Schuilplaatsen
Auteur
Jessica Morel
Lezers
19.7K
Hoofdstukken
41
Honey Reynolds heeft een groot deel van haar leven geloofd dat familie iets is wat je verliest. Met alleen haar tweelingbroer Bas aan haar zijde, verhuist ze naar Boston voor een frisse start en vindt ze haar droombaan bij een van de meest prestigieuze architectenbureaus van de stad. Het laatste wat ze verwacht, is Cameron Cunningham—haar briljante, frustrerende CEO, wiens controledrang botst met haar fel onafhankelijke karakter.
Maar wanneer lang begraven geheimen naar boven komen, ontdekt Honey dat haar verleden niet is wat ze dacht. Terwijl het gevaar dichterbij komt en de waarheid over haar familie zich ontvouwt, moet ze beslissen of ze blijft vluchten… of de mensen vertrouwt die nooit zijn gestopt met zoeken naar haar.
Hoofdstuk 1: De tweeëndertigste verdieping
HONEY
„Genevieve Reynolds?“ riep de receptioniste.
Ik liep naar de balie. Ik hield mijn handtas veel te stevig vast. Het leer kraakte zachtjes onder mijn vingers. Dat gaf me een beetje houvast in de werkelijkheid. Al het andere op dit moment voelde alsof het zomaar kon verdwijnen.
„Ja, dat ben ik.“ Ik dwong mezelf om te glimlachen. Het was de glimlach die ik vaak had geoefend in de spiegel en tijdens sollicitaties. Netjes. Vriendelijk. Veilig. „Hoewel de meeste mensen me Honey noemen.“
De blonde receptioniste knipperde één keer met haar ogen. Ze moest duidelijk even nadenken over mijn bijnaam. Daarna glimlachte ze terug. Haar gezichtsuitdrukking veranderde niet veel. Toch zag ik een sprankje nieuwsgierigheid in haar ogen. Dat was ik wel gewend. Mensen reageerden er altijd op. Honey. Te zacht. Te lief. Te veel.
„Leuk je te ontmoeten, Honey. Ik ben Brooke.“ Ze typte iets in op haar toetsenbord. Haar lange nepnagels tikten hard op de toetsen. Het geluid klonk luid in de stille hal. Elke tik klonk als het aftellen van een klok. „Je mag meteen doorlopen naar de tweeëndertigste verdieping.“
De tweeëndertigste verdieping. Dat klonk... belangrijk. Te belangrijk.
„Zit meneer Matthews op mij te wachten?“ vroeg ik. Ik probeerde mijn stem rustig te houden.
Mijn gesprek met Bruce Matthews was de enige reden dat ik vannacht een beetje had geslapen. Hij leek rustig. Betrouwbaar. Het soort baas dat nieuwe werknemers geen onmogelijke taken gaf om te kijken of ze het wel redden. Het soort mens dat dingen goed uitlegde. Iemand die je de tijd gaf. Iemand die geen perfectie verwachtte op je eerste dag.
Brookes gezichtsuitdrukking veranderde een heel klein beetje. „Bruce Matthews werkt hier niet meer.“
Ik schrok zo erg dat ik het in mijn maag voelde. Het voelde alsof ik een traptrede had gemist. „Wacht, wat?“
„Ik raad je aan om op te schieten,“ zei ze vlot. Ze deed alsof ze me niet zojuist enorm had laten schrikken. „Je moet hem niet laten wachten.“
Hem? Ik slikte moeizaam. Mijn keel was ineens droog. Geweldig. Mijn eerste dag en ik ben nu al in de war. Een fantastisch begin, Honey.
Ik draaide me om naar de liften, voordat ze de paniek op mijn gezicht kon zien. Mijn hakken tikten te hard op de glanzende vloer. Het verraadde dat ik niet zo zelfverzekerd was als ik wilde lijken.
Dit was prima. Helemaal prima. Een nieuwe stad. Een nieuwe baan. Een nieuw leven. Geen vreemdgaande ex-vriend. Geen herinneringen aan ziekenhuizen en begrafenissen. Geen nachtelijke telefoontjes die eindigden in stilte. Alleen Boston. Alleen werk. Gewoon vooruitkijken.
De deuren van de lift gingen open met een zachte ping. Ik stapte in mijn eentje naar binnen. De spiegelwanden lieten een versie van mezelf zien die er veel rustiger uitzag dan ik me voelde. Een zwarte kokerrok. Een witte blouse. Mijn haar was mooi gekruld, maar niet te overdreven. Professioneel. Bekwaam. Als iemand die het verdiende om hier te zijn.
De tweeëndertigste verdieping. De getallen gingen sneller omhoog dan mijn hartslag. Tien... zestien... vierentwintig... Je kunt dit. Je bent afgestudeerd. Je hebt de baan gekregen. Je bent naar de andere kant van het land verhuisd. Je kunt één ongemakkelijke eerste dag wel overleven. Je kunt alles overleven.
De lift gaf weer een geluidje. Tweeëndertig. De deuren schoven open. Ineens voelde het alsof ik in een andere wereld was gestapt.
