouden totdat de bewakers er waren. Eén ding wist ik zeker: degene die in de kamer was, was niet Cassandra.
Mijn moeder ging nooit voor middernacht naar haar kamer, soms zelfs pas bij zonsopgang. Ik wist dat dat met haar taak als koningin van dit koninkrijk te maken had.
Ze was altijd druk met werk, op zoek naar manieren om haar burgers te besturen en te beschermen. Daarom geloofde ik niet dat zij het was in die kamer.
De bewakers hoorden hier te staan; wat kon er zo belangrijk zijn geweest dat ze hun post hadden verlaten? Ik kon proberen ze te roepen, maar dan zou degene die binnen was ontsnappen.
Of ik kon wachten tot ze terugkwamen zodat we samen konden gaan kijken, maar dat zou laf zijn. En ik was niet laf.
Het gekreun en gejammer deed me denken aan een gewond dier of aan iemand die pijn had. De geluiden werden steeds luider, vergezeld door een vreemd kletsend geluid. Ik vroeg me af of het mogelijk was dat ze de pest hadden.
De pest die de mensheid en de wereld had vernietigd, had bijna alle mannen uitgeroeid en de buitenwereld veranderd in een gevaarlijk gebied, een besmettingszone.
Toen het geluid opnieuw klonk, had ik mijn besluit al genomen. Ik zou eerst gaan kijken wie er binnen was of wat er aan de hand was voordat ik alarm sloeg en de bewakers riep. Misschien had de persoon binnen eerder een dokter nodig dan bewakers.
Als het de blauwe-nevel-pest was, moesten ze in quarantaine worden geplaatst voordat het zich verspreidde. En voor het geval ik het mis had en het een minder gevaarlijke situatie was van het criminele soort.
Ik stopte en trok stilletjes mijn dolk uit de schede van de meshouder die om mijn linkerdij was gebonden. Ik draaide aan de deurknop en opende de deur geruisloos.
Ik was licht op mijn voeten terwijl ik stilletjes door de weelderige, grote kamer liep die meer op een troonzaal leek dan op een zitkamer. Toen ik eindelijk bij de slaapkamer kwam, waren de geluiden luider.
Voorzichtig knielde ik neer, mijn hart bonzend in mijn borst. Ik kneep een oog dicht en gluurde door het sleutelgat de kamer in.
Er bewoog iets op Cassandra's enorme bed, maar ik kon niet veel zien. Er was geen manier om te weten wie of wat het was zonder de kamer in te stormen en mezelf te verraden.
De lichamen lagen onder de lakens, draaiend, grommend en kreunend. Ik voelde mijn hartslag toenemen. Mijn rechterhandpalm was plotseling zo zweterig dat het zilveren handvat van de dolk een beetje glibberig werd.
Wie er ook binnen was, moest pijn hebben. Ik concludeerde dat ze dringend hulp nodig hadden; het gejammer en gekreun dat ik hoorde bevestigde die gedachte.
Een deel van mij was bang dat de mensen binnen het blauwe-nevel-virus hadden opgelopen en me zouden aanvallen als ik plotseling naar binnen stormde zonder versterking. Een deel van mij wilde teruggaan en de bewakers roepen.
Maar ik wilde mezelf niet voor schut zetten zonder concreet bewijs van wat er werkelijk aan de hand was. Ik gaf het boek dat ik net had uitgelezen de schuld van mijn overactieve fantasie.
De geluiden klonken opnieuw, en ik bleef erbij dat het pijngeluiden waren die ik had gehoord.
„Wat doe je hier in godsnaam?“
Ik liet een geschrokken gilletje ontsnappen en draaide me scherp om. Ik siste naar mijn nieuwsgierige nana, die me ongemerkt was genaderd en me nu achterdochtig aanstaarde. Ik wist zeker dat het er niet best uitzag, zoals ik daar door het sleutelgat van mijn moeders slaapkamer gluurde. Maar ik had dit niet gepland.
„Waarom ben je hier, Reyna? Het is middernacht. En wat doe je, glurend naar de kamer van je moeder? Hoe zou je jezelf verklaren als ze je betrapt?“ fluisterde mijn nana woedend.
