Gestolen door de Alpha Boek 4
Auteur
Lezers
125K
Hoofdstukken
48
De Paringsceremonie
Morgen?
Wil hij onze paringsceremonie morgen al houden?
Is hij helemaal gek geworden?
Van alle vreemde dingen die Kaden heeft gedaan, spant dit echt de kroon.
O mijn Godin!
DE TAART! We hebben niet eens een taart!
Dit wordt bijna onmogelijk om voor elkaar te krijgen, en toch…
Ik heb het onmogelijke al eerder gedaan. Meer dan eens.
Dus waarom zou de dag van mijn paringsceremonie anders zijn?
MARA
Na Kadens verrassende aankondiging dat hij morgen gepaard wil worden, is de Vengeance Pack in paniek geraakt. Iedereen, inclusief ikzelf, probeert zich op het laatste moment voor te bereiden.
Nu is het de ochtend van mijn grote dag. Ik voel me helemaal niet voorbereid. Ik kijk naar tientallen mensen die door het kasteel rennen. Ze zijn aan het versieren, koken, meten en de Godin weet wat nog meer.
Claude kreeg bijna een hartaanval toen ik het hem vertelde. Hij transformeerde bijna.
Maar ondanks onze verschillen heeft hij me echt geholpen in het laatste uur. En dan bedoel ik letterlijk het laatste uur. Ik had niet gedacht dat hij het in zich had.
Wat mij betreft, ik probeer er gewoon buiten te blijven. Ik laat gebeuren wat er gebeurt.
Kace kwam terug met Kaden. Hij begon allemaal vreemde dingen te zeggen over „mezelf in balans brengen“ en „mijn innerlijke licht vinden“. Ik heb geen idee waar hij het over heeft. Ik ben gewoon blij dat hij thuis is.
En hij heeft een fucking mate meegebracht. Heilige shit. Ik heb niet eens de tijd gehad om dat te verwerken met alles wat er gebeurt.
Claude steekt plotseling zijn hoofd mijn kamer binnen. Zijn ogen puilen uit als hij me ziet.
„Mara, waarom heb je je trouwjurk nog niet aan? Je loopt over één uur naar de put van het eeuwig brandende vuur. Kleed je luie Luna-ass aan!“
Ik ben geschokt om te zien dat Claude iets draagt dat niet vies of bevlekt is. Hij heeft een smaakvol pak aan met panden en een buikband. Het staat hem verrassend goed. Is het mogelijk dat Claude toch niet helemaal hopeloos is?
Terwijl hij naar buiten stormt, pak ik de prachtige zwarte kanten jurk op die op mijn bed ligt.
Dit is het dan… Ik word eindelijk gepaard. Ik kan niet geloven dat deze dag eindelijk is aangebroken.
Ik trek de jurk voorzichtig aan. Ik bekijk mezelf in de spiegel en hap naar adem bij mijn spiegelbeeld.
Ik zie er niet zomaar uit als een jong meisje van de Purity Pack. Ik zie eruit als de Luna die ik hoor te zijn.
Ondanks alle gekte en chaos ben ik eigenlijk heel gelukkig.
Mijn mate is thuis.
Al mijn vrienden en familie zijn hier.
En ik sta op het punt om gepaard te worden met de man van wie ik hou.
Zelfs als er iets niet volgens plan verloopt, kan niets deze dag verpesten.
Lexia klopt op de deur en komt binnen. Ze fluit als ze me ziet.
„Verdomme meid, heeft Kaden je al gezien?“
„Natuurlijk niet. Iedereen weet dat het ongeluk brengt als een mate zijn mate ziet voor de ceremonie. Hij mag me vandaag alleen zien in het licht van de volle maan,“ zeg ik.
„Wauw, ik wist niet dat je zo bijgelovig was,“ zegt ze plagerig. „Heb je er ook aan gedacht om wat maanpoeder over je schouder te gooien?“
„Heel grappig,“ antwoord ik terwijl ik met mijn ogen rol. „Ik probeer gewoon de gewoontes van de roedel te respecteren.“
„Over gewoontes gesproken,“ zegt Lexia terwijl ze me wantrouwig aankijkt. „Heb je het hem al verteld? Over de raad?“
Fuck.
Oké, niets kon deze dag verpesten, behalve dat.
„Ik… ik heb de kans gewoon nog niet gehad,“ zeg ik. Ik weet dondersgoed dat het maar een smoesje is. Ik weet nog steeds niet hoe Kaden zal reageren. Hij zou weleens woedend kunnen zijn. Ik wilde niet dat dat zijn thuiskomst of onze paringsceremonie zou verpesten.
