Sour Apples (Nederlands)
Auteur
Jeordie Draven
Lezers
997K
Hoofdstukken
45
Layla Potter, een plattelandsmeisje opgegroeid in Texas, wordt geplaagd door nachtmerries die lijken te wijzen op een verleden dat ze uit haar gedachten heeft verdrongen maar probeert herinnerd te worden. Lucas Foster, de ongelooflijk knappe maar chagrijnige buurman van haar ouders, heeft zijn eigen traumatische verleden om mee om te gaan. Layla is ervan overtuigd dat ze elkaar kunnen helpen, maar Lucas kan de gedachte niet verdragen haar te verliezen - net zoals hij alles heeft verloren waar hij ooit van hield. Kan Layla Lucas helpen een manier te vinden om te leven, niet alleen te overleven? En kan Lucas Layla helpen haar geheugen terug te krijgen? Misschien - als Lucas haar lang genoeg in leven kan houden om haar demonen onder ogen te zien.
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Klop, Klop.
"Je moet niet op zijn terrein komen," zei Gretchen terwijl ze haar pet omdraaide. "Er hangen overal bordjes met 'Verboden Toegang' en 'Niet Aanbellen'!"
Layla keek om zich heen. "Het is maar een foldertje. Wat kan er nou gebeuren?"
"Hij heeft vast een wapenarsenaal daarbinnen. Wil je soms neergeknald worden?" zei Gretchen. "En die bordjes laten zien dat hij met rust gelaten wil worden. Punt uit."
Layla likte haar lippen. "Maar zijn brievenbus staat op de veranda. Misschien kan ik 'm daar gewoon instoppen."
"Je gaat toch aanbellen, hè?" Gretchen grijnsde. "Om een glimp op te vangen van Lucas 'Bloedheet' Foster!"
Layla haalde haar schouders op. "Het ergste wat kan gebeuren is dat hij de deur voor m'n neus dichtsmijt."
"Of je overhoop schiet..." Gretchen perste haar lippen op elkaar. "Of je meesleurt naar zijn slaapkamer en je de sterren van de hemel vrijt!"
"Zorg jij dan maar voor m'n hond!" grapte Layla, terwijl ze haar hoofd in haar nek gooide. "En jij mag al m'n platen hebben!"
"Allemaal?"
"Ssst... Ga je mee?"
"Dacht het niet!" Gretchens zwarte vlechten pluisden op in de vochtige lucht. "Dit Texas meisje gaat vandaag niet het loodje leggen."
"Als er iets gebeurt, weet dan dat je m'n beste vriendin bent en ik van je hou!"
"Je weet dat-ie er zo goed uitziet," herinnerde Gretchen haar, alsof ze zichzelf probeerde over te halen om toch mee te gaan. "Lucas Foster mag dan een chagrijn zijn, maar poeh poeh. Ik zou die vent op zoveel manieren willen bespringen!"
"Ik weet heus wel hoe hij eruitziet." Layla glimlachte. "En voor een oudere vent is hij best lekker, maar dat is niet waarom we hier zijn."
"Hij is niet zó oud," zei Gretchen. "Misschien 40? Een leeftijdsverschil van 15 jaar stelt niks voor, meid. Kijk maar naar m'n ouders."
Layla kreeg plotseling pikante gedachten over Lucas Foster. Ze had al een vriend, maar dromen mag nog wel.
"Ja, hij is 39 of 40, maar ik weet het niet precies." Layla schudde haar hoofd. "Hou op! Je probeert me af te leiden. Ik ga erheen."
Ze draaide haar rode haar in een grote knot en probeerde haar vinger eruit te krijgen. "O nee."
Gretchen lachte. "Wacht even." Ze hielp haar vriendin zich los te maken en zwaaide dat ze kon gaan. "Het was leuk je gekend te hebben, schat!"
"Dramaqueen," mompelde Layla terwijl ze de straat overstak naar het voorhek van het grote huis met twee verdiepingen op de hoek.
Het was een mooi huis met een keurig verzorgde tuin. De oprit was behoorlijk lang en ze hoopte dat Lucas geen gevaarlijke waakhond had aangeschaft sinds hij die bordjes had opgehangen.