Ik beet op mijn lippen, mijn gezicht nog steeds bezorgd van wat ik net had gezien en gehoord. „Ik kon niet slapen, Nana, dus besloot ik mijn benen even te strekken. Ik wist dat mijn moeder niet op haar kamer was, maar net hoorde ik stemmen in haar kamer. Kom kijken, er liggen mensen in haar bed. Ik hoor pijnlijk gekreun en gegrom van twee verschillende stemmen,“ fluisterde ik terug.
Mijn nana keek twijfelend, maar ze liet zich met een zucht op haar knieën zakken en deed wat ik een paar minuten eerder had gedaan. Ze kneep een oog dicht bij het sleutelgat, precies op het moment dat we de kreun- en gromgeluiden opnieuw hoorden.
Nana Maria hapte naar adem toen ze de kronkelende lichamen zag. „Reyna! We moeten hier onmiddellijk weg,“ zei ze gehaast.
Haar gezicht was rood geworden, waardoor ik me afvroeg of ze wist wat er achter die deur gaande was. Of wat voor kwaal het was die hen zo deed schreeuwen.
„Wat is het? Weet jij waarom ze zo kreunen?“
Nana Maria opende en sloot haar mond als een vis op het droge, alsof ze niet wist wat ze moest zeggen.
„O mijn God, Nana. Is het zo erg? Wat moeten we doen? De mensen daarbinnen moeten verschrikkelijke pijn hebben. Je hebt ze toch gezien, Nana? Wat als ze doodgaan? We moeten dokter Elizabeth halen. Ze moet hierheen komen.“
Nana keek verward, net als die keer dat ik mijn menstruatie kreeg en ze niet wist hoe ze me moest uitleggen wat er met me gebeurde.
„Waarom Elizabeth?“ vroeg Nana Maria verbaasd.
Ik rolde met mijn ogen naar haar. Echt, soms kon mijn nana zo traag van begrip zijn.
„Nou, omdat ze arts is. En je hebt het zelf gehoord — wie er ook in Cassandra's kamer is, die persoon is heel erg ziek, misschien zelfs stervende. We zouden hun leven redden,“ fluisterde ik ongeduldig.
Het gezicht van mijn nana stond verscheurd tussen iets als verdriet en amusement.
Ik wist niet wat ik had gezegd dat zo grappig was. Ze raakte mijn wang aan.
„Oh, Reyna, lief kind. Ik weet echt niet wat ik met je aan moet,“ antwoordde ze geamuseerd.
„Maar het verbaast me ook niet dat je niet weet wat er werkelijk aan de hand is. Je bent je hele leven afgeschermd van dat onderwerp.“
Ik luisterde maar half, want ik was alweer aan het gluren.
Het was op dat moment dat een van de kronkelende figuren onder de lakens tevoorschijn kwam.
Ik hapte naar adem, mijn blauwgrijze ogen puilden bijna uit hun kassen toen ik zag dat het mijn moeder was.
Haar gezicht was rood en bezweet, en ze bewoog haar onderlichaam in cirkels.
Wat is ze in hemelsnaam aan het doen?
Ik kneep mijn ogen nog meer samen en probeerde vanaf hier te zien wat er mis met haar was.
Maar ik kon niet veel zien; de deur had het zicht op Cassandra's lichaam geblokkeerd. Ik kon alleen haar gezicht en schouders zien, en het zweet dat over haar gezicht liep.
Bezorgd draaide ik me snel om naar mijn nana.
„Hou op met praten, Nana. We hebben geen tijd om te kibbelen; we moeten de dokter roepen. Het is mijn moeder; ze is echt ziek. Ze is helemaal rood en zweet enorm in dit koude weer. Het moet koorts zijn.“
De wangen van Nana Maria werden vuurrood.
„Een zieke vrouw zou niet zo vastberaden op het lid van een man rijden zoals de koningin nu doet,“ mompelde ze.
„Wat? Wat zei je?“ vroeg ik fronsend.