„Het is gevaarlijk om zoiets groots geheim te houden,“ zegt Lexia en ze kijkt me serieus aan. „Hij komt er toch wel achter, hoe dan ook.“
„Ik weet het, ik weet het,“ zeg ik zuchtend. „Ik wil er gewoon mee wachten tot na de ceremonie, wanneer alles wat rustiger is.“
„Mmm hmm,“ neuriet Lexia terwijl ze haar lippen tuit. „Wacht alleen niet te lang. Breng het nieuws op jouw eigen voorwaarden, op jouw eigen manier.“
We hebben in feite de alfa ontslagen. Ook hebben we de hele structuur van de roedel veranderd terwijl Kaden weg was…
Ik denk niet dat het uitmaakt hoe ik het verdomme breng.
Hij gaat echt pisnijdig zijn.
Ook al weet ik dat het slecht is, ik hou het toch nog even geheim.
„Bedankt, Lexia, dat zal ik onthouden.“
„Ga je nu naar de put? Ik wil je wel begeleiden als je wilt,“ stelt Lexia voor.
„Dat is oké. Claude heeft mijn planning tot op de seconde geregeld, totdat ik bij het altaar sta,“ zeg ik gehaast.
Terwijl Lexia vertrekt, voel ik me dubbel over alle geheimen die ik bewaar…
Want ik heb er nog één...
Er is nog één laatste ding dat ik moet doen voordat ik naar het altaar loop.
Ik moet hem onder ogen komen.
***
„Weet je dit zeker?“ vraagt Brutus als we bij de kerkers aankomen. „Ik ben echt niet vies van een gokje, maar dit gaat in tegen mijn gezonde verstand, en dat zegt heel wat.“
„Echt waar, Brutus? Ik vroeg jou speciaal om me hiermee te helpen, zodat ik juist geen preek zou krijgen,“ zeg ik geïrriteerd.
„Prima, prima. Wees gewoon voorzichtig. Hij zal alles zeggen om je op de kast te jagen. Ik ken zijn soort.“
„Leid gewoon de bewakers voor me af. Ik blijf maar vijf minuten, dat beloof ik. Bovendien heeft de mate van Kace allerlei lichtspreuken over zijn cel uitgesproken. Hij zit muurvast.“
Ik weet dat dit gek is, maar ik moet Rylan zien. Ik moet hem confronteren met alles wat hij heeft gedaan. En ik moet dat alleen doen.
Ik loop naar het einde van de gang. De cel van Rylan straalt een zachte gloed uit door de spreuken van Helena.
Hij zit in de hoek en zit in elkaar gedoken. Hij ziet er compleet gestoord uit. De muren zitten vol met krassen. Hij heeft steeds weer hetzelfde symbool getekend: de zandloper.
Als ik voor de tralies stop, draait hij zijn hoofd om en geeft hij me een verontrustende glimlach.
„De blozende bruid… ben je gekomen om te vragen of ik de ceremonie wil leiden?“ vraagt hij spottend.
„Ik ben gekomen om je te vertellen dat je hebt verloren,“ zeg ik ijskoud. „Ondanks je pogingen om ons uit elkaar te drijven, zijn de roedels verenigd. We zijn sterker dan ooit tevoren.“
„De Godin werkt op mysterieuze wijze,“ antwoordt Rylan terwijl hij gek lacht. „Ik weet niet waarom ze jou heeft gekozen, maar dit gaat allemaal volgens haar plan. Wie ben ik om de wil van de Godin in twijfel te trekken?“
„Hou toch verdomme op met die onzin over de Maangodin. Je gebruikt het geloof van mensen in de Godin alleen maar om ze te manipuleren. Je probeert je slechte daden goed te praten door te zeggen dat het haar wil is.“
„Daar vergis je je in,“ zegt Rylan en zijn toon verandert plotseling. „De Godin spreekt tot mij. Dat doet ze al een hele tijd. En hier, binnen de muren van de Vengeance Pack, voel ik me vreemd genoeg dichter bij haar dan ooit. Ik kan haar aanwezigheid voelen, Mara, en binnenkort zul jij dat ook.“
Zijn woorden klinken als het gebrabbel van een gek, maar zijn stem klinkt heel vastberaden. Hij gelooft echt wat hij zegt, en dat is buitengewoon verontrustend.
Ik doe een stap achteruit en loop door de gang terug. Mijn hakken klikken op de vloer naarmate ik sneller ga lopen.
Ik wil zo ver mogelijk bij Rylan vandaan zijn.
„De tijd van de Godin is aangebroken, Mara. DE TIJD IS NU,“ schreeuwt hij, luid lachend.