De brede gang zag er glanzend uit. Aan beide kanten waren glazen wanden. Achter gesloten deuren hoorde ik zachte, rustige stemmen. Telefoons rinkelden kort en zakelijk. Schoenen tikten in een ritme op de marmeren vloer. Elk geluid was precies en doelbewust. Professioneel. Serieus. Indrukwekkend. Maar ook herkenbaar.
Ik had jarenlang gestudeerd op dit soort ruimtes. Ik wist alles over indelingen, looproutes en zichtbaarheid. Ik wist hoe gebouwen het gedrag van mensen beïnvloeden. Zelfs nu analyseerde mijn brein de gang helemaal vanzelf. Glazen wanden voor openheid. Weinig versiering om efficiënt te zijn. Natuurlijk licht, expres zo geplaatst dat je de juiste kant op werd getrokken. Slim ontwerp. Heel slim ontwerp.
Dat betekende dat de persoon die dit bedrijf leidde, erg slim was. Ineens vond ik dat het allerbelangrijkste. Ik trok mijn zwarte kokerrok recht en duwde mijn schouders naar achteren. Je hoort hier thuis. Zelfs als je hoge hakken je daar vooral van moesten overtuigen.
Aan het einde van de gang zag ik een glazen vergaderruimte. Binnen zaten ongeveer twintig mensen rond een lange tafel. Ze wachtten. Mijn hart ging sneller kloppen. Wachten ze... op mij? Nee. Dat was onmogelijk.
Voordat ik verder kon twijfelen, ging de deur open. Er stapte een man naar buiten. Lang. Brede schouders. Donker haar. Het zat een beetje rommelig, maar wel op een bewuste manier. Alsof hij zijn best had gedaan om het er moeiteloos uit te laten zien. En zijn ogen waren groen. Scherp. Ze keken recht naar mij.
Mijn adem stokte. Het was geen angst. Niet helemaal. Het was iets sterkers. Iets onverwachts. Een soort besef. Het leek alsof mijn lichaam hem eerder herkende dan mijn hersenen. Hij glimlachte niet. Hij keek niet vriendelijk. Hij bekeek me alsof hij iets kostbaars beoordeelde... of iets gevaarlijks. Mijn hart sloeg een slag over. Oh. Dat was nieuw.
„Mevrouw Reynolds?“ vroeg hij. Zijn stem was laag. Beheerst. Zelfverzekerd. Te zelfverzekerd.
„Ja,“ wist ik uit te brengen. Mijn stem klonk zachter dan ik wilde.
Van dichtbij was hij nog indrukwekkender. Niet alleen door zijn lengte, maar door zijn houding. Stil. Precies. Het leek alsof hij over elke beweging al had nagedacht voordat hij hem maakte. Voordat ik nog iets kon zeggen, pakte hij mijn pols vast. Stevig. Warm. Verrassend. Ik voelde meteen een felle hitte door mijn arm schieten, precies waar zijn vingers me aanraakten. Oh wauw.
„Hé, wacht even,“ flapte ik eruit.
Maar hij trok me al met zich mee. Recht de glazen vergaderruimte in. Twintig hoofden draaiden tegelijkertijd onze kant op. Twintig vreemden. Iedereen staarde me aan. Het bloed suisde in mijn oren.
„Het spijt me,“ fluisterde ik. Ik probeerde me los te trekken. „Ik denk dat er een foutje is gemaakt.“
Hij liet me iets losser vast. Hij liet me niet helemaal gaan, maar veranderde zijn greep. Hij hield me niet meer tegen. Hij stuurde me alleen nog maar. Die kleine verandering zorgde ervoor dat ik makkelijker kon ademen. Al scheelde het maar weinig.
„Iedereen,“ zei de man. Zijn stem klonk helder door de kamer. Het werd onmiddellijk stil. Hij klonk niet luid, maar had wel veel natuurlijk overwicht. Mensen luisterden naar hem. Mijn maag draaide zich om. Wat gebeurt er? Hij zette me aan het hoofd van de tafel neer. Alsof ik daar thuishoorde. Alsof dit de bedoeling was.
„Iedereen,“ herhaalde hij rustig. „Dit is Genevieve Reynolds.“ Hij viel even stil. Alle ogen waren op mij gericht. „Jullie nieuwe baas,“ maakte hij zijn zin af.
De kamer leek te draaien. Baas? Nee. Nee, dat was onmogelijk. Ik was er niet klaar voor. Ik had niet genoeg ervaring. Ik was niet...
Ik keek snel naar hem. Groene ogen. Hij keek naar mij. Niet alsof hij het grappig vond. Niet alsof ik er niet toe deed. Geconcentreerd. Alsof hij iets van me verwachtte. Alsof hij dacht dat ik dit wel aankon. Dat maakte het allemaal nog veel erger. Twintig paar ogen staarden me aan. Ze oordeelden. Ze wachtten. Ze verwachtten iets. Mijn hart bonkte hard tegen mijn ribben. Zeg iets. Zeg wat dan ook.
Ik deed mijn mond open. Er kwam geen geluid uit. De lucht voelde te dun. Te benauwd. Te zwaar. Alles om me heen werd wazig. Het laatste wat ik zag, was dat hij dichterbij kwam. Hij stak zijn hand naar me uit. En toen werd de wereld zwart.