"Je kunt dit. Het is gewoon Lucas. Je kent hem een beetje. Je ouders wonen in de buurt. Hij is maar een man. Hij is gek. Hij is wild. Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?" Ze praatte in zichzelf, zwetend in de Texaanse hitte.
Lucas' huis was de laatste die ze vandaag zouden bezoeken.
Layla en Gretchen deelden folders uit en spraken met mensen die de lokale boeren wilden helpen hun bedrijven en boerderijen open te houden.
Lucas zou dat toch zeker ook willen. Hij zou niet willen dat al dit prachtige land vernietigd werd.
"Geen waakhond." Layla voelde zich opgelucht toen ze Lucas' truck en motor op de oprit zag staan.
Ook al had ze gezegd dat ze niet met hem zou praten, wat kon het kwaad? Het was maar een kort gesprekje tussen twee mensen, toch?
Ding dong! Klop, klop!
"Dit is prima. Alles is in orde." Layla hield de folder stevig vast, keek naar de brievenbus naast haar en toen om zich heen op de veranda. "Wat een mooie planten in potten."
"Wat moet je in godsnaam?!"
"Ahhh!" Layla liet de folders vallen en zag ze op de grond belanden terwijl de voordeur snel openging. Ze knielde neer en begon ze snel op te rapen.
"Ik ben... eh... ik ben Layla... Dat weet je... En ik deel deze folders uit om mensen te vertellen over het probleem van de lokale boeren, en er staat ook de tijd op voor een gemeenteraadsvergadering om... om de lokale boeren te helpen... en om..."
Ze verzamelde ze allemaal, stond toen op wankele benen op en keek in de ogen van Lucas Foster, bekend als gestoorde kerel.
Maar hij zag er verdomd goed uit.
Lang, sterk als een stier, tatoeages, een beetje gebruind van de zon, vuilblond haar en een lichte baard op zijn wangen en kin - en geen shirt aan.
Natuurlijk moest ze even snel naar zijn blote borst kijken, gespierd en bezweet. Even wenste Layla dat ze in zijn spijkerbroek zat.
"Geweldig, maar kun je niet lezen?" vroeg hij, wijzend naar zijn bordjes.
"N-nee...," stotterde Layla. Ze duwde het papier naar hem toe, maar hij bewoog niet. "M-mag ik dit in je brievenbus stoppen?"
Lucas zuchtte diep. Hij glimlachte niet en ze kon niet zien wat hij dacht. Ze was blij dat haar vriendin op haar wachtte. De politie zou tenminste weten waar ze haar lichaam moesten zoeken.
Lucas stapte de veranda op, vlak naast haar, want - natuurlijk - was ze te bang om te bewegen. Hij torende boven haar uit, zodat ze hoog moest opkijken om zijn gezicht te zien.
"Als je het in m'n brievenbus wilde stoppen, waarom klopte je dan aan?" vroeg hij, terwijl zijn groene ogen in haar donkerblauwe staarden.
Layla haalde haar schouders op. "We hebben met iedereen gepraat-"
"Iedereen verdomd geïrriteerd, bedoel je?"
Layla snoof. "Het is een belangrijk onderwerp. Ik dacht dat jij van alle mensen geen groot appartementencomplex tegenover je mooie ranch zou willen."
Waarom stond ze nog steeds op die veranda en waarom praatte ze nog steeds?
Lucas grijnsde, een scheve, gemene grijns, maar hij bewoog niet.
Ze voelde zijn hitte tegen de hare, kon de zweet die van hem afkwam bijna proeven. Achter hem door de open deur zag ze wat bokshandschoenen op de vloer liggen.
"Boks je?" vroeg ze hem.
"Ophoepelen." Zijn glimlach verdween toen hij het papier uit haar hand griste. "Nu."
En daarmee smeet hij de deur achter zich dicht.
Layla wist niet hoe ze weer bij de oprit was gekomen, maar ze was nog steeds erg opgewonden toen zij en Gretchen wegreden.
"En?"
"En wat? Ik heb een hartaanval," hijgde Layla.
"Hoe ziet hij eruit? Hoe ruikt hij? Hoe gedraagt hij zich?"
"Heet, heet, heet en erg chagrijnig." Layla giechelde, terwijl ze weer met haar haar speelde. "Maar hij nam de folder wel aan."
"Missie geslaagd!" Gretchen gaf haar een high five.