***
Ik weet niet zeker of mijn bezoek aan Rylan me de afsluiting bracht die ik zocht, maar het gaf me zeker een ongemakkelijk gevoel.
Hoe dan ook, ik zei dat ik niemand mijn paringsceremonie zou laten verpesten. Dat geldt zeker voor Rylan.
Ik zet het uit mijn hoofd en haal diep adem. Over enkele ogenblikken loop ik naar het altaar om mijn mate te ontmoeten. We zullen onze verbintenis bezegelen in het bijzijn van zowel de Vengeance Pack als de Purity Pack.
Het is best wel een grote stap.
Plotseling hoor ik mijn teken. Claude sist tegen me van buiten de tent. „Oké, juffrouw Mara, beweeg die kont naar het altaar!“
Als ik het stenen pad oploop dat naar het altaar leidt, ben ik overweldigd door het uitzicht voor me.
Onder het licht van de volle maan en de sterrenhemel ziet de put met het eeuwige vuur er werkelijk betoverend en prachtig uit.
Kaden staart me aan en straalt van trots. Met een perfect passend pak, strak haar en zijn ruwe stoppelbaard ziet hij er eleganter uit dan ik hem ooit heb gezien.
Kace staat aan zijn zijde. Hij ziet er net zo knap uit en is gelukkiger dan ik me kan herinneren.
Heb ik Kace eigenlijk ooit zien glimlachen? Zijn nieuwe mate is daar duidelijk verantwoordelijk voor.
Milly veegt een traan weg als ik naast haar bij het altaar kom staan. Ze ziet er stralend en vol leven uit. Milly’s verleden had iemand anders misschien gebroken, maar ze is een vechter. Ik ben zo blij om te zien dat ze haar trauma's heeft overwonnen.
Ik neem mijn plaats in tegenover Kaden. Het spuwende vuur naast me verwarmt mijn lichaam en maakt me enthousiast.
Iedereen van wie ik hou is hier om deze speciale dag te vieren: mijn ouders, met wie ik mijn relatie probeer te herstellen, Lexia en Brutus, mijn goede vrienden en inmiddels ook naaste adviseurs, en zelfs Evan en Leia…
Kaden pakt mijn hand terwijl we voor de put staan en hij fluistert zachtjes tegen me: „Ben je er klaar voor?“
Ik knik glimlachend. Eerder wist ik het niet zeker, maar nu twijfel ik er niet meer aan. Misschien hadden we die tijd apart echt nodig om weer bij elkaar te komen?
„Laten we beginnen,“ zegt de leider van de ceremonie als we ons naar hem omdraaien. „Laat iedereen hier getuige zijn van deze verbintenis op deze heilige grond.“
Terwijl het vuur voor me danst, trekken de vlammen mijn aandacht. Ik voel een vreemde onrust van binnen. Het is betoverend, bijna hypnotiserend.
Ik heb de plotselinge drang om met ze mee te dansen. Mijn lichaam neemt de warmte op en ik raak in een soort trance.
„Mara…“
„Je bent er eindelijk.“
„Ik heb op je gewacht.“
Ik hoor een zachte, bijna zingende stem in mijn hoofd. Het klinkt zo aangenaam en rustgevend dat ik niet wil dat het stopt met praten.
„Wie ben je?“ vraag ik aan de stem.
„Ik ben de eeuwig brandende vlam.“
„Ik ben de duisternis die al bestond voor de tijd zelf.“
„Ik ben zowel de schepper als de vernietiger van de roedels.“
„Ik ben de Maangodin.“
Iets aan deze stem voelt verkeerd. Het klinkt lief, maar het voelt onbeschrijflijk gemeen. Dit kan onmogelijk de Maangodin zijn.
Toch voel ik een vreemde drang om haar te geven wat ze maar wil.
„Mara, accepteer jij je rol als Luna van de roedel?“ vraagt de ceremonieleider.
„Mara, accepteer jij je rol als mijn kanaal?“
„Ja,“ antwoord ik verdoofd. Ik weet niet eens tegen wie ik het heb.
„En neem jij Kaden aan als je alfa en je mate, nu en voor altijd, verbonden door deze unie?“
„Nodig je mij binnen uit, zodat onze zielen één worden?“
„Ja,“ antwoord ik opnieuw.
De vuurput explodeert plotseling. Ik voel een duisternis mijn lichaam overspoelen terwijl mijn zintuigen vervagen.
O mijn Godin, wat heb ik gedaan?
Maar de stem beantwoordt mijn vraag: „Er is hier geen Godin.“