Nana schraapte haar keel, haar ogen groot.
„Niets, helemaal niets,“ zei ze.
Ik kon zweren dat ze iets had gezegd — iets over een man, rijden en vastberadenheid. Mijn wenkbrauwen fronsten.
Maar waarom had Nana het over een man? Mannen kwamen hier helemaal niet. In al mijn negentien jaar had ik er slechts één gezien.
Haar handen die mijn schouders grepen, brachten me terug naar waar het om ging.
„Luister naar me, Reyna. Je moeder is niet ziek. En als je me ook maar een beetje vertrouwt, ga je met me mee voordat we hier betrapt worden en zwaar gestraft worden omdat we spioneren terwijl we niet eens in de buurt van deze kamer horen te zijn.“
Nana Maria richtte zich op en trok me overeind.
Ik was verscheurd tussen haar vertrouwen en vertrouwen op alles wat ik had gezien en gehoord. Ik vertrouwde mijn nana meer dan wie ook, maar wat als mijn moeder echt ziek was? Hoe kon ik haar dan zomaar achterlaten?
Aan de andere kant, wat als Nana gelijk had?
Dan zouden we allebei zwaar gestraft worden. Mijn nana was een stevig gebouwde oudere vrouw. Ze zou de straf die Cassandra ons zou geven als we betrapt werden, niet aankunnen.
Omdat ik mijn nana geen pijn wilde bezorgen, liep ik met tegenzin met haar de zitkamer uit.
En op dat moment hoorden we plotseling een luide, hoge schreeuw.
Het was onmiskenbaar die van Cassandra. Ik bleef staan en wilde terug om naar haar te gaan kijken.
Maar mijn nana greep me stevig vast en trok me met zich mee naar buiten.
Het gezicht van mijn nana was heel rood, haar ogen wijd open. Als ik het niet beter wist, zou ik gedacht hebben dat ze zich schaamde.
Maar er was toch geen reden om je te schamen? Of wel?
Ze liet me pas los toen we in mijn kamer waren.
Ik was boos, een beetje gefrustreerd en erg in de war. Mijn lichaam trilde en mijn ogen waren vochtig.
Hoewel Cassandra geen liefhebbende moeder was, hield ik toch van haar zoals elke dochter van haar moeder houdt.
Er schoot een nieuw idee door mijn hoofd. Ik liep naar de deur, maar Nana Maria was er eerder dan ik en blokkeerde de doorgang.
„Nana, wat doe je? Waarom laat je me de dokter niet roepen? Hoorde je die schreeuw niet? Moeder heeft duidelijk pijn.“
Nana slaakte een ongeduldige zucht. „Soms geef ik mezelf echt de schuld dat ik je bepaalde dingen niet heb geleerd, Reyna. Maar als ik dat had gedaan, zou ik hier niet meer zijn — de koningin zou me zeker laten onthoofden wegens het overtreden van de wet.“
„Welke wet? Waar heb je het over? Je doet raar, weet je dat.“
„Dat weet ik, maar je moeder is in orde, Reyna. Dat zul je zien,“ antwoordde ze, terwijl ze de kussens op mijn bed opschudde.
„Maar wat als ze stervende is? We moeten iets doen,“ zei ik, nog steeds twijfelend. Ik was er niet helemaal gerust op dat het goed ging met Cassandra.
Nana Maria grinnikte, maar hield zich in toen ik naar haar keek.
„Weet je, Reyna, ik zou nooit tegen je liegen als ik echt dacht dat je moeder stervende was. En dat is ze niet. Vertrouw me hierin en ga slapen. Ik zweer je, het gaat meer dan goed met haar. Vertrouw me.“
Ik beet op mijn lip en staarde haar aan. Toen knikte ik.
„Oké.“
Hoewel ik mijn nana geloofde, lag ik nog lang in de nacht te woelen en te draaien.
Ik maakte me zorgen over de gezondheid van mijn moeder en vroeg me af of Nana gelijk had. Was ze echt in orde? Tot ik uiteindelijk bezweek onder de lokroep van de slaap.