"Laten we een ijsje halen," stelde Layla voor.
"O, moet je afkoelen?" plaagde Gretchen.
"Zoiets ja."
***
Lucas gooide de folder in de prullenbak en ging zitten voor een lekker koud biertje.
"Fucking hippies," mopperde hij terwijl hij zijn bier dronk. "Wel een lekker kontje, trouwens."
Hij dacht aan Layla en hoe dapper ze was geweest om zo naar zijn voordeur te komen - niet dat het de slimste zet was, maar wel dapper.
Ze was knap, maar jong - misschien 24, 25. Niet te jong, maar niet van zijn leeftijd van 40.
Hij had al lang geen seks meer gehad en alleen al de gedachte aan haar deed zijn penis tintelen. Ze was erg mooi en rook zo fris, als nieuwe lakens gemengd met dure bloemgeuren.
Hij wist alles over de mensen die zijn land en dat van de lokale boeren in de omgeving probeerden af te pakken. Daar had hij geen jonge, hoogopgeleide, boomknuffelende hippie voor nodig om hem dat te vertellen.
Hij had haar vaak in zijn leven gezien, altijd vrolijk - lachend, in grote jurken en rokken, rondlopend op muziekfestivals waar hij hoofd beveiliging was, haar zien bloemen schilderen op de gezichten van kinderen, protesterend tegen oorlogen waarin hij had gevochten.
De verdomde brutaliteit.
Natuurlijk mochten sommige mensen hem niet. Ze kenden zijn verleden en hij had zijn hechte vrienden, maar niet veel in de buurt.
Zo vond hij het wel prima. Mensen hoefden zijn zaken niet te kennen, en ze hoefden geen medelijden met hem te blijven hebben. Daar kon hij niet tegen.
***
"Het was triest toen zijn vrouw overleed," zei Gretchen terwijl ze hun ijs aten.
"Ze hadden nooit kinderen, toch?" vroeg Layla haar.
"Niet dat ik weet. Ik zou zijn baby's wel willen hebben." Gretchen giechelde. "Ik wou dat ik nu wel naar zijn huis was gegaan."
"Ik kon hem bijna proeven, meid." Layla schudde haar hoofd, haar blauwe ogen werden groot. "Hij is eng."
"Je moet van die stoute jongens houden." Gretchen porde haar.
"Luister, ik weet dat ik niet erg avontuurlijk ben in mijn liefdesleven, maar Paul en ik doen het goed samen."
Gretchen trok haar neus op. Ze mocht Paul Gates niet erg, maar hij was Layla's vriend, en Layla was haar beste vriendin.
"Hij is een aardige jongen en we hebben veel gemeen," vertelde Layla haar opnieuw.
"Zoals wat? Jullie houden allebei van de planeet? Hij is zo... zo... Paul..."
Layla fronste. Ze was niet de beste in het beoordelen van slechte karakters, maar Gretchen wel. Hij was niet wat Layla echt wilde, maar het was wat ze had, dus was ze tevreden - precies wat Gretchen niet kon uitstaan.
"Je bent te comfortabel."
"Zou ik oncomfortabel moeten zijn?" lachte Layla.
"Je bent een vrije geest, maar je verlegt je grenzen niet. Laten we dit weekend uitgaan."
"Waarheen?" Ze keek naar het ondeugende glimlachje van haar vriendin. "O nee, ik ga niet met jou stappen."
"Ah, kom op!" smeekte Gretchen. "Alleen dit ene weekend. Alsjeblieft?"
Layla perste haar lippen op elkaar. Ze had zoveel schoolwerk in te halen, en Paul wilde afspreken.
"Hoeveel weekenden ga je nog aan hem geven? Ga mee uit met de meiden!" Gretchen pruilde.
"Oké, oké..." Layla wuifde met haar hand. "Je weet dat ik van je hou, maar dat clubgedoe is gewoon niet mijn ding."
Gretchen rolde met haar ogen. "Ik weet het. Meezingen en kampvuren en protesteren tegen oneerlijke dingen zijn jouw ding - om nog maar te zwijgen over je enorme verzameling stenen."
"Dat zijn mijn helende kristallen, dank je wel."
"Stenen, dat zei ik toch," plaagde Gretchen. "Dus het is geregeld! We gaan plezier maken in de stad, zus."
